บทที่ 342 การต่อสู้ที่ดุเดือด

ตอนนี้คนที่นั่งอยู่ในบริเวณใกล้โบราณสถานหลังจากเคยผ่านการทดสอบมาหลายชั้นแล้ว พึ่งมาถึงจุดตัดสินชี้ชัยชนะที่นี่ ดังนั้นคนเหล่านี้ก็ไม่ใช่คนดื้อรั้นนัก ความสามารถก็ไม่เลว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง คนหลายคน แม้ว่าท่ามกลางคนที่นี่ความสามารถของคนบางคนอาจจะยังไม่บรรลุถึงระดับจักรพรรดิแต่ท่ามกลางผู้นำทีมของพวกเขามีถึง

และบางคนแม้มีความสามารถไม่ถึงระดับจักรพรรดิก็ตาม พวกเขาก็มีทักษะลับเฉพาะตัว แม้จะไม่ถึงระดับจักรพรรดิ ก็เคยมีคนใช้ทักษะลับของพวกเขาในการลอบสังหารยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ พึ่งความสามารถของพวกเขา ก็พอที่จะเอาตัวรอดได้

ล้วนเป็นคนเคยผ่านประสบการณ์อุปสรรคมากมาย ปกติแล้วก็ไม่กลัวการคุกคามของเจิ้นเจ๋อ

ทีมที่อยู่ที่นี่จะพูดยังไงก็มีมากกว่ายี่สิบทีมขึ้นไป มีแค่เจิ้นเจ๋อเพียงทีมเดียวที่อยากจะกวาดล้าง ทีมอื่นล้วนไม่ตอบรับอะไรทั้งนั้น

อย่างไรเสียทุกคนก็มาเพื่อสมบัติในโบราณสถาน

เมื่อฟังทุกคนประท้วง เจิ้นเจ๋อกลับไม่สนใจ แค่มองไปที่ใบหน้าอันเย็นชาของหยางยี่ และครุ่นคิด

จากนั้นไม่กี่วินาที ก็นึกขึ้นมาได้ นัยน์ตามองไปทางหยางยี่อีกครั้ง สัมผัสได้ถึงความสนุกเยอะเลย

“โอ้~ เป็นคุณนี่เอง ฉันจำคุณได้”

“เมื่อก่อนลูกน้องของฉันหลายคน ล้วนตายในมือคุณใช่ไหม?”

“ทำไม ครั้งที่แล้วที่เชิญลูกสาวคุณมาเป็นแขกที่บ้านเรา คุณไม่ยินดีเหรอ?”

ทันทีที่พูดจบ ได้ยินแค่เสียงลมพัดมาในอากาศอย่างแรง หยางยี่ลงมือแล้ว!

เดิมทีคนที่อยู่ตรงหน้าลักพาตัวลูกสาวของเขา ยังทำให้ลูกสาวลืมตัวเองหมดทุกอย่าง!

สมควรตาย!

เงาวาบผ่านตา หมัดของหยางยี่กระแทกตรงไปที่ใบหน้าของเจิ้นเจ๋อ ด้วยความแรงอย่างเต็มที่

เจิ้นเจ๋อกะพริบตา เอามือมาบดบังใบหน้าและป้องกันไว้

"ตูม!"

เสียงกระแทกอันหนักหน่วงดังกึกก้องในหูของทุกคน เกล็ดหิมะกระเด็นขึ้นมาแล้วค่อยๆ ลอยละล่อง

และเจิ้นเจ๋อได้รับหมัดของหยางยี่อย่างกะทันหัน แม้ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ทุกคนกลับโดนหมัดของหยางยี่ให้ถอยหลังไปไม่กี่ก้าว พึ่งจะหยุดก้าว

เมื่อเห็นเจิ้นเจ๋อถูกโจมตี กลุ่มของออสการ์และเฮนดรี่ก็เตรียมลงมือ

แต่ทว่าตอนนี้ เจิ้นเจ๋อกลับโบกมือและพูดตามอารมณ์ว่า: “ไม่ต้อง ให้ฉันดูหน่อยว่าเจ้าหนูนี่มีแรงเท่าไหร่”

การสังหารลูกน้องของเขาหลายคนครั้งแล้วครั้งเล่า แสดงให้เห็นว่าชายตรงหน้านี้บนร่างกายยังมีความสามารถอยู่บ้าง

วันนี้ได้โอกาสดูแล้ว ลองดูก็ให้ลึกๆ หน่อย

หยางยี่ชกด้วยหมัด สีหน้าเย็นชามาก ดวงตาทั้งคู่เป็นสีแดงจางๆ และมองไปที่เจิ้นเจ๋อด้วยความอาฆาต

ชายผู้หยิ่งผยองที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือเขา คนที่ลักพาตัวลูกสาวของเขาไป

เป็นผลให้ครอบครัวของพวกเขาต้องมาประสบความทุกข์ทรมานมากมายโดยไร้สาเหตุ

แค้นนี้เขาต้องตอบแทนอย่างสาสม!

“พลังไม่เลว เพียงแต่ช้าเกินไป!”

เจิ้นเจ๋อค่อยๆ ลดแขนลง เผยรอยยิ้มแปลกประหลาด

“อย่างนั้นตอนนี้ ก็ถึงตาฉันแล้ว!”

แทบจะทันทีที่เสียงหายไป เงาร่างของเจิ้นเจ๋อก็หายไปจากจุดเดิม คนทั้งหมดก็ปลิวออกไปเหมือนกระสุนปืนใหญ่!

ลูกเตะกระแทกไปที่ใบหน้าของหยางยี่อย่างรุนแรง!

“ไวมาก!”

ในใจของหยางยี่นิ่งค้าง อดไม่ได้ที่จะอุทาน จากนั้นก็ยกมือป้องกันการโจมตีของเจิ้นเจ๋อ

แต่ทว่าแม้เขาจะคิดว่าตัวเองเตรียมพร้อมมาดีแล้ว แต่พลังของเจิ้นเจ๋อเหมือนจะแกร่งเกินกว่าที่เขาจินตนาการ