บทที่ 375 ตายแล้วฟื้นคืนชีพ

ไม่กี่คนนี้นั่งอยู่บนเครื่องบิน หลังจากได้ยินข่าวเรื่องนี้ก็โมโหแทบแย่ นั่นเรียกว่าความโกรธอย่างหนึ่ง

“แม่งเอ๊ย หยางยี่!!”

“มันสมควรตายจริงๆ เวรเอ๊ย!”

“ไม่เหลือทางหนีให้พวกเราสักนิดจริงๆ! ไอ้เวรหยางยี่! ฉันจะฆ่าแก!”

“กองกำลังของพวกเรา ครั้งนี้เสียหายอย่างน้อยเกินหนึ่งแสนคน! น่ารังเกียจเหลือเกิน!”

สีหน้าของเหล่าเฉียวอึมครึมจนไม่อาจจะอึมครึมได้อีกมาตั้งนานแล้ว เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยหน้าตาหม่นหมอง เพราะโกรธจนเกินเหตุ แม้แต่ที่วางแขนด้านข้างเก้าอี้ล้วนถูกแรงมหาศาลของเขาบีบจนเปลี่ยนรูปแล้ว

ส่วนเหลยหู่และเสี่ยวตงจื่อทั้งสองคนสีหน้าดูแย่เหมือนกัน ความพยายามอาฆาตเต็มหน้า ดูหดหู่ไร้ที่เปรียบ

มีเพียงชายสูงวัยคนนั้นที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุด สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด ยังคงเรียบเฉยแบบนั้น ราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ อยู่ในการคาดการณ์ของเขา

“เรื่องนี้ องค์กรย่อมจะส่งคนเข้าไปเอาคืนกลับมาจากตัวเขาแน่ สงบเอาไว้......”

ท่ามกลางท้องฟ้า เครื่องบินรบขนาดใหญ่ลำหนึ่งกำลังบินไปทิศทางของเมืองหลวง

บนเครื่องบิน หยางยี่และคนอื่นๆ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเอื่อยเฉื่อย พูดคุยหัวเราะสนุกสนาน

“อืม ทำได้ไม่เลว”

วางมือถือลงแล้ว บนหน้าของหยางยี่เผยรอยยิ้มที่เย็นชานิดๆ ออกมา

หยางหลิ่วและคนอื่นๆ ได้ยินจึงมองเข้ามาแล้ว ถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

หยางยี่มองทางทุกคน สีหน้าเย็นเยือก ตอบว่า “ไม่เกินความคาดหมายฉันจริงๆ ด้วย จิงโจวพวกหมาบ้ากลุ่มนั้นกับจี้โจวเฟิงเย่โจวปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว พอจี้โจวกับเฟิงเย่โจวถอนกำลัง จิงโจวพวกหมาบ้ากลุ่มนั้นก็ถอนกำลังเหมือนกัน เดิมทีไม่ยอมพัวพันกับพวกเราต่อไป! ดูแล้วครั้งนี้ สามารถเรียกได้ว่าเป็นตอนที่สามขุนพลสู้กับลิโป้ได้เลย(การสู้รบดุเดือดที่ถึงอกถึงใจ) น่าเสียดายแค่ว่า พวกเขาไม่ได้สมปรารถนา!”

“แต่ว่า ตงหวงเจ้าคนประหลาดนี่ก็ใช้ได้จริงๆ เขาคนนี้พอไปถึงก็จัดการกำลังทหารห้าหมื่นคนของอีกฝ่ายก่อนเลย จากนั้นประลองฝีมืออยู่ไม่กี่รอบ คาดไม่ถึงจัดการกองกำลังหนึ่งแสนสามหมื่นของอีกฝ่ายได้รวดเดียวแบบไม่พัก ทำเอาราชาสวรรค์สามคนนั้นของจิงโจวโมโหจนแทบแย่ ฟังจากที่โอหยางเฉิงเล่าว่าอีกฝ่ายส่งโดรนสามตัวออกมาด่าตงหวงติดๆ กัน ด่าจนเรียกได้ว่าอนาถเลยทีเดียว ตงหวงก็ไม่ปิดมันนะ ฟังไปแบบนี้ ยิ่งทำเอาพวกเขาโกรธแทบตาย พวกเขาเกือบอยากใช้กองกำลังสุดท้ายมาตัดสินว่าจะอยู่หรือตายให้รู้แล้วรู้รอด และยังอยากสู้ตัวต่อตัวกับตงหวงด้วย”

หยางยี่พูดอยู่ ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้

พอได้ยินดังนั้น หยางหลิ่วและคนอื่นๆ เหมือนพอจะสร้างภาพนั้นขึ้นมาในหัวสมองได้ จึงส่งเสียงหัวเราะออกมาแล้ว

เฉินโม่หัวเราะจนท้องแข็ง เสียงหัวเราะที่เปิดเผยตรงไปตรงมาตลบอบอวลอยู่ในเครื่องบิน

“ดีจริง ไม่เสียแรงที่เป็นขงเบ้งในตำนานจริงๆ นะ”

หยางหลิ่วพยักหน้ากล่าวชื่นชม

สำหรับตงหวงอี้แล้ว ความคิดและการประเมินของคนเหล่านี้ล้วนเป็นแบบเดียวกัน นั่นก็คือเจ้าเล่ห์เพทุบาย

เจ้าเล่ห์จริงๆ นะ

ถ้าผู้ชายคนนี้มีความคิดมุ่งร้ายต่อคนอื่นขึ้นมา คิดว่าสามสี่คนที่นั่งอยู่ที่นี่คงไม่มีใครต้านเอาไว้ได้สักคน ล้วนต้องโดนเขาทำให้โมโหแทบแย่กันหมด

สำหรับราชาสวรรค์สวะสองคนนั้นของจิงโจว ยังคิดเพ้อเจ้อว่าพอจะสู้ตงหวงอี้ได้? นี่คือกำลังฝันไปโดยแท้! พวกเขาอยากจะสู้ตงหวงอี้ โดยพื้นฐานคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ไม่ต่างอะไรกับกำลังไปหาที่ตาย

เวลานี้ อานั่วจื่อมองทางหยางยี่แบบสงสัยพอสมควร

“ตงหวง...เป็นผู้อาวุโสคนไหน?”