บทที่ 320 เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

แม้จะพูดอย่างนี้ แต่ในใจปิงอวี่ก็เริ่มคิดวิธีการรับมืออย่างรวดเร็ว

เพราะในสายตาเธอพละกำลังของสองคนนี้ก็มิอาจมองข้ามได้เช่นกัน ปิงอวี่ใช้สายตาคาดคะเนดูแล้วว่าอย่างน้อยๆก็อยู่ในระดับเดียวกับหยางยี่

หนึ่งสู้กับสามยังมีตัวก่อกวนอีกสอง ถ้าหากเซี่ยอู๋จุนไม่มา เกรงว่าวันนี้เธอคงจะถูกโค่นที่นี่แล้วจริงๆ

โชคดีว่าก่อนที่เขาจะมาถึงที่นี่ เขาได้รับคำสั่งจากเซี่ยอู๋จุน ในเวลานี้เซี่ยอู๋จุนก็กำลังรีบมาที่นี่ กำลังเสริมของเขาจะมาในไม่ช้า

รอเซี่ยอู๋จุนมา ในอีกไม่นานสถานการณ์ก็จะพลิกผันอย่างมาก

ดังนั้นตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำก็คือรอ รอเซี่ยอู๋จุนมา แบบนี้เธอถึงจะสามารถรักษาชีวิตไว้ได้

“ในสายตาฉันคุณได้ตายไปแล้ว คนตาย อย่าพูดมาก!”

หยางยี่กลับไม่อยากฟังคำพูดเหลวไหลของปิงอวี่อีก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น กลอกตาไปมาและลงมือ!

เงาร่างกายเปล่งประกาย เสี้ยววิต่อมาก็มาถึงตรงหน้าปิงอวี่ แล้วหันกลับหลังและเตะเข้าที่หัวของปิงอวี่อย่างไร้ความปรานี

อย่างไรก็ตามพละกำลังของปิงอวี่ก็ไม่ควรมองข้าม เธอติดตามเซี่ยอู๋จุนมานานหลายปี ฝึกฝนฝีมือมาอย่างเหนือชั้น ครั้นแล้วก็ยกมือขึ้นรับหมัดตรงของหยางยี่!

“ตูม!”

การโจมตีนี้เป็นการเจอกันแบบตัวต่อตัว! พลังของทั้งสองคนช่างน่ากลัว อากาศก็หยุดลงชั่วขณะหนึ่ง

หยางยี่ขมวดคิ้ว จริงๆพลังของปิงอวี่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขา เมื่อครู่ลูกเตะนั้น ปิงอวี่สามารถต้านทานพลังได้ทั้งหมด เขาแค่รู้สึกว่าเท้าของเขาเหมือนเตะเข้ากับเหล็ก เขาไม่มีทางทำอะไรได้เลย และเท้าของเขายังปวดหนึบ

และในเวลาเดียวกัน สีหน้าของปิงอวี่ก็ไม่ค่อยดี มือของเธอก็สั่นเล็กน้อย

เธอดูถูกพลังของหยางยี่เกินไป

เดิมทีก็คิดว่า หยางยี่จะเก่งมากเพียงใด แต่ก็แค่แข็งแกร่งกว่าโอหยางเฉิงกับอานั่วจื่อเล็กน้อยเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่ได้โจมตีพลังทั้งหมด ยังคิดว่าหลังจากนี้ก็จะหาโอกาสจู่โจม

ดูจากตอนนี้แล้ว หยางยี่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าสองคนนั้น

ถ้าหยางยี่โจมตีด้วยแรงทั้งหมดจริงๆ แค่กลัวว่าสองคนนั้นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

“ลูกเตะไม่เลวเลย”

ปิงอวี่ยืนอย่างมั่นคง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา “คุณมีคุณสมบัติที่เป็นคู่ต่อสู้ของฉัน”

สองคนนั้นที่ประตูใหญ่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ลงมือ ดูเหมือนไม่ได้คิดโจมตีขนาบข้างไปด้วยกับหยางยี่

เป็นเช่นนี้ดีที่สุดแล้ว

ยังดีที่ไม่ลงมือ ถ้าพวกเขาสามคนลงมือพร้อมกัน กลัวว่าหากทั้งสามคนลงมือพร้อมกันฉันจะทนได้มากสุดสิบรอบ

แต่ถ้าแค่หยางยี่คนเดียว ฉันน่าจะสามารถทนได้นานกว่าสิบนาที

ตราบใดที่เซี่ยอู๋จุนมาถึง ทุกอย่างก็จะจบ

ปิงอวี่คิด

“มีคุณสมบัติ?”

“งั้นฉันจะพาคุณไปที่การต่อสู้ที่ดี!”

เมื่อหยางยี่ได้ฟัง รอยยิ้มที่น่าขนลุกก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา จากนั้นเขาก็ค่อยๆยกมือขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่

“โครม!”

หยางยี่โยนเสื้อผ้าทิ้งไปด้านข้าง เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำล่ำสันของเขา

บนร่างกายของเขามีรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดเปรียบเหมือนมังกร

รอยแผลเป็นต่างๆนั้นกระจายไปทั่วร่างกายส่วนบนของหยางยี่ เปรียบเหมือนโทเทม(สัญลักษณ์หรือสัตว์ของวงศ์ตระกูลในสมัยโบราณ) ทำให้ใบหน้าของหยางยี่เด็ดเดี่ยวหนักแน่นยิ่งขึ้น

รอยแผลเป็นบนร่างของหยางยี่ เสิ่นเสวี่ยเห็นแค่ครั้งเดียว เมื่อตอนที่เอาใจกับหยางยี่ ตอนที่ได้เห็นก็ค่ำแล้ว