บทที่ 315 ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้า

“เสวี่ยเอ๋อ อีกไม่กี่วันฉันจะออกเดินทางไกล”

“ออกไปทำงานครั้งนี้อาจต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่งถึงจะกลับมาได้ ฉันอดเป็นห่วงคุณกับเถียนเถียนไม่ได้เลย”

“ถ้าฉันไปแล้วคุณกับเถียนเถียนอย่าออกจากบ้านถ้าไม่จำเป็น แต่ถ้าจะต้องออกไปก็เอาคนของฉันออกไปด้วย”

สีหน้าของหยางยี่ตั้งใจจะอธิบายกับเสิ่นเสวี่ย หลังจากเสิ่นเสวี่ยฟังแล้ว สีหน้าก็เปลี่ยนไป มองเข้าไปนัยน์ตาของหยางยี่แล้วก็พบกับความประหม่า

“คุณต้องไปที่ไหน? อันตรายไหม?”

เสิ่นเสวี่ยกลัวมากว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับหยางยี่ อย่างไรเสียเมื่อไม่นานมานี้ก็ได้รับบาดเจ็บเพิ่งจะหายดี แต่ก็ต้องออกไป ถ้าหากพบเรื่องอันตรายอะไรอีก......

แล้วจะทำยังไงกับพวกเขาสองแม่ลูก?

หยางยี่ยิ้มน้อยๆ เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าประหม่าของเสิ่นเสวี่ย เขาโอบกอดเสิ่นเสวี่ยเบาๆ กระซิบเพื่อปลอบใจ

“คุณวางใจได้ ไม่มีอันตราย เพียงแต่ฉันต้องออกเดินทางไกล ไปในสถานที่ที่ปลอดภัย”

จริงๆแล้ว เขาไม่เคยไปสำรวจร่องรอยบริเวณนั้นเลย จึงไม่รู้เหมือนกันว่าที่แห่งนั้นเป็นอย่างไรแน่ คงไม่ต้องพูดถึงความปลอดภัย

แค่ที่รู้จากปากของเสี่ยวเจี๋ย ในที่แห่งนั้นไม่ปลอดภัยมาก อาจจะไม่ได้อันตรายถึงชีวิต แต่คงไม่ใช่ที่ที่ดีสักเท่าไหร่

อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้ไปกันแค่สี่คน

คนที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขามีอยู่ทุกที่ เมื่อพบเจอแล้วเกิดเรื่องที่ขัดแย้งกับพวกเขา สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่ต้องสู้เท่านั้น

เมื่ออยู่ในสนามรบไม่ว่าอยู่หรือตาย ก็มีเพียงเขาที่สามารถตัดสินเองได้ว่าสามารถมีชีวิตอยู่ได้หรือไม่ แค่พยายามทำให้ดีที่สุดแล้วปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

“จริงเหรอ?”

เสิ่นเสวี่ยยังคงไม่วางใจและมองหยางยี่ด้วยความกังวล

เธอรู้จักว่าพฤติกรรมของหยางยี่เพราะเธอและเถียนเถียนมีเหตุผล ดังนั้นเมื่อหยางยี่ออกประตูไปก็จะออกไปไม่นาน

ตอนที่เธอและหยางยี่พูดกันวันนี้ หยางยี่บอกว่าจะกลับมาไม่ได้อีกสักพัก แสดงว่าไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยแน่นอน

ครั้งสุดท้ายที่หยางยี่ทิ้งจดหมายไว้ให้ เสิ่นเสวี่ยก็เก็บไว้เป็นอย่างดีมาจนถึงทุกวันนี้ เพราะครั้งที่แล้วก็เคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อน ดังนั้นครั้งนี้เธอเลยรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย

ในตอนนั้นเธอเกือบคิดว่าหยางยี่จะไม่ได้กลับมาแล้วจริงๆ

“จริงๆ ฉันไม่ได้หลอกคุณเลย ฉันสาบาน”

ขณะพูดหยางยี่ก็ยกมือขึ้นมาสาบาน

ตอนนี้เสิ่นเสวี่ยกลับขัดขวางการเคลื่อนไหวของเขา จับมือของเขาเบาๆ ยิ้มน้อยๆด้วยสีหน้านุ่มนวลดูงดงามและพูดว่า : “ฉันเชื่อคุณ คุณต้องปลอดภัยและกลับมาอยู่ข้างๆฉัน”

“ฉันสัญญา”

หยางยี่มองสีหน้าอย่างลึกซึ้ง ในขณะเดียวกันในใจก็เขาก็แอบโล่งใจ จากนั้นก็พูดว่า : “ใช่แล้วเสวี่ยเอ๋อ ฉันมีข่าวดีที่ต้องบอกคุณ”

เสิ่นเสวี่ยมองหยางยี่อย่างสงสัย หลังจากที่เกิดเรื่องมากมาย ณ เวลานี้ ก็ไม่มีข่าวอะไรดีสำหรับเธอเลย

ทุกวันเธอฝันร้ายและนอนไม่ค่อยหลับ

ส่วนใหญ่ก็อยู่กับความตื่นตระหนก

“มีข่าวอะไรดีๆเหรอ?”

เสวี่ยเอ๋อถาม

หยางยี่มองเสิ่นเสวี่ยอย่างลึกซึ้ง หลังจากนั้นก็ค่อยๆพูดว่า : “ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้า!”

แม้เสิ่นเสวี่ยฉลาดแค่ไหน ได้ฟังประโยคนี้ที่หยางยี่พูดเธอก็เข้าใจได้อัตโนมัติ ว่าที่เขาพูดหมายความว่าอะไร

ทันใดนั้น ตาที่สวยงามก็ทำหน้าดูเหมือนไม่เชื่อ

เธอกับหยางยี่อยู่ด้วยกันมาหลายปี สามารถพูดได้เลยว่าเรื่องของหยางยี่เธอรู้อย่างทะลุปรุโปร่งเลย แค่รู้ว่าเขาถูกเลี้ยงโดยคนในหมู่บ้าน

แต่ไม่เคยรู้มาก่อน ว่าพ่อแม่ของหยางยี่คือใคร