บทที่ 331 ถึงเวลาแล้ว

ครานั้นตอนที่พ่อบ้านในตระกูลพบตัวเขา ลมหายใจของเขาอ่อนแรงมาก ราวกับว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส ลมหายใจโรยริน

สุดท้ายพวกเขาต้องใช้วิธีรักษาพิเศษถึงช่วยชีวิตลุงเจียจือกลับมาได้ หลังจากนั้นลุงเจียจือก็หลุดพ้นจากชีวิตเร่ร่อน และได้ตั้งรกรากอยู่ที่หมู่บ้านหลงหัวแห่งนี้

ยิ่งไปกว่านั้นลุงเจียจือเป็นคนอ่อนโยน คุยง่าย บวกกับความเฉลียวฉลาดทำให้เขากลายเป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน บวกกับที่เด็ก ๆ ในหมู่บ้านส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนจริงใจและมีน้ำใจ ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงรู้จักและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

และตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาลุงเจียจือเป็นคนซื่อตรง ใจดี ซื่อสัตย์ และเต็มใจช่วยเหลือคนอื่นมาตลอด เขาทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านซาบซึ้งในน้ำใจของเขาด้วยมือสองมือและหัวใจหนึ่งดวงของเขา และได้เข้ามาอยู่ในครอบครัวใหญ่ครอบครัวนี้ในที่สุด

ตวนมู่เจี๋ยยังจำได้ว่าเมื่อครั้งยังเด็ก ตนออกไปเล่นว่าว เล่นไม่ทันระวังทำให้ว่าวลอยไปติดอยู่บนต้นไม้ พอลุงเจียจือมาเห็นเขาร้องไห้ไม่หยุด ก็ใช้เวลาเกือบทั้งคืนทำว่าวที่หน้าตาเหมือนอันเดิมของเขามาให้เขา

ดังนั้นในใจของพวกเขาจึงเคารพลุงเจียจือมาก

“ดี ๆ ทุกคนกลับมาเยี่ยมคนแก่อย่างฉันแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”

เมื่อได้เห็นกลุ่มคนตรงหน้าเปลี่ยนจากเด็กตัวเล็ก ๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่ จากคนไม่ประสีประสากลายเป็นคนมีความรับผิดชอบแบกรับทุกอย่างด้วยตัวเองแบบนี้ ในใจของลุงเจียจือรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

ดวงตาสีเข้มของลุงเจียจือเปียกชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ขอบตาแดงระเรื่อ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ รีบเข้ามานั่งเถอะ ข้างนอกหนาวจะตาย มัวยืนอยู่ทำไม”

พวกเขาไม่ปฏิเสธและเดินตรงเข้าไปข้างในทันที พลางถูมือที่หนาวจนเริ่มแข็ง

หยางยี่กับเสิ่นเสวี่ยสบตากัน ก่อนจะจูงมือเถียนเถียนเดินเข้าไปหาลุงเจียจือ หยางยี่ยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดกับลุงเจียจือว่า “ลุงเจียจือ ผมขอแนะนำให้รู้จักนะครับ นี่เสิ่นเสวี่ยภรรยาของผม ส่วนนี่เถียนเถียนลูกสาวผมครับ”

จากนั้นหยางยี่ก็หันไปพูดกับเสิ่นเสวี่ยกับเถียนเถียน

“เสวี่ยเอ๋อนี่เป็นผู้อาวุโสของพวกเรา ลุงเจียจือ”

“เถียนเถียน สวัสดีคุณปู่เร็ว”

เสิ่นเสวี่ยยิ้มให้ลุงเจียจือเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวให้ด้วยความเคารพ “สวัสดีค่ะลุงเจียจือ หนูชื่อเสิ่นเสวี่ยค่ะ”

เถียนเถียนมองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ดวงตากลมโตเป็นประกายมองไปที่ลุงเจียจือ เถียนเถียนยิ้มและพูดขึ้นว่า “สวัสดีค่ะคุณปู่ หนูเถียนเถียนค่ะ”

“โอ้ ดี ๆ ๆ เด็กดีเสี่ยวยี่เลือกภรรยาได้ดีจริง ๆ เลยนะเนี่ย!”

ลุงเจียจือยิ้มอย่างตื่นเต้น พลางลูบหัวเถียนเถียนเบา ๆ “เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนแกตอนเด็ก ๆ เลยนะ”

“คุณปู่ คุณปู่ทำของเล่นเป็นไหมคะ”

เถียนเถียนกวาดสายตามองสิ่งของที่ทำจากไม้หลายหลากแบบที่วางอยู่รอบ ๆ บ้าน แล้วถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

ลุงเจียจือทุ่มเทให้กับงานช่างไม้มาทั้งชีวิต ฉะนั้นเรื่องงานช่างไม้นี้นับว่าเก่งมาก สิ่งของที่ประดับอยู่ภายในห้อง ก็เป็นรูปปั้นของพวกหยางยี่และคนอื่น ๆ ที่เขาแกะสลักในยามว่าง

เมื่อได้ยินคำถามไร้เดียงสาของเถียนเถียน ลุงเจียจือก็ยิ้มและพูดอย่างเอ็นดู “แน่นอนสิ เด็กดี หนูดูหุ่นเล็ก ๆ กับของเล่นพวกนี้สิ ปู่เป็นคนทำเองหมดเลยนะ เถียนเถียนอยากได้ของเล่นอะไร ปู่ทำให้ได้หมดเลย”

“โอเคค่ะ! เถียนเถียนชอบคุณปู่!”

เถียนเถียนร้องขึ้นด้วยความดีใจ เมื่อทุกคนได้ยินก็พากันหัวเราะไปตาม ๆ กัน

นาน ๆ ทีทุกคนจะมีโอกาสได้รวมตัวกันแบบนี้ ย่อมมีหัวข้อสนทนาให้พูดกันไม่จบไม่สิ้น พอได้คุยก็คุยเพลินยันตอนเย็น

โชคดีที่พวกเขาเอาของมาเยอะ แถมบ้านลุงเจียจือก็มีเตาอยู่ เสิ่นเสวี่ยจึงเข้าครัวทำอาหารโต๊ะใหญ่เองกับมือ ทุกคนนั่งล้อมวงอยู่หน้าเตา ทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข