บทที่ 353 ห้องคุก

หลังจากได้ยินคำพูดของหยางยี่ ทันใดนั้น ตวนมู่เจี๋ยที่ยังคิดจะห้ามก็นิ่งเงียบไป

ก่อนหน้าเคยได้ยินหยางยี่พูดถึง หลังจากที่เถียนเถียนถูกองค์กรสืบทอดวิญญาณและฮูกดาร์คลักพาตัวไป ก็ถูกพวกเขาทำร้าย ให้กินยาชนิดหนึ่งที่ทำให้สูญเสียความทรงจำ

และยาชนิดนี้ มีเพียงสมุนไพนเสินหนงเท่านั้น ที่สามารถแก้พิษ ฟื้นฟูความทรงจำให้เถียนเถียนได้

ในฐานะที่เป็นครอบครัวของหยางยี่ แน่นอนว่าพวกเขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของหยางยี่ เพราะฉะนั้นพวกเขาก็ไม่อยากเห็นเถียนเถียนเรียกหยางยี่ว่า“คุณลุง”ไปทั้งชาติเหมือนกัน

สำหรับหยางยี่แล้ว นี่คือความทรมานอย่างหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

“พี่ยี่ พี่คิดจะทำยังไง?”

สุดท้าย ตวนมู่เจี๋ยก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองไปที่หยางยี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหนักใจและความเด็ดเดี่ยว

หยางยี่นิ่งไปสักพัก ใบหน้าที่หนักแน่นมีความอบอุ่นเล็กน้อย แล้วค่อยๆพ่นลมหายใจออกมา สายตามองไปยังทิศทางของสมุนไพรเสินหนงที่อยู่ในมือของผู้หญิงในโลงศพหยกเลือด

“แน่นอนว่า ต้องเปิดโลงแล้วเอาสมุนไพรมา！”

หยางยี่พูดอย่างแน่วแน่

และกลุ่มคนไม่กี่คนที่ยืนอยู่ข้างพวกเขาแทบไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าพวกเขาจะเปิดโลงเอาสมุนไพรหรือไม่ สายตาของพวกเขามีแต่ความโลภ จ้องไปที่กล่องสมบัติสีทองที่อยู่ด้านในโลงศพหยกเลือด รวมถึงกุญแจทองคำบริสุทธิ์ที่แขวนอยู่ด้านล่างโลงศพ

ถ้าหากพวกของหยางยี่ออกไปล่ะก็ เช่นนั้นคงจะดีอย่างมาก ถ้าเป็นแบบนี้ คนที่เหลือก็จะสามารถแบ่งสมบัติได้มากกว่า

แต่ทว่า ไม่รอให้ตวนมู่เจี๋ยได้ชี้แจงกับทุกคน ก็มีคนทนไม่ไหวอยากจะได้สมบัติในโลงศพเสียแล้ว

สองคนนั้นที่มาด้วยกันกับตวนมู่เจี๋ย สายตาทั้งคู่เต็มไปด้วยแสงแห่งความโลภ วิ่งไปยังโลงศพหยกเลือดอย่างไม่สนใจอะไรเลย พยายามดึงกุญแจทองคำบริสุทธิ์ที่อยู่ด้านล่างโลงศพลงมา

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันในกองกำลังกลุ่มเดียวกัน อีกสองคนที่เดินทางมาด้วยกันก่อนหน้านี้ได้ตายไปแล้ว เหลือแค่พวกเขาสองคน

ในเวลานี้ นัยน์ตาของพวกเขาไม่มีสีอื่นใดอีก นัยน์ตาของพวกเขา มีเพียงแค่สมบัติหลุมศพทั้งสี่ทิศของโลงศพหยกเลือด รวมถึงกล่องสมบัติทองคำบริสุทธิ์ที่เป็นสัญลักษณ์อยู่ในโลงศพ

ตวนมู่เจี๋ยไม่ทันได้ห้าม ทั้งสองคนนั้นกลับพุ่งไปราวกับคนมีอาการคลั่ง เธอยืนมองฉากนั้น ปากขยับออกมาแค่สองคำ

“จบแล้ว”

ส่วนด้านข้างยังมีอีกกลุ่มก็คือไป๋ฮุ่ยที่มีความคิดเหมือนกันกับตวนมู่เจี๋ย มองสองคนนั่นวิ่งไปด้วยความไวแสง แล้วส่ายหน้าด้วยความเสียดาย

“ดูแล้ว พวกเขาคงอยากโดนกำจัดก่อนล่วงหน้า”

เป็นอย่างที่คิด สองคนนั้นวิ่งไปด้านหน้าโลงศพหยกเลือดด้วยความรวดเร็ว ยังไม่ทันได้ยื่นมือเข้าใกล้กุญแจที่ส่วนด้านล่างของโลงศพหยกเลือด ก็ไม่รู้ว่าใครไม่ระวังเผลอไปสัมผัสกับกลไก ทันใดนั้น ก็ได้ยินเพียงแค่เสียงตึงตัง！

เหมือนว่าจะมีแสงที่มองไม่เห็นพุ่งไปยังสองคนนั้น ชั่วพริบตาเดียว ร่างกายของทั้งสองคนที่พยายามจะสัมผัสโลงศพหยกเลือด จู่ๆก็มีเส้นเลือดออกมานับไม่ถ้วนราวกับตารางช่องเล็กๆ！

หลังจากนั้น ก็มีฉากที่ทำให้คนตกใจเกิดขึ้น！

เห็นแค่ร่างของทั้งสองเหมือนถูกแสงเลเซอร์ตัดขาด เส้นเลือดพวกนั้นพ่นกระจายจนเลือดนองออกมา หลังจากนั้น ร่างของทั้งสองก็ถูกสับแหลกกลายเป็นชิ้นเนื้อชิ้นเล็กๆ ตกกระจายลงบนพื้น สถานที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด โหดร้ายอย่างมาก

เลือดสด รวมถึงอวัยวะภายในของทั้งสองและสมองสีขาว ทำให้พื้นทองคำถูกย้อมเป็นสีลายพร้อย

และกลิ่นเหม็นเน่าที่ลอยมาได้ตลอดเวลา ทำให้คนที่เหลือนั้นคลื่นไส้อาเจียน

ในตอนที่หยางยี่เห็นฉากตรงหน้า กลิ่นเหม็นเน่าที่เสียดแทงจมูกทำให้เขาขมวดคิ้ว อุดจมูกไว้ แต่ฉากตรงหน้ากลับเป็นห้องคุกเสมือนจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้าเขา มองศพที่กลายเป็นชิ้นอยู่บนพื้น แม้ว่าหยางยี่จะเห็นความเป็นความตายจนชินแล้วในสนามรบ แต่พอเห็นฉากนี้ถึงกับอยากอาเจียนอยู่เล็กน้อย

“อึก...อุแหวะ！”