บทที่ 373 หยุดบุกโจมตี

ชั่วขณะนั้น โดรนขนาดเล็กตัวนั้นก็โดนดาบของอานั่วจื่อฟันแยกเป็นสองส่วน ร่วงลงพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

น่าเสียดาย ไม่มีคนสนใจแล้ว

“พูดไร้สาระมากจริง อย่างกับพวกผู้หญิง”

“คนอย่างแกนี่นะ อยู่ในละครกลัวว่าจะอยู่รอดไม่เกินสามวินาทีก็ตกเป็นเป้าโจมตีแล้ว”

สีหน้าอานั่วจื่อดุร้าย พูดอย่างเย็นชา ขณะเดียวกันค่อยๆ เก็บดาบยาวในมือกลับเข้าในฝักดาบ

อยากจะสู้ทีเดียวแล้วเอาชนะเมืองหลิงเป่ย นี่คือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ กำลังฝันไปโดยแท้

“ไม่รีบ ฉันว่าเรื่องพวกนี้ที่ฉันคุยกับเหล่าเฉียว พวกเขาคงได้ยินกันหมดแล้ว ถ้าฉันเดาไม่ผิดนะ ตอนนี้เขาน่าจะกลับไปเรียกกำลังเสริมมาปรึกษาแผนรับมือแล้ว ในช่วงระยะหนึ่ง ที่นี่จะปลอดภัย พวกเขาคงไม่โง่ถึงขั้นลงมือโจมตีกันตอนนี้หรอก”

หยางยี่พิงอยู่ด้านข้าง พูดจาแบบเรียบนิ่ง

ว่าตามปฏิกิริยาของเหล่าเฉียวแล้ว หยางยี่คาดการณ์ว่า ข่าวเรื่องนี้ที่เขาประกาศออกไปเมื่อสักครู่ สำหรับองค์กรตำนานเทพนั้น นี่คือการโจมตีอันหนักอึ้งมากๆ อย่างไม่ต้องสงสัย เหมือนกับตีกลางแสกหน้า เคาะบนกะโหลกของพวกเขาอย่างแรง ในระยะเวลาหนึ่งนี้ พวกเขายังฟื้นคืนกลับมาไม่ไหว

พวกเขาไม่เพียงไม่ได้ประโยชน์สักนิดเดียวจากในร่องรอย แต่กลับสูญเสียสิบสองราชาสวรรค์อยู่ในร่องรอยด้วย แม้กระทั่งเจิ้นเจ๋อก็ไม่ได้โชคดีรอดจากหายนะได้ ตายอยู่ในร่องรอยแล้ว

ข่าวนี้ สำหรับองค์กรตำนานเทพแล้ว คิดว่ายังต้องพิจารณาให้ละเอียดสักรอบ ดังนั้นขอเพียงคนของอีกฝ่ายไม่ใช่คนโง่ คงจะไม่เลือกพยายามบุกโจมตีเมืองหลิงเป่ยอีกในเวลานี้โดยเด็ดขาด

“เหล่าหยาง หลายวันนี้ที่นายกับเซี่ยอู๋จุนไม่อยู่เมืองหลวง สรุปไปที่ไหนมาด้วยกัน? แล้วระหว่างนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ทำไมเมื่อกี้นายถึงบอกกับเขาว่า สิบสองราชาสวรรค์ตายกันหมดแล้ว โดยเฉพาะเหล่าเฉียวยังมีปฏิกิริยาแบบนั้นอีกด้วย?”

เรื่องนี้อานั่วจื่อก็งุนงงอยู่บ้าง ดังนั้นจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย มองทางหยางยี่ด้วยความสงสัย

แน่นอนว่า ไม่ใช่เพียงแค่เขาคนเดียว แม้แต่หยางหลิ่วพวกเขาก็ได้ยินคำถามของอานั่วจื่อ จึงย้ายสายตาไปบนตัวของหยางยี่เหมือนกันหมด อยากรู้อยากเห็นเต็มที่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งนั่นเป็นถึงสิบสองราชาสวรรค์ รวมตัวอยู่ด้วยกันยังยิ่งใหญ่จนพอที่จะทำลายล้างประเทศหนึ่งได้เลย กำลังสู้รบแบบนี้แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

แต่ว่าปัจจุบันนี้ กลับรับรู้มาจากในปากของหยางยี่ว่า ตายหมดแล้ว?

“ใช่แล้ว เมื่อกี้ฉันยังได้ยินนายพูดถึงชื่อคนคนหนึ่งกับเหล่าเฉียวด้วย ใช่ชื่อเจิ้นเจ๋อหรือเปล่า?”

หยางหลิ่วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ขมวดคิ้วมองทางหยางยี่

“ก็เขานั่นแหละ ทำไมเหรอ นายรู้จัก?”

หยางยี่ได้ยินก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับมองหยางหลิ่วด้วยอารมณ์คึกคัก

“มากกว่ารู้จักกันธรรมดาแค่นั้น!”

หยางหลิ่วได้รับคำตอบยืนยันแล้ว ชั่วขณะนั้นสีหน้าฮึกเหิมพอสมควร เขาพูดว่า “คนคนนี้ สามารถพูดได้ว่าเป็นคนดังยุคหนึ่ง ความสามารถของเขาน่าสะพรึงกลัวมาก ตอนนั้น ถ้าไม่ใช่เขาเกือบแพ้ในมือของเซี่ยอู๋จุนกษัตริย์คนก่อน กลัวว่าเสินโจวในตอนนั้น ใครจะได้บัญชาการก็ยังไม่แน่เลยล่ะ!”

ได้ยินหยางหลิ่วพูดเรื่องในอดีตส่วนหนึ่งออกมา กลับทำให้หยางยี่รู้สึกแปลกใจพอสมควร

นึกไม่ถึงเจิ้นเจ๋อคนนี้ จะแกร่งขนาดนี้ ถ้าตอนนั้นเสินโจวเป็นเขาบัญชาการจริงๆ ดูแล้วยังไม่รู้เลยว่าจะกลายเป็นสภาพไหน

แต่คิดๆ ดูก็เป็นเหตุผลอันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพูดกันให้ชัดพวกเขาก็ไม่ใช่คนยุคเดียวกัน

แต่ว่า ในเมื่อตอนนี้แม้แต่หยางหลิ่วยังประเมินเจิ้นเจ๋อสูงเช่นนี้ อย่างนั้นเขาก็ยังดูออกได้ไม่ยาก เจิ้นเจ๋อคนนี้ พูดได้ว่าเป็นคนดังยุคหนึ่งจริงๆ ความสามารถเขา ห้ามดูถูกเด็ดขาด

โชคดี เขาตายแล้ว

ไม่เช่นนั้นสำหรับเสินโจวแล้ว คงเป็นการมีอยู่ที่คุกคามอันใหญ่หลวงแบบไม่ต้องสงสัย

“ภายในนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว น้องยี่ สะดวกจะบอกไหม?”