บทที่ 319 แตะต้องพี่น้องฉันต้องตาย

ปิงอวี่ก็เย็นชาขึ้นมาทันที ร่างกายเธอก็เปล่งประกาย ในเสี้ยววิต่อมาเขาก็มาอยู่ตรงหน้าเงาหนึ่งแล้ว

มือขาวซีดจับไปที่หลังคอของเงาหนึ่งเหมือนงูพิษ ยกเขาขึ้นมาตรงๆ พลังนั้นยิ่งใหญ่จนน่ากลัว

พลังของเงาหนึ่งสู้ปิงอวี่ไม่ได้ ดังนั้นเขาไม่มีโอกาสใดเลย แค่รู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออก เสี้ยววิต่อมาคนก็ลอยจากพื้นดินไม่มีทางสู้

เงาสองแสดงความเย็นชา หันไปทางปิงอวี่และฉวยโอกาสโจมตี แต่ทว่าความเร็วในสายตาของปิงอวี่ มันช้าเกินไป

ในสายตาของปิงอวี่ การโจมตีทั้งเปราะบางและเต็มไปด้วยช่องโหว่

กำปั้นของเงาสองยังไม่ทันได้เข้าใกล้ปิงอวี่ เขาก็โดนปิงอวี่เตะลอยไปด้านข้าง ทั้งร่างกระแทกไปที่พื้นอย่างแรงในทันที แทบจะทรุดลงไปที่พื้น

“ฟู่ว”

เงาสองแค่รู้สึกว่าลำคอของตัวเองแห้งผาก พ่นเลือดออกมา กุมช่องท้องแล้วจ้องไปที่ปิงอวี่ด้วยความโกรธแค้น

“ไม่ได้อยากตีฉัน แต่ยังไม่ทันได้แตะตัวฉันเลย โกรธมากไหม?”

ปิงอวี่ยิ้มเย็นชาและมองเงาสองด้วยท่าทางหยิ่งทะนง

ใจของเสิ่นเสวี่ยสั่นสะท้าน รีบอุ้มเถียนเถียนไว้แนบอกเพื่อไม่ให้เขาเห็นเลือดตรงหน้า

“ไอ้สารเลว......”

เงาสองกัดฟันพูด

สีหน้าเงาหนึ่งแดงเหมือนจะสำลัก แต่ทว่าเขากลับไม่มีวิธีใดเลยที่จะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของปิงอวี่ได้เลย

สีหน้าเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีม่วง ดูแล้วไม่สบายใจเลย

“ไอ้สารเลว? ไม่ๆๆ”

“แม้ว่าพวกแกจะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำก่อน อย่างงั้นฉันจะจัดการสั่งสอนพวกแกแทนนายของพวกแกสัก

หน่อย เป็นไง?”

ปิงอวี่หัวเราะ หมดสิ้นความสวยบนใบหน้าและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า กำลังบนมือเขาค่อยๆเพิ่มแรงขึ้น ยังสามารถได้ยินเสียงกระดูกของเงาหนึ่งลั่นอย่างน่ากลัวมาก

มือของเงาหนึ่งแค่ยกขึ้นมาจับแขนของปิงอวี่เท่านั้น ก็จวนจะหมดแรงลงแล้ว

“ตูม!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงเบรกรถดังขึ้นข้างนอกประตู

ทันใดนั้นก็ได้ยินแค่เสียงประตูรถปิดดังขึ้น แววตาของทุกคนให้ความสนใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เงาทั้งสามคนลากยาวมาบนพื้น มีไอสังหารรุนแรง

ก็คือหยางยี่ ,ตวนมู่เจี๋ยและน้องเอ้อร์สุ่ยสามคน!

“ปัง!”

พลทหารอาวุธครบมือทั้งหมดล้วนเล้งเข้าไปที่แขกที่ไม่ได้รับเชิญสามคนนี้ทันทีด้วยความระแวดระวัง

ปิงอวี่มองหยางยี่และสหายอีกสองคนของเขา ในสายตามีแววประกาย สังเกตด้วยความสงบ

เธอยิ้มน้อยๆและพูดว่า : “ราชาเทพในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ท่านกลับมาช้านะ ลูกน้องสองคนนี้ของท่านมีความสามารถมาก แต่ฉันจำเป็นต้องหยิบยื่นความตายให้โทษฐานที่ฝ่าฝืนคำสั่ง”

“ท่านคิดว่าลูกน้องสองคนนี้มีฝีมือมากแค่ไหน ก็ไม่เท่าไหร่นะ เท้าฉันเท้าเดียวยังทนรับไม่ไหวเลย ราชาเทพนะราชาเทพ คุณก็มีชื่อเสียงโด่งดัง สั่งสอนสองคนนี้ออกมาได้ยังไงไร้ความสามารถอะไรอย่างนี้?”

เมื่อพูดอย่างนั้น มือของปิงอวี่ก็เพิ่มแรงมากขึ้นอีก กระดูกของเงาหนึ่งก็ส่งเสียง

มองเงาสองล้มลงไปที่พื้นและเงาหนึ่งก็ถูกปิงอวี่ยกขึ้นมา ไอสังหารในตาของหยางยี่ก็ปรากฏขึ้น จู่ๆความโกรธก็ปะทุขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

“ปิงอวี่ แกกล้าเหรอ! ถ้าวันนี้แกกล้าแตะต้องพวกเขาอีก ฉันจะฆ่าแก!”

ทุกถ้อยคำ เปรียบเสมือนมีดที่เย็นยะเยือก กระทบเข้าไปในจิตใจ ทำให้จิตใจของผู้คนสั่นสะท้านอย่างทนไม่ไหว

เมื่อหยางยี่พูด ทั้งตัวเขาก็เต็มไปด้วยอำนาจ จ้องไปที่ปิงอวี่อย่างมั่นคงและจะไม่หยุดจนกว่าจะตายกันไปข้าง

และพื้นใต้ฝ่าเท้าของเขา ยิ่งไปกว่านั้นเพราะว่าทนรับอานุภาพที่กดทับลงมาไม่ไหวจึงแบ่งแยกออก!