บทที่ 356 ตัวตนของลุงเจียจือ

ทันทีที่มาถึงทางเข้าหมู่บ้าน สายตาของหยางยี่ก็มองตรงไปที่ทางขึ้นเขาทันที สถานที่ที่คุ้นเคยทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

ทว่ากระท่อมบนเนินเขากลับเงียบมาก เงียบราวกับว่าไม่มีใครอยู่และไม่เห็นแม้แต่เงาของเถียนเถียนกับเสิ่นเสวี่ย หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่พวกเขาเอาออกมาตากเลยสักชิ้น

ปกติในเวลานี้ เถียนเถียนน่าจะออกมาเล่นกับลุงเจียจือตรงทางไหล่เขาแล้ว แต่วันนี้กลับเงียบสนิท

“แปลกจริง ทำไมวันนี้พวกเขาถึงไม่มีใครออกมาจากบ้านเลยสักคน”

หยางยี่พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจจนทำให้ทุกคนบนรถที่เหลือหันมองไปที่เนินเขาโดยไม่รู้ตัว

“ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ บางทีพี่สะใภ้อาจจะกลัวเถียนเถียนไม่สบายก็เลยพักผ่อนอยู่ข้างในบ้านก็ได้”

ตวนมู่เจี๋ยกลับไม่คิดว่ามีอะไรแปลกแถมยังพูดปลอบใจหยางยี่พลางยิ้มแหะ ๆ ให้เขา

หยางยี่พยักหน้า ก่อนจะเดิมนำพวกเขาสองสามคนไปตรงเนินเขา

ทว่าทันทีที่ทุกคนเดินมาถึงประตูหน้าบ้านที่ตั้งอยู่บนเนินเขา สีหน้าของพวกเขากลับเปลี่ยนไปอย่างมากทันที

ประตูบ้านปิดสนิท ทุกอย่างดูเงียบสงัด ไม่มีร่องรอยของการสู้รบหรือระเบิดใด ๆ แต่ดูเหมือนไม่เคยมีใครอาศัยอยู่ที่นี่ยังไงอย่างนั้น

แต่พวกเขากลับไม่ได้ยินเสียงพูดคุยจากข้างในบ้านเลย แม้แต่การเคลื่อนไหวสักนิดก็ไม่มี!

หยางยี่กับตวนมู่เจี๋ยสีหน้าเย็นเยียบ ทั้งคู่หันมองสบตาก่อน ก่อนจะรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น

ทั้งใดนั้นร่างของทั้งสองคนก็หายลับไปจากที่เคยหยุดยืน และรีบพุ่งตัวเข้าไปสำรวจภายในบ้านทันที!

ทันทีที่ได้เห็นพวกเขาทั้งสองคนก็ต้องยืนตัวแข็งราวกับถังน้ำแข็งทันที พร้อมกับความรู้สึกไม่สบายใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

เพราะสิ่งที่ทำให้พวกเขาผิดหวังก็คือข้างในนั้นว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เลยสักคน แม้แต่เตาไฟก็เย็นเฉียบ ไม่มีไอร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว ดูเหมือนว่าที่นี่ไม่ได้จุดไฟมาสองสามวันแล้ว

“เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง...”

พวกเขากวาดสายตามองบ้านที่ว่างเปล่า ข้าวของของเถียนเถียนกับเสิ่นเสวี่ยหายไปหมดราวกับว่าสองคนนั้นไม่เคยอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อน

หยางยี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความสิ้นหวัง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน

เขาไม่รู้ว่าหลังจากเขาไปจากที่นี่แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมครอบครัวของเขาถึงได้หายตัวไปทั้ง ๆ ที่เขาคิดว่าตัวเองสามารถปกป้องพวกเขาได้อย่างดีมาก ๆ แล้ว ทำไมเขาถึงต้องพรากจากภรรยาและลูกสาวของตัวเองอีกครั้งด้วย

หยางยี่ไม่เข้าใจ ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงต้องเกิดขึ้นกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขายืนอึ้งอยู่กับที่อยู่อย่างนั้น เสียงหายใจที่หายใจออกมาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“พี่ยี่!”

ทันใดนั้นเสียงร้องอุทานอย่างตื่นตระหนกของตวนมู่เจี๋ยก็ดังมาจากบ้านของลุงเจียจือที่อยู่อย่าง ๆ

หยางยี่หัวใจสั่น ร่างของเขาหายลับราวกับบินทะลุไปถึงบ้านของลุงเจียจืออย่างรวดเร็ว

“ลุงเจียจือทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้พี่”

ตวนมู่เจี๋ยสีหน้าดูไม่ดีนัก เธอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่ แต่เธอพบสิ่งนี้และมอบมันให้กับหยางยี่

ขณะที่พูด เอหยิบจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาและยื่นให้หยางยี่

หน้าซองจดหมายเขียนไว้ไม่กี่คำว่า ถึง หยางยี่

ดังนั้นตวนมู่เจี๋ยจึงเลือกที่จะไม่เปิดจดหมาย และส่งจดหมายให้หยางยี่ตามคำที่ระบุเอาไว้บนหน้าซอง

“ให้ฉันเหรอ”