บทที่ 371 ตีฝ่าวงล้อม

พูดให้ถูกต้อง ชื่อของสถานที่แห่งนี้เรียกว่าเหอเซี่ย เป็นเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ส่วนปลายแม่น้ำฉางเจียงของเสินโจว และไม่ได้มีอะไรพิเศษ

และหลังจากผู้หญิงคนนี้พูดเรื่องพวกนี้ออกมา ก็คาดการณ์ความต้องการของผู้หญิงคนนี้ได้ไม่ยาก พูดง่ายๆ คือช่วงวันที่สามของเทศกาลตรุษจีน ให้มุ่งหน้าไปตำแหน่งทิศเหนือของเหอเซี่ยแล้วตรงไปอีกสี่กิโลเมตร จะหาศพของเขาสามีของผู้หญิงคนนี้เจอ

สำหรับส่งคืนสวนในบ้านอันนี้หมายความว่าอะไร หยางยี่เดาไม่ออกจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงคนนี้ไม่ได้บอกเขาว่าสวนในบ้านของพวกเขาอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่เขาคิดว่า รอตอนที่เขาเจอสถานที่นั้นและหาสามีของเธอเจอแล้วจริงๆ บางทีผู้หญิงคนนี้จะชี้แนะเขาอีกขั้นหนึ่งก็ได้

แน่นอนว่า ทั้งหมดทุกอย่างนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หยางยี่คาดการณ์ออกมาเองส่วนจะใช่ความหมายอันนี้หรือไม่ ความจริงหยางยี่ก็ไม่รู้ชัดเจนเหมือนกัน

แต่ว่า ดูจากชื่อสถานที่เพียงหนึ่งเดียวที่แสดงออกมาในคำพูดพวกนี้ หยางยี่จำเป็นต้องเข้าไปแน่นอน ถ้าอย่างนั้นพอถึงตอนนั้นตนเองเข้าไปโดยตรงก็ได้ แล้วตรวจสอบดู

หลังจากหยางยี่เข้าใจความหมายของทั้งคำพูดนี้จนกระจ่าง บุหรี่ในมือของหยางยี่ก็สูบจนหมดแล้ว เขากดก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ มองท้องฟ้ายามค่ำที่แสงจันทร์สว่างเล็กน้อย ส่ายหน้าด้วยความจำใจอยู่บ้าง

จากนั้นจึงนอนลงบนเตียงแล้วแต่หลับไม่ลึก

นอนอยู่ในห้องจนกระทั่งถึงช่วงเช้าเวลาหกโมงครึ่ง หยางยี่ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันแต่งตัวให้เรียบร้อย ถึงออกจากบ้านไปแล้ว

ค่ายทหารที่ตั้งของกองพิทักษ์เสินอู่อยู่ตรงทางด้านเหนือ หยางยี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง หารถSUVคันหนึ่งมาทันที แล้วรีบเข้าไปทางตำแหน่งของค่ายทหารทางเหนือ

เมื่อมาถึงจุดมุ่งหมาย หยางยี่จอดรถเรียบร้อย แต่ทว่ายังไม่ทันลงจากรถ ก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนที่แสบแก้วหูลอยออกมาจากด้านในค่ายทหาร

“ฮู้!”

“ย่ะ!”

สีหน้าหยางยี่ผ่อนคลายนิดๆ หลังลงจากรถแล้วจึงเดินเข้าไปในค่ายทหารช้าๆ เอามือไพล่หลังไว้ ท่าทางนิ่งสงบ

ทหารยามสองคนที่เฝ้าประตูอยู่ข้างหน้าจำหยางยี่ได้ เห็นหยางยี่เข้ามา รีบเดินเข้ามาทันทีอยากจะทำความเคารพ กลับถูกหยางยี่ยกมือห้ามเอาไว้แล้ว

จากนั้น เดินเข้าไปในค่ายทหาร

ในค่ายทหาร เหล่าพลทหารจำนวนมากมายกำลังฝึกซ้อมอยู่บนสนามฝึก ขณะเดียวกันวิธีการฝึกซ้อมก็มีหลากหลายแบบ ถ้าไม่ต่อสู้แบบกลุ่มย่อย ก็จะเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว สรุปว่าเป็นการฝึกฝนแบบเตรียมพร้อมรับมือข้าศึก

จินหรันถือแส้ยาวอันหนึ่งไว้ในมือ มองเหล่าทหารในสนามด้วยสีหน้าเย็นชาและจริงจัง ทหารคนไหนเฉื่อยชาสักนิด ก็จะถูกจินหรันพบเข้า เพราะเหตุนี้พวกเขาจึงไม่มีใครกล้าผ่อนคลายลงมา

แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บมาบ้างเล็กน้อย แต่ว่าการฝึกซ้อมทหารจุดนี้ ยังพอทำได้อยู่

ตอนที่มองเห็นหยางยี่เดินเข้ามาจากหน้าประตูของค่ายทหาร จินหรันรีบเดินไปตรงหน้าหยางยี่ทันที สอบถามด้วยท่าทางเคารพยกย่อง “ใต้เท้าครับ ท่านเข้ามาได้อย่างไรครับ?”

หยางเฉินส่ายหน้าเล็กน้อย ตบไหล่ของจินหรันสักหน่อย ตอบว่า “ลำบากนายแล้วนะ ฉันแค่เข้ามาดูสักหน่อย นายฝึกต่อเถอะ”

“ครับ! เป็นหน้าที่สมควรทำอยู่แล้วครับ!”

จินหรันพยักหน้าแบบหน้าจริงจังเต็มที่ จากนั้นมองทางทหารจำนวนมากแล้ว ตีแส้ยาวในมือลงพื้นอย่างแรง เสียงดัง“ปึง”ทีหนึ่งออกมา จากนั้นตะโกนด้วยเสียงเย็นชา “ฝึกซ้อมต่อไป! ไม่ได้กินข้าวกันเหรอ มีแรงกันแค่นี้เอง! ขยับขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

แต่ทว่า ตอนที่จินหรันสะบัดแส้ยาวขึ้นอีกครั้ง และยังไม่ทันร่วงลง ก็ได้ยินเพียงเสียงระเบิดอันรุนแรงระลอกหนึ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนตกใจกันหมด

“ตูม!”

เสียงระเบิดอันรุนแรงทำเอาหูแทบหนวก ชั่วพริบตาดึงดูดความสนใจของทุกคนแล้ว ต่างหยุดการกระทำในมือลงกันหมด

สีหน้าของหยางยี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นหันหน้ามองทางตำแหน่งของด่านทันใด

ห่างไปไม่ไกลนัก หมอกควันฟุ้งกระจายไปทั่ว

“ในที่สุดก็อดทนไม่ไหวแล้วเหรอ?”

หยางยี่ค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา สงบเยือกเย็นอย่างมาก

จินหรันสีหน้าเปลี่ยนเช่นกัน รีบเดินมายังด้านหน้าของหยางยี่ “ใต้เท้า!”