บทที่ 374 ต้องถามความเห็นของฉันถึงไปได้

ได้ยินคำพูดพวกนี้ที่ชายสูงวัยพูดมา ชั่วขณะนั้นเสี่ยวตงจื่อหุบปากลง เพียงแต่ว่าเขาถูกชายสูงวัยตำหนิแบบไม่ไว้หน้าขนาดนี้ ย่อมรู้สึกไม่พอใจอยู่ข้างใน แต่ยังไม่กล้าพูดอะไรมากอยู่ดี

นอกจากเขากับเหล่าเฉียวและเหลยหู่แล้ว สามคนที่เหลือล้วนเป็นคนที่องค์กรส่งมา

ส่วนชายสูงวัยคนนี้ ย่อมเป็นผู้นำของการบุกโจมตีครั้งนี้เป็นธรรมดา คอยวางแผนการรบอยู่เบื้องหลัง

แผนการทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นชายสูงวัยคนนี้กำหนดขึ้น ไม่มีข้อบกพร่องสักนิดและไม่มีทางพลาดเด็ดขาด สามารถพูดได้ว่าเป็นแผนการอันยอดเยี่ยม

ไม่เช่นนั้น อาศัยแค่พวกเขาไม่กี่คนนี้ คงไม่มีความสามารถพอที่จะเอาชนะเมืองทั้งสามได้อย่างต่อเนื่องแบบนั้น

“เอาล่ะ พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ถอนกำลังทหารเถอะ!”

“สามเมืองนี้ ดูแล้วพวกเรายึดไว้ไม่ได้! ถอยออกมาเถอะ ส่งคนหนึ่งไปติดต่อกับจิงโจวทางนั้น ให้พวกเขารีบถอนกำลัง!”

ชายสูงวัยถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วหมุนตัวออกไปจากในห้อง ส่วนเหล่าเฉียวและคนอื่นๆ มองหน้าซึ่งกันและกัน ต่างมองความจำใจในสายตาของกันและกันออกแล้ว และทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งของชายสูงวัย

พวกเขาก็ไม่มีวิธีเช่นกัน ตำแหน่งของชายสูงวัยคนนี้สูงกว่าพวกเขาหลายคนในที่นี้มาก ดังนั้นพวกเขาต้องเชื่อฟัง

ถ้าพวกเขาอยากบุกโจมตีกันเองโดยพลการ ถ้าหากว่าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นที่ชายสูงวัยบอกมาเมื่อสักครู่จริงละก็ อย่างนั้นก็คือความเสียหายใหญ่หลวง ความเสียหายแบบนี้ พวกเขาไม่มีวิธีชดใช้ และรับผิดชอบไม่ไหวด้วย

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

หยางยี่และคนอื่นๆ ไม่ได้ออกไปจากป้อมปืนใหญ่ของยอดกำแพงเมือง แต่ทว่ายืนอยู่ตรงนั้นแบบสงบนิ่ง รอคอยการบุกโจมตีของอีกฝ่าย

เวลานี้ เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดใหญ่ที่บินมาจากศูนย์บัญชาการหลักแห่งเสินโจวก็มาถึงแล้ว รอคำสั่งของหยางยี่อยู่ทุกเมื่อ สามารถดำเนินการสู้รบเต็มที่กับอีกฝ่ายได้

“ขอรายงานครับ!”

เวลานี้ จอมพลสามดาวคนหนึ่งพุ่งมาที่หน้าประตูป้อมปืนใหญ่ทันใด พูดจาแบบเหงื่อออกเต็มหน้าและหายใจหอบ “รายงานครับ! กำลังทหารฝ่ายศัตรู......กำลังทหารฝ่ายศัตรูถอนกำลังแล้วครับ!”

“หือ?”

พอได้ยินคำพูดนี้ ไม่เพียงแค่หยางยี่ แม้แต่หยางหลิ่วและคนอื่นๆ เองก็ตกตะลึงกันหมดแล้ว ตอบสนองกลับไม่ทันเท่าไร

“นายบอกว่าถอนกำลังแล้ว?”

หยางยี่ไม่เชื่อเรื่องดีแบบนี้ ดังนั้นจึงขมวดคิ้วถามไป

“ครับใต้เท้า เมื่อสิบนาทีก่อน ค่ายของกำลังทหารศัตรูเริ่มถอยหลังไปไม่หยุด โดยเฉพาะการตรวจตราผ่านดาวเทียมของพวกเราพบเจอว่า สามเมืองที่ก่อนหน้านี้โดนอีกฝ่ายยึดครอง ตอนนี้พื้นที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน ถอยกลับทั้งหมดแล้วครับ!”

“ตามที่พวกเราสังเกตการณ์ พวกเขายังถอยออกกันไม่ขาดสาย เหมือนว่าเตรียมถอนกำลังโดยสมบูรณ์ หยุดรบแล้วครับ!”

จอมพลสามดาวคนนั้นพูดแบบเหงื่อออกเต็มหน้า ความจริงเขาก็งุนงงมากเหมือนกัน ไม่เข้าใจว่าครั้งนี้กำลังทหารของศัตรูกำลังใช้กลอุบายอะไร

แต่การที่ทหารของศัตรูถอนกำลังไป สำหรับพวกเขานั้น ต้องถือว่าเป็นเรื่องดีแน่นอน

ถอยกลับทั้งหมด? ยังปล่อยสามเมืองที่เอาชนะได้ก่อนหน้านี้อีกด้วย?

หยางหลิ่วและคนอื่นๆ แม้กระทั่งไม่อยากเชื่อหูของตนเอง จากนั้นสายตาต่างมองทางหยางยี่ที่ดูแปลกใจเช่นกัน

ในใจพวกเขารู้ดีเสียยิ่งกว่าอะไร เรื่องราวอันนี้จะต้องเกี่ยวกับหยางยี่แบบหนีไม่พ้นแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรเมื่อหยางยี่เจรจากับผู้บัญชาการของอีกฝ่ายจบ อีกฝ่ายก็ถอนกำลังออกแล้ว?

“ถอยกลับเหรอ?”

“ดูแล้ว ไม่เกินกว่าความคาดหมายของฉันตามคาด เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อพวกเขาเยอะมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่อาจพูดได้ว่าถอยก็ถอยกันเลยหรอก”

หยางยี่ได้ยินดังนั้น เพียงแค่หัวเราะอย่างพิลึก ความจริงหลังจากอีกฝ่ายเจรจากับตนเองแล้วก็ถอนกำลังกลับ เรื่องนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ เขาเองก็นึกไม่ถึงว่า ข่าวนี้สำหรับพวกเขาแล้วมันจะเป็นการโจมตีที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ คาดไม่ถึงยังรุนแรงกว่าในจินตนาการของเขาเสียอีก

ดูแล้ว พวกเขาไม่ได้มีความกล้าหาญมากมายแบบที่เขาจินตนาการไว้ขนาดนั้น ฝูงมังกรที่ไม่มีจ่าฝูง แตกความสามัคคีเหมือนทรายที่กระจาย

เพียงแค่ว่า หยางยี่ไม่ได้มีนิสัยดีขนาดนั้น!

“เครื่องบินทิ้งระเบิดเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม?”