บทที่ 340 ลูกแกะที่ถูกเชือด

“คนไม่น้อยเลย”

สีหน้าของหยางยี่ก็เคร่งขรึมลงเล็กน้อย มองไปรอบๆด้วยสายตาที่หนักอึ้ง

“อืม ถ้าพวกเราไม่หาเรื่องพวกเขา พวกเขาก็คงจะไม่คิดจะหาเรื่องพวกเรา”

ตวนมู่เจี๋ยพยักหน้า จากนั้นก็พูดว่า: “เรารอกันเถอะ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดโบราณสถาน”

“ด้านนั้นก็คือทางเข้าโบราณสถาน”

ตวนมู่เจี๋ยหรี่ตามอง จากนั้นก็ชี้ไปทางเนินเขาด้านซ้ายที่ดูเป็นที่ที่ไม่สะดุดตามากนัก

ด้านหลังภูเขาซ่อนกำแพงหินที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และตะไคร่น้ำ

ภายใต้แสงจันทร์ หลายคนสามารถเห็นลักษณะเฉพาะของกำแพงหินนี้ บนกำแพงหินส่วนหนึ่งไม่ได้ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และตะไคร่น้ำ ปรากฏร่องรอยสีดำ ที่มีสัญลักษณ์ลายมือที่เลอะเทอะ ที่หยางยี่ไม่เข้าใจ

อย่างไรก็ตาม สัญลักษณ์เหล่านี้แม้ว่าหยางยี่จะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็น เพราะเนื้อหาบนกำแพงหินนี้ ก็คือเนื้อหาบนหล่อแกเฉียนคุนนี้เหมือนกันทุก

หลังจากที่หยางยี่ได้เห็น ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “เนื้อหาบนนี้ไม่ใช่ว่าเหมือนบนหล่อแกเฉียนคุนเหรอ?”

ตวนมู่เจี๋ยก็พยักหน้า อธิบายว่า: “เหมือนกัน ดังนั้นสิ่งที่บันทึกไว้บนหล่อแกเฉียนคุน ก็คือสิ่งที่บันทึกไว้บนทางเข้าโบราณสถานนี้ ทั้งสองยังมีความสัมพันธ์ที่แยกจากกันไม่ได้”

หลังจากนั้นตวนมู่เจี๋ยมองไปทางหวงเย่วและถามว่า: “น้องเยวี่ย พร้อมสำหรับสิ่งที่คุณต้องการแล้วหรือยัง?”

หวงเย่วพยักหน้าและพูดว่า: “อืม พร้อมแล้ว”

ตวนมู่เจี๋ยมองไปทางหยางยี่และกำชับว่า: “พี่ยี่ หลังจากที่โบราณสถานเปิดออก พวกเราต้องรวมกลุ่มกันไว้ ไม่ว่าจะเข้าไปในโบราณสถานหรือเดินสำรวจ จงอย่าแยกจากกัน เพราะว่าฉันเดาว่าข้างในโบราณสถานนี้เป็นหลุมฝังศพขนาดใหญ่!”

“พื้นที่โดยรวมประมาณหลายพันตารางเมตร และยิ่งไปกว่านั้นในทุกห้องฝังศพต่างมีกลไกที่ซับซ้อนในทุกย่างก้าว พวกเราไม่มีใครเคยเข้าไป จึงไม่รู้ว่าจะไปห้องฝังศพหลักให้เร็วที่สุดได้ยังไง ดังนั้นพวกเราแค่ค้นหาไปช้าๆ ทีละก้าว ซึ่งพวกเขาก็คงจะทำเช่นนั้น แล้วในตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องมีคนอีกเท่าไหร่ที่ต้องตายอยู่ที่นี่”

“ทุกๆก้าวที่เราเดิน อาจจะมีอันตรายที่เราไม่รู้จัก”

สีหน้าตวนมู่เจี๋ยจริงจังมาก เพราะก่อนหน้านี้เธอเคยคำนวณมาแล้วครั้งหนึ่ง สรุปออกมาได้ว่า ด้านในโบราณสถานนี้คือหลุมฝังศพขนาดใหญ่!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสุสานนี้อยู่ลึกลงไปใต้ดิน ไกลกว่าพื้นดินลงไปมาก รวมภูเขาใหญ่โดยรอบสิบกว่าลูก มีพื้นที่โดยรวมประมาณ 10,000 ตารางเมตร

แม้ความลึกจะยังไม่แน่ชัด แต่ข้อมูลนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขารู้ว่าภายในโบราณสถานนี้อันตรายมาก ดูจากสถานการณ์ตรงหน้า ก็ต้องมีสักสองสามร้อยเมตร

“ตกลง”

หยางยี่ฟังอย่างละเอียดและพยักหน้าพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวหาสถานที่จุดไฟและพักผ่อน ทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็มีเสียงดังลั่นสั่นสะเทือนของเครื่องบินรบลำหนึ่งมาถึง

ดึงดูดสายตาของคนส่วนใหญ่ในทันที

แค่เห็นเครื่องบินรบขนาดใหญ่ลำหนึ่งปรากฏในสายตาของทุกคน ค่อยๆมาในทิศทางนี้ด้วยความกดอากาศเต็มที่

เมื่อเครื่องบินรบค่อยๆเคลื่อนเข้ามาสู่เป้าหมาย สีหน้าทุกคนอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย สุดท้ายเครื่องบินรบก็หยุดในป่าภูเขาระยะไม่ไกลจากโบราณสถานหนึ่งร้อยเมตร

ในไม่ช้า เงาร่างคนสองคนก็ปรากฏในสายตาของทุกคน

หลังจากคนในสถานที่เกิดเหตุเห็นคนสองคนเดินมาอย่างช้าๆ สีหน้าก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นหม่นหมองเล็กน้อย

ข้างหลังหนึ่งคนในนั้น ยังมีหล่อแกเฉียนคุนสูงหนึ่งเมตร!