บทที่ 316 คำสั่งของกษัตริย์

เขาสั่งการเงาหนึ่ง ให้ติดตั้งเครื่องตรวจจับบริเวณรอบบ้านและสั่งให้ดำเนินการอย่างเร็วที่สุด

เมื่อมีคนเข้าใกล้บริเวณบ้าน พวกเขาจะสามารถรับรู้ได้ก่อน ที่ต้องทำกันถึงเพียงนี้ ก็เพื่ออยากจะปกป้องเสวี่ยเอ๋อและเถียนเถียนเป็นอย่างดี หลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเขาได้รับอันตรายอีก

“ดูแลรักษาความปลอดภัยของเสวี่ยเอ๋อและเถียนเถียนให้ดี ฉันต้องออกเดินทางไปทำงานสักระยะหนึ่ง”

“ฉันไม่ไว้ใจให้ใครดูแลพวกเขานอกจากพวกคุณ ต้องจับตาดูเขาทั้งสองไว้ตลอดอย่าให้คลาดสายตา รู้ใช่มั้ย?”

เมื่อมองไปยังห้องที่มืดสนิท หยางยี่ก็ละสายตามองออกไปข้างนอก

“รับคำสั่ง!”

เมื่อเห็นหยางยี่ขับรถออกไป ทั้งสองคนก็ยืนตัวตรง เพื่อแสดงถึงความรับผิดชอบต่องานที่ได้รับมอบหมาย

และเมื่อหยางยี่ขับรถมาถึงสถานที่ที่นัดหมายกับพวกตวนมู่เจี๋ยไว้ ก็พบว่า พวกเขาขับรถบรรทุกมาจริงๆใบหน้าก็นิ่วขึ้นมาในทันที

รถบรรทุก? มันจะเกินไปรึเปล่า?

ถ้าพวกเขาขับรถคันนี้ไป เมื่อไหร่จะไปถึงที่หมาย ?

“เสี่ยวเจี๋ย คุณ พวกคุณเอาจริงเหรอ? ตั้งใจจะขับรถคันนี้ไปจริงๆเหรอ?”

สักพักหยางยี่ก็พ่นประโยคดังกล่าวออกมา

เมื่อตวนมู่เจี๋ยได้ยินเช่นนั้น ก็เหลือบมองหยางยี่ที่กำลังดูถูกตัวประหลาดนั่นและตอบกลับไปว่า : “ไม่เช่นนั้น? หล่อแกเฉียนนี่หนักกว่าพวกเราสี่คนรวมกันซะอีก คุณคงไม่อยากจะแบกมันหรอกนะ?”

หยางยี่คิดในใจแต่ไม่ได้ตอบกลับไป

เขาแบกไปก็ไม่ได้ลำบากอะไรมากมายขนาดนั้น แต่ก็ช่างมันเถอะ

“เริ่มออกเดินทางกันเถอะ เพราะพวกเราจะต้องไปถึงที่หมายในอีกประมาณสิบชั่วโมง”

เมื่อได้ฟังตวนมู่เจี๋ยพูด หยางยี่ก็ไม่พูดต่อความให้ยาวและตรงขึ้นรถทันที

เมื่อขึ้นไปบนรถแล้วก็พบ เอ้อร์สุ่ยและฮวังเยว่ ทั้งสองคนที่กำลังเล่นไพ่อยู่อย่างจริงจัง

เห็นหยางยี่ขึ้นรถมา ทั้งสองคนก็วางไพ่ลงและยิ้มให้เขา

“พี่ยี่มาแล้ว รีบนั่งลงเถอะ พวกเรารอพี่มาเล่นไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ดอยู่”

หยางยี่ยิ้มและนั่งลงไปอย่างจำใจ

ยังไม่ทันที่ก้นของเขาจะหายร้อน โทรศัพท์ของหยางยี่ก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ดูชื่อคนที่โทรเข้ามา ใบหน้าหยางยี่ก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที และพูดกับทุกคนว่า : “ชู่ว ทุกคนเงียบ ฉันขอรับสายเซี่ยอู๋จุนที่กำลังโทรมาหาฉันก่อน”

ภายในรถก็เงียบลงในทันที

เมื่อรับโทรศัพท์แล้ว เสียงปลายสายของฝั่งเซี่ยอู๋จุนมีน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาถามว่า : “เสี่ยวยี่ คุณออกไปทำงานนอกเมืองหลวงเหรอ?”

เมื่อได้ฟังเซี่ยอู๋จุนพูดเช่นนั้น สีหน้าหยางยี่ก็เคร่งขรึมกว่าเดิมในชั่วพริบตา เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยว่า : “ใช่ ฉันรีบอยู่ ต้องออกไปข้างนอกนิดหน่อย กษัตริย์โทรหาฉันมีเรื่องอะไรหรือ?”

ข่าวที่ฉันออกจากที่นี่ แทบจะไม่มีใครรู้เลย

นอกจากเสิ่นเสวี่ยแม่ลูกแล้วก็มีเงาหนึ่งและเงาสอง ก็ไม่มีใครอื่นแล้ว

พวกเขาทั้งสองคนเป็นคนที่ไว้ใจได้ จึงเป็นไปไม่ได้เลยว่าเซี่ยอู๋จุนจะรู้ว่าเขาเองจะไปไหน

แต่ตอนนี้เซี่ยอู๋จุนกลับโทรมา พูดถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

สีหน้าหยางยี่ไม่ดีมาก

เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า เซี่ยอู๋จุนส่งคนมาสะกดรอยตามตัวเขาเอง ภรรยาและลูกสาวของเขา

“คุณยังออกไปไหนไม่ได้ในตอนนี้ คุณก็รู้ว่าสถานการณ์ในเมืองหลวงย่ำแย่มาก ดังนั้นฉันจึงอยากให้คุณอยู่ที่นี่ หากมีเรื่องด่วนฉันเองไม่สามารถยื้อเวลารอคุณกลับมาได้ ดังนั้นคุณช่วยกลับมาก่อนได้ไหม?”

เซี่ยอู๋จุนพูดสื่อสารได้ดี แต่หยางยี่กลับรู้สึกว่าเซี่ยอู๋จุนมีน้ำเสียงที่แข็งกร้าว