บทที่ 330 กลับบ้าน

หยางยี่และเสิ่นเสวี่ยยืนอยู่ข้างกันที่หน้าประตูของหมู่บ้านหลงหัว มือของเสิ่นเสวี่ยกำลังจูงเถียนเถียนอยู่

สภาพหมู่บ้านหลงหัวในปัจจุบันไม่มีอะไรแตกต่างกับตอนที่หยางยี่มา เงียบเป็นป่าช้า รกร้าง เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง มองสภาพที่เจริญรุ่งเรืองก่อนหน้านี้ไม่ออกเลย พุ่มหญ้ารก มืดสลัวอย่างมาก

ในตอนที่เสิ่นเสวี่ยเห็นสภาพชำรุดทรุดโทรมตรงหน้า ส่วนลึกของหัวใจก็สั่นเทา จ้องฉากที่อ้างว้างตรงหน้าตาไม่กะพริบ

“นี่…...ทำไมถึง......”

เสิ่นเสวี่ยถึงกับสงสัยในสิ่งที่ตนเองเห็น เพราะฉากตรงหน้า ไม่มีอะไรแตกต่างกับฉากในภาพยนตร์เลย ราวกับว่าที่นี่คือฉากที่ถ่ายทำ

ทุกที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ห้องพักที่พังทลายลงมา ร่องรอยที่ถูกระเบิดกระสุนปืนใหญ่ยิงถล่ม หิมะขาวโพลนที่ถูกสะสมเป็นชั้นๆ กลายเป็นน้ำแข็ง

“ที่นี่คือบ้านของพี่เหรอ?”

เสิ่นเสวี่ยมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา รับรู้ได้แค่ร่างกายที่กำลังสั่นเทาอยู่

เธอเคยจินตนาการอยู่หลายครั้งว่าบ้านเกิดของหยางยี่มีสภาพเป็นเช่นไร บางทีอาจจะล้าหลังมาก บางทีอาจจะเป็นชนบทที่ธรรมดา หรือบางทีเป็นในเมืองที่พัฒนาอย่างมาก

แต่ต่อให้ตายยังไงเธอก็คิดไม่ถึง บ้านเกิดของหยางยี่จะมีสภาพน่าเวทนาเหมือนอย่างตอนนี้

ใจของเธอ ถึงกับแอบสั่น

“อืม ที่นี่เคยเป็นหมู่บ้านที่สวยงามมากๆมาก่อน ทั้งภูเขาทั้งแม่น้ำ เมฆขาวเต็มท้องฟ้า พวกเราต่างกินผักที่ปลูกเองที่บ้าน เล่นกันอย่างสนุกสนานในหมู่บ้าน”

ถึงแม้ว่าจะเห็นบ้านเกิดของตัวเองกลายเป็นสภาพนี้ แต่ทุกครั้งที่กลับมาที่นี่ ในใจของหยางยี่ก็ยังคงยากที่จะสงบ เขามองภาพตรงหน้า ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

แต่เขาก็พยายามใช้น้ำเสียงที่เรียบสงบพูดกับเสิ่นเสวี่ย：“แต่ว่ามีอยู่วันหนึ่ง ในตอนที่พี่ออกไปจากที่นี่แล้ว มีกลุ่มคนชั่วกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในหมู่บ้านของพวกเรา ฆ่าญาติพี่น้องของพี่ตายกันหมด หลังจากนั้นก็แย่งของที่เป็นของพวกเราไปซะหมด แล้วหนีไปไกลสุดลูกหูลูกตา”

“ญาติพี่น้องของพี่ ในวันนั้นต่างก็ลาจากพี่ไปทั้งหมด ความแค้นนี้ พี่จำได้ตลอด และพี่จะจำไม่มีวันลืม”

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของหยางยี่เยือกเย็นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว สายตาพิฆาตถูกปลดปล่อยออกมา

จะไม่ให้เขาไม่แค้นได้อย่างไร? ไม่ว่าจะนึกถึงสักกี่ครั้ง เขาก็แค้นมากขึ้นทุกที แค้นจนแทบอยากจะจับพวกที่สมควรตายฉีกออกมาเป็นชิ้นๆ！

หยางยี่กำหมัดแน่น สายตาดุดันดั่งมีด

ฮูกดาร์ค เจอราชาเทพแน่！

ต้องมีสักวัน ที่ฉันจะไปฆ่าพวกแกถึงศูนย์บัญชาการใหญ่ หลังจากนั้นจะฆ่าแกให้สิ้นซาก เซ่นไหว้วิญญาณของญาติฉันที่ตายไป！

“พี่ยี่…...”

เสิ่นเสวี่ยรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของหยางยี่ ฟังหยางยี่ที่ใช้น้ำเสียงเรียบๆพูดความเจ็บปวดของเขาออกมา เสิ่นเสวี่ยไม่ได้รู้สึกผ่อนคลาย ในทางกลับกันก็รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน แม้แต่หายใจก็ยังยาก

เธอไม่มีทางจินตนาการได้เลย ว่าในขณะที่หยางยี่พูดประโยคนั้นออกมา จิตใจต้องรู้สึกยังไงกันแน่ และในช่วงที่เขาตั้งใจกลับมาเยี่ยมญาติพี่น้อง แล้วเห็นฉากตรงหน้า มันจะเจ็บปวดแค่ไหนกัน

เรื่องพวกนี้ เธอไม่มีทางจินตนาการได้เลย

มือของเสิ่นเสวี่ย กอดที่เอวของหยางยี่ไว้เบาๆ ขยับเข้าไปใกล้ร่างกายของหยางยี่ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน：“พี่ยังมีฉัน ยังมีเถียนเถียน พวกเราจะอยู่กับพี่เสมอนะ”

“อืม พวกเราจะอยู่ด้วยกันเสมอ”

เสียงของเสิ่นเสวี่ยราวกับน้ำบริสุทธิ์ เยียวยาความแค้นลูกใหญ่ในจิตใจของหยางยี่ เขายิ้มให้เล็กน้อย ปล่อยหมัดที่กำไว้ แล้วโอบเสิ่นเสวี่ยไว้ในอ้อมกอด

เขาในตอนนี้ ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวจริงๆ เพราะฉะนั้น เขาจะสู้ต่อไป

ส่วนพวกตวนมู่เจี๋ยทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆมองเห็นฉากอ้างว้างตรงหน้าก็เงียบ ไม่ได้พูดอะไรออกมา มีเพียงแค่นัยน์ตาที่เกิดไฟโทสะยากที่จะปิดมิด

พวกเขาไม่ใช่คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหลงหัวที่แท้จริง พวกเขาเป็นคนของตระกูลฤาษี มาที่นี่เพียงเพราะเป็นภารกิจที่ตนเองได้รับ แต่ชาวบ้านที่ดูแลพวกเขา ก็เหมือนกับแม่นมในบ้านของพวกเขา