บทที่ 345 ศัตรูมาเจอหน้ากันจะโกรธมากเป็นพิเศษ

เพียงแต่สถานการณ์ในตอนนั้นมันละเอียดอ่อนเกินไป บวกกับในขณะนั้นยังไม่ใช่เวลา ดังนั้นหยางยี่จึงไม่ลงมือมาตลอดและเลือกที่จะหลีกเลี่ยง

แต่ทว่าตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ได้เวลาพอดี!

เจิ้นเจ๋อและเซี่ยอู๋จุนต้องการฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ และตัวเขาเองก็อยากจะฆ่าเขา

ถ้าอาศัยเพียงพลังของตัวเองหรือพลังของตวนมู่เจี๋ยและอีกหลายคน อาจจะไม่เพียงพอที่จะฆ่าอีกฝ่ายได้

แต่ตอนนี้ ในเมื่อเจิ้นเจ๋อเลือกที่จะลงมือสังหารให้ราบแล้ว สถานการณ์จึงไม่น่าต่างไปจากนี้

น่าจะนอกจากเซี่ยอู๋จุนแล้ว ทุกคนในนี้แทบอยากจะฆ่าเจิ้นเจ๋อด้วยมือของตัวเองไม่ไหวแล้วมั้ย?

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่!”

เจิ้นเจ๋อเหลือบมอง ในตาที่เย็นชาก็จ้องตรงไปที่หยางยี่ ปืนในมือถูกเขาจับไว้ในมือจนแน่น

แต่ทว่าเมื่อเจอกับการตั้งคำถามของเขา หยางยี่กลับทำเป็นเพิกเฉยไม่ได้ยิน แต่ไหนแต่ไรก็ไม่อยากจะสนใจเขาอยู่แล้ว

สายตาของเขามองไปทางผู้คนที่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก จากนั้นก็มองไปทางผู้บาดเจ็บหลายรายซึ่งนอนอยู่บนพื้น

ในนั้นมีคนตายไปแล้วสองคน

หยางยี่กะพริบตา จากนั้นก็มองทุกคนและมองตรงไปข้างหน้า พูดด้วยเสียงดังว่า: “ทุกท่าน ฉันเชื่อว่าทุกท่านมองออกแล้วว่าฉันกับชายที่อยู่ตรงหน้านี้มีความแค้นต่อกัน! และเกลียดชังกันจนอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!”

“แต่ทุกท่านโปรดคิดให้รอบคอบ พวกเขาก็มีความแค้นเหมือนกับพวกคุณ พวกเขาไม่เพียงลงมือฆ่าพวกพ้องของพวกคุณ กลับยังคิดจะให้เราทุกคนกลายเป็นศพอย่างเลือดเย็นอีก!”

“เราจะนั่งงอมืองอเท้าอยู่อย่างนี้เหรอ? ไม่ได้! ดังนั้นฉันหวังว่าทุกท่านจะมาร่วมมือกับฉัน! เพื่อกำจัดภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเราก่อน!”

หยางยี่ไม่ได้เก็บซ่อนความเกลียดชังไว้ในใจตัวเอง มองตรงไปที่ทุกคนและพูดเสียงดัง

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา เซี่ยอู๋จุนและเจิ้นเจ๋อสีหน้าของทั้งสองคนก็เปลี่ยนไปทันที!

ดูเหมือนว่าหยางยี่คนนี้จะวางแผนแยกทุกคนที่ติดอยู่ในนี้จากพวกเขาสองฝ่าย

ด้านเจิ้นเจ๋อ แม้ว่าจะพาสิบสองราชาสวรรค์มา แต่สิบสองราชาสวรรค์นี้ที่สุดแล้วก็เป็นแค่มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ และไม่ใช่เครื่องจักรที่มีคนอื่นสั่งการ ถึงแม้พวกเขาจะเก่งมาก นั้นก็เป็นมนุษย์ มีความคิดอิสระ

ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้พวกเขาจะโดนระเบิดในนี้ ก็ยังมีผู้คนจำนวนมาก ในบรรดาคนจำนวนมากขนาดนี้ ปกติแล้วก็มียอดฝีมือระดับจักรพรรดิอยู่ด้วย

หากปะทะกันขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าพวกเขาสิบสองราชาสวรรค์จะต้านการต่อสู้แบบวนทีละชุดนี้ไม่ไหว ผลสุดท้ายแน่นอนว่าจะต้องพ่ายแพ้

“หยางยี่ คุณหาว่าฉันเป็นคนโง่เหรอ?”

“คุณอย่าคิดว่า คุณถือระเบิดTNTแล้วฉันก็จะกลัวคุณนะ”

“ในเมื่อคุณร้องขอความตาย ฉันพอใจคุณ อย่างมากก็แค่ วันนี้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ก็ตายไปด้วยกันในนี้เลยดีมั้ย!”

เจิ้นเจ๋อหัวเราะเยาะและพูด จากนั้นก็ยกลูกระเบิดในมือขึ้น

ในเวลานี้หยางยี่เข้าใจสถานการณ์ที่เขามีสิทธิ์ครอบครองมันได้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจะไม่พ่ายแพ้ในอำนาจอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้น ก็จะแพ้จริงๆ

ในช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดนี้ ในที่สุดเซี่ยอู๋จุนก็พูดขึ้นมา

เขาพูดว่า: “ฉันเชื่อว่าคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่คนโง่ ชัดเจนมากว่าตาชั่งในใจของคุณจะแบ่งแยกได้”

“หยางยี่ คุณอาศัยคำพูดสองประโยคนี้ก็คิดว่าจะกระตุ้นใจคนได้ อย่าได้ฝันเลย!”

เมื่อพูดอย่างนั้น เซี่ยอู๋จุนก็หัวเราะเยาะและกอดอกดูเรื่องสนุก

ในเมื่อทุกคนล้วนสามารถเข้ามาในนี้ได้ อธิบายได้ว่าก็ไม่มีใครโง่ แต่ละคนฉลาดมาก

เพียงอาศัยคำพูดหนึ่งถึงสองประโยคของหยางยี่ก็คิดว่าจะทำให้พวกเขาร่วมมือจัดการ ง่ายๆ ก็คือฝัน!

ปกติแล้วตอนที่หยางยี่อยู่ในสนามรบเขาทนความทุกข์ยากต่างๆ มานานหลายปี ก็เข้าใจเหตุผลนี้เช่นกัน ดังนั้นพอเผชิญหน้ากับคำพูดของเซี่ยอู๋จุน เขาก็จะทำเป็นไม่เคยได้ยินมาก่อน