บทที่ 355 ขากลับ

หยางยี่พยักหน้า เผยรอยยิ้มที่ยิ้มออกมาจากใจ โยนหลายความคิดที่แปลกประหลาดเมื่อครู่ทิ้งไปให้หมด

ไม่ว่าก่อนหน้านี้เจอเรื่องลำบากอะไรมา ตอนนี้ ในเมื่อได้สมุนไพรเสินหนงมาแล้ว เช่นนั้นทั้งหมดนี้ก็คุ้มค่าแล้ว อีกอย่าง การเดินทางครั้งนี้ได้บรรลุจุดประสงค์แล้วด้วย

พอคิดว่าอีกไม่นานเถียนเถียนจะฟื้นความทรงจำ หลังจากนั้นเรียกตนเองว่าพ่ออย่างดีใจ ในใจหยางยี่ก็ดีใจอย่างที่สุด ตอนนี้ถึงขั้นอยากจะรีบกลับไปด้วยความเร็วแสง ไปเจอลูกเมียของตนเอง จะได้ให้เถียนเถียนรีบๆฟื้นความทรงจำ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเถียนเถียนเห็นตนเองอีกครั้ง จะรู้สึกยังไง?

ดีใจ? ประหลาดใจ?

ขณะที่หยางยี่กำลังคิดอย่างดีอกดีใจ รับรู้แค่ว่าทั้งร่างกายเบาสบายอย่างมาก

“จริงสิ ราชาเทพ ก่อนหน้านี้คุณบอกไว้ว่าลุงจางมีเรื่องจะพูดกับผมใช่ไหม? ลุงจางฝากให้คุณบอกอะไรผมเหรอ?”

เว่ยเฉินจู่ๆก็เหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ในขณะที่เดิน แล้วมองหยางยี่ด้วยความสงสัย

เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ หยางยี่ไม่เคยพูดถึงเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องของจางเหวินเลย ไม่มีใครรู้ว่าสรุปแล้วจางเหวินพูดอะไรกับเขา

พอได้ยิน หยางยี่กวาดสายตามองเว่ยเฉินที่ทำหน้าซื่อๆ ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด：“นายอยากรู้ขนาดนี้เลยเหรอ?”

เว่ยเฉินนิ่งไป ไม่เข้าใจคำพูดของหยางยี่เข้าไปใหญ่ หรือว่ามันยังมีปัญหาอะไรไม่คลี่คลาย?

“ราชาเทพ ทำไมคำพูดนี้ของคุณ ผมรู้สึกแปลกๆ หรือว่ามีเรื่องอะไรที่บอกผมไม่ได้งั้นเหรอ?”

เว่ยเฉินเกาศีรษะ แล้วถาม

หยางยี่เดินไป ตบบนไหล่ของเว่ยเฉินเบาๆ แล้วหัวเราะ：“ความจริงแล้วหมอเทวดาจางไม่ได้พูดอะไรกับฉัน พูดแค่หลังจากนี้นายไม่ต้องกลับไปหาหมอผีแล้ว สามารถเรียนรู้โดยตรงจากหมอเทวดาจางได้เลย เพราะฝั่งหมอผีตอนนี้มีธุระต้องทำ ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ นายกลับไปก็ไม่สะดวกหรอก อ้อ แล้วก็นายถือวงแหวนน้ำนี้ไว้ให้ดี หลังจากกลับไปแล้วก็เอาไปให้หมอเทวดาจางด้วยก็พอแล้ว”

ขณะที่พูด หยางยี่พึ่งนึกขึ้นได้เรื่องที่จางเหวินสั่งไว้ เลยหยิบวงแหวนคล้องกันที่ลักษณะคล้ายสายน้ำออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วยื่นให้เว่ยเฉิน ให้เขาถือไว้ให้ดี

วงแหวนน้ำนี้ เป็นของที่จางเหวินบอกหยางยี่ก่อนออกเดินทางว่าต้องเอากลับมาให้ได้ มันสำคัญกับจางเหวินอย่างมาก

แน่นอนว่าสมบัติชิ้นนี้เป็นของที่ได้มาหลังจากที่พวกเขาเปิดกล่องสมบัติ

ของพวกนี้ต่างก็เป็นของในซากโบราณ ไม่มีใครรู้ว่าถ้าขุดออกมาแบบนี้แล้ว จะเกิดอะไรขึ้น

“หา? อาจารย์ทิ้งผมไว้ให้อาจารย์ลุงไปทั้งแบบนี้เลยเหรอ?”

เว่ยเฉินเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ มองหยางยี่ด้วยความเศร้าซึมแล้วพูด

“นายคิดว่าฉันจะเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกับนายไหม?”

หยางยี่เพียงแค่มองเว่นเฉินด้วยสายตาเรียบเฉย พอได้ยิน เว่ยเฉินก็ทำได้แค่เงียบปากไปด้วยความกลัดกลุ้ม แล้วเดินไปบนเส้นทางกลับบ้าน

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

ทางเข้าเมืองลั่วสุ่ย

หยางยี่ตบไปที่ไหล่ของเว่ยเฉินเบาๆ แล้วพูดอย่างมีน้ำหนัก：“วางใจเถอะ ไม่ใช่ว่าจะให้นายอยู่ที่นี่ตลอดไปเสียหน่อย หมอเทวดาจางก็บอกกับฉันแล้ว แค่นายอยู่ที่นี่สามปี หลังจากผ่านไปสามปีแล้ว นายก็สามารถกลับมาอยู่ข้างฉันได้แล้ว สู้ๆเข้าล่ะเจ้าหนุ่ม”

“ชิงตำแหน่งหมอผีคนที่สองให้ได้ล่ะ อย่าทำให้ฉันผิดหวัง”

หยางยี่พูดอย่างตั้งใจครึ่งหนึ่ง หยอกเล่นครึ่งหนึ่ง

ความจริงแล้ว สำหรับเว่ยเฉิน หยางยี่ยังคงมีความหวังอันยิ่งใหญ่และรอคอยอยู่ตลอด