บทที่ 357 แผนการขั้นต่อไป

“เอาเถอะ แต่ว่าสรุปแล้วครอบครัวตระกูลของฉันอยู่ที่ไหน หรือว่าแม้แต่เรื่องนี้ฉันก็ยังรู้ตอนนี้ไม่ได้งั้นเหรอ”

หยางยี่สงบอารมณ์ลง สีหน้าก็สงบลงด้วย เขามองตวนมู่เจี๋ยด้วยสายตาลึกซึ้ง คล้ายกับกำลังพยายามหาข้อมูลจากปากของเธอ

“พี่ยี่ พี่อย่าถามฉันอีกเลย ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ไม่ว่าพี่จะถามฉันยังไง ฉันก็ไม่สามารถบอกอะไรพี่ได้อยู่ดี”

ตวนมู่เจี๋ยยังคงเป็นไปตามที่หยางยี่คาดเอาไว้ เธอเพียงแต่ส่ายหน้าไปมาพลางกล่าวขอโทษ

เมื่อได้รับคำตอบอย่างที่ตนคาดเดาเอาไว้อยู่แล้ว หยางยี่ก็ได้แค่พยักหน้าและไม่ได้ไล่ถามต่อ แต่พูดเพียงแค่ว่า “ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นแผนต่อไปของพวกเธอคืออะไร”

ในเมื่อตอนนี้ได้สมุนไพรเสินหนงมาแล้ว โบราณสถานก็ไปมาแล้ว ต่อไปทุกคนคงจะมีแผนการของตัวเองสินะ

“พวกเราอยากจะกลับไปดูตระกูลของเราเสียหน่อย เราไม่ได้กลับไปที่นั่นหลายปีแล้ว ข่าวคราวเกี่ยวกับตระกูลเราก็มีแต่ได้ยินจากปากของคนอื่น ว่ากันว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาตระกูลของพวกเรากำลังตกต่ำ และถดถอยอย่างรุนแรงมาก ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป คิดว่าอีกไม่กี่ปีก็คง...ฉะนั้นพวกเราจึงอยากจะกลับไปดู เอ้อร์สุ่ยกับน้องเยวี่ยก็จะกลับไปด้วยเหมือนกัน”

ความจริงแล้วที่ตวนมู่เจี๋ยไม่ได้พูดคือช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยกลับไปเยี่ยมครอบครัวเลย ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็ยังได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับตระกูลฤาษีจากปากของคนอื่น ๆ รวมทั้งการเคลื่อนไหวของตระกูลต่าง ๆ ฉะนั้นยังนับว่าไม่ได้ขาดการติดต่อจากครอบครัวอย่างสิ้นเชิงไปเสียทีเดียว

สถานการณ์ของตระกูลเธอในตอนนี้นับว่าไม่ค่อยสู้ดีนัก ถ้าหากไม่มีใครกลับไปช่วยเหลือตระกูลตวนมู่แบกรับภาระอันหนักอึ้งได้ทันเวลาละก็ บางทีตระกูลตวนมู่ของพวกเขาอาจจะเสื่อมลงไปอย่างสมบูรณ์ก็ได้

“กลับบ้านเหรอ...”

เมื่อได้ยินดังนั้น หยางยี่ก็ได้แต่ฉีกยิ้มขมขื่นออกมา พร้อมกับแววตาอันเศร้าหมองของเขา

บ้านของเขา อันที่จริงแล้วเรียบง่ายมาก ที่ที่มีภรรยาและลูกสาว ที่นั่นก็คือบ้านของเขา แต่ตอนนี้ทั้ง ๆ ที่คิดว่าตัวเองกับเสวี่ยเอ๋อ และเถียนเถียนจะไม่มีวันแยกจากกัน จะอยู่ด้วยกันตลอดไป และกลายเป็นครอบครัวที่อบอุ่นแล้วแท้ ๆ แต่ใครมันจะไปคิดว่ามาวันนี้เสวี่ยเอ๋อกับเถียนเถียนจะหายไปกันหมดแบบนี้

คนในครอบครัวของเขาไม่อยู่แล้ว แล้วจะพูดถึงเรื่องกลับบ้านไปยังไง หยางยี่ในตอนนี้ ที่ไหนคือบ้านของเขา

หยางยี่ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้าและได้แต่หัวเราะเยาะตัวเอง

เมื่อเห็นความโศกเศร้าของหยางยี่ ทั้งสามคนก็หันมองหน้ากัน ก่อนที่หวงเย่วจะเป็นคนเอ่ยปากพูดปลอบใจ “พี่ยี่ อย่าเศร้าใจไปเลยนะ นี่มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร อย่างน้อยพี่สะใภ้กับเถียนเถียนก็ปลอดภัยดี และต่อจากนี้ก็จะปลอดภัยมากเช่นกัน พี่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีก”

“ฉะนั้น ต่อเรื่องพี่ก็จัดการเรื่องของพี่ให้เต็มที่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียสมาธิเพราะมัวแต่กังวลถึงความปลอดภัยของพวกเธอ ไม่ใช่เหรอ อีกอย่างก็ไม่ใช่ว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่ได้เจอกันอีกเสียหน่อย ไม่นาน อีกไม่นานก็จะได้เจอกันแล้ว”

น้ำเสียงของหวงเย่วพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน

สิ่งที่เธอพูดก็จริง ถ้าหากเสิ่นเสวี่ยกับเถียนเถียนถูกคนตระกูลหยางพาตัวไป แสดงว่าพวกเธอจะต้องปลอดภัยยิ่งกว่าใคร ๆ

เท่าที่เธอรู้ ทั่วทั้งดินแดนเสินโจว คงไม่มีใครสามารถพรากคนที่ตระกูลหยางต้องการปกป้องไปจากตระกูลหยางได้ ไม่เคยมีเลย

“อืม จริงด้วย”

เมื่อได้ยินคำปลอบใจของหวงเย่ว หยางยี่ก็รู้สึกว่าความตึงเครียดในใจของตัวเองค่อย ๆ ผ่อนคลายลง และสีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงไปด้วยเช่นกัน

ในใจของเขาสามารถคลายความกังวลไปได้บ้างเล็กน้อย

“พี่ยี่ พวกเราไปกันเถอะ ตอนนี้เวลายังเร็วอยู่ พี่ต้องทำเรื่องสำคัญในมือตอนนี้ให้สำเร็จก่อน พี่ต้องกลับไปแล้ว อย่างน้อยต้องบอกเรื่องการสิ้นพระชนม์ของกษัตริย์องค์ก่อนให้คนอื่น ๆ รู้”

ตวนมู่เจี๋ยกล่าว

“ไปเถอะ”

หยางยี่ไม่ได้ปฏิเสธ

ก่อนจะเดินออกจากหมู่บ้านหลงหัว หยางยี่มองกลับไปที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ดูไม่เป็นที่สะดุดตาแห่งนี้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง