บทที่ 343 คุณหมายความว่าอย่างไร

“ไม่เป็นไร แค่บาดเจ็บเล็กน้อยแค่นี้เอง ไม่เป็นไร”

หยางยี่ส่ายหัวและปรับลมหายใจของตัวเอง

แต่ทว่าอีกด้านหนึ่ง เมื่อเห็นทั้งสองคนแยกจากกันอย่างง่ายดายและไม่สู้กันต่อเช่นนี้แล้ว สีหน้าของเซี่ยอู๋จุนก็ร้ายกาจมาก

ไม่คาดคิดว่าเจิ้นเจ๋อจะปล่อยหยางยี่ไป และไม่เลือกที่จะฆ่าเขา

นี่มันไม่คาดคิดจริงๆ เดิมทีคิดว่าเจิ้นเจ๋อจะลงมือฆ่าหยางยี่และพรรคพวกทั้งหมด

ถ้าเป็นอย่างนี้สำหรับเขาก็จะลดความยุ่งได้มาก

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า......

“เจิ้นเจ๋อ คุณยิ่งมีชีวิตยิ่งถดถอยจริงๆ”

“เป็นแค่จักรพรรดิตัวน้อยเท่านั้น นี่คุณก็จับไม่ได้เหรอ?”

เซี่ยอู๋จุนยิ้มหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา การเยาะเย้ยในคำพูดนั้นชัดเจนมาก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจิ้นเจ๋อก็หยุดเดินและหันศีรษะไปมองเซี่ยอู๋จุน

จากนั้นก็ยิ้มอย่างเย่อหยิ่งและพูดว่า: “เซี่ยอู๋จุน คุณไม่คิดว่าฉันกลายเป็นคนโง่จริงๆ ใช่มั้ย? คุณคิดว่าฉันจะช่วยคุณกำจัดศัตรูที่แข็งแกร่งมากสำหรับคุณเหรอ?”

เมื่อพูดจบก็เดินต่อไปข้างหน้า

และเมื่อได้ยินคำพูดของเจิ้นเจ๋อ สีหน้าของเซี่ยอู๋จุนก็มืดมนลงทันที

เจิ้นเจ๋อยังคงเจ้าเล่ห์เหมือนเคย ในตอนแรกตัวเขาเองก็มองจุดมุ่งหมายออกว่าต้องการยืมมีดฆ่าคน แต่ไม่เปิดเผยออกมา

แต่นี่ก็ไม่มีปัญหาอะไรมากนัก ถึงอย่างไรท้ายที่สุดแล้ว คนที่สามารถเก็บสมบัติทั้งหมดในโบราณสถานได้ ต้องเป็นตัวเขาเอง!

ในเวลานี้หลังจากสู้รบกันอย่างดุเดือด เป็นเวลาสิบสองนาฬิกาแล้วเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

ดวงจันทร์กลมบนท้องฟ้า เวลานี้เริ่มค่อยๆ กลายเป็นข้างแรม และในที่สุดก็กลายเป็นดวงจันทร์ข้างแรมโดยสมบูรณ์ที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า

"ตูม!"

ทันใดนั้น พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมา

เหมือนกับมีอะไรกำลังจะแยกออก

"ได้เวลาแล้ว!"

ตวนมู่เจี๋ยกระซิบ

จากนั้นหยางยี่และคนอื่นๆ ก็เงยหน้าขึ้นไปมองกำแพงหินที่ซ่อนอยู่ด้านหลังภูเขา

“เปรี๊ยะ!”

เสียงดังก้องกังวานระหว่างหุบเขา

ภูเขาที่ปกคลุมกำแพงหินอยู่พังทลายลงมาในทันที เผยให้เห็นกำแพงหินที่เป็นเงาวาวและสะอาดหมดจดครบถ้วนสมบูรณ์ และเหนือกำแพงหิน มีแผ่นหินขนาดใหญ่ทั้งหมดร่วงลงมา จนหมดเผยให้เห็นทางเข้าอุโมงค์อันมืดมิด

รูปร่างลักษณะทางเข้าอุโมงค์ มีขนาดเท่ากับหล่อแกเฉียนคุนเป๊ะ และตกแต่งเรียบง่าย

ทุกคนล้วนมองมาที่เซี่ยอู๋จุนในทันที

เพราะว่ามีแค่เขาที่มีหล่อแกเฉียนคุน

“อยากจะเข้าไป ก็รีบเอาเศษชิ้นส่วนมาให้ฉัน!”

เซี่ยอู๋จุนเลิกคิ้ว ลุกขึ้นยืนและพิงไปที่หล่อแกเฉียนคุน

ปิงอวี่หยิบดาบสั้นบนร่างกายออกมา มองทุกคนด้วยสายตาที่เย็นชา และทำท่าป้องกัน

ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครกล้าบุกโจมตีอย่างลวกๆ