บทที่ 376 ผู้แข็งแกร่งแท้จริง

“เซี่ยอู๋จุนถือว่าเป็นกษัตริย์ชื่อดังยุคหนึ่ง สิ่งที่เขาคิดยังมากกว่าพวกเราทุกคน พูดได้ว่าเป็นการพิจารณาที่รอบคอบ คิดว่าเขาคงคาดได้ตั้งแต่แรกว่าเสินโจวจะมีวันแบบนี้ ดังนั้นถึงให้พวกเราหลายคนนี้แกล้งตายแล้วปกปิดเอาไว้ ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนทั้งโลก”

หยางหลิ่วได้ยิน เพียงแค่หัวเราะนิ่งๆ มีความรู้สึกมองชีวิตทะลุปรุโปร่ง อธิบายมาสักหน่อย

ความจริงพวกเขาเหล่านี้ไม่ใช่คนโง่ ในใจพวกเขารู้ดีมากว่า คนที่สามารถถูกขังอยู่ในคุกหลวงได้ โดยพื้นฐานล้วนเรียกได้ว่าเป็นการมีอยู่ที่ยิ่งใหญ่ในด้านหนึ่ง คนแบบนี้ ความสามารถโดดเด่นเกิน เพียงนำสักคนออกไป ก็จะประสบความสำเร็จบางอย่าง สำหรับภูมิภาคหลายที่แห่งอื่นแล้ว นี่เป็นการคุกคามอันใหญ่หลวง ดังนั้นเมื่อนานวันเข้า เลี่ยงที่จะถูกคนจ้องเขมือบได้ยาก ถ้าไม่ได้ตัวไป ก็ต้องทำลายทิ้ง คงต้องเป็นเช่นนี้

ดังนั้นในใจพวกเขาจึงเข้าใจกันหมด เหตุผลที่พวกเขาถูกเซี่ยอู๋จุนปกปิดเอาไว้ ไม่มีอะไรนอกจากแกร่งเกินไป แกร่งจนทำให้คนหวาดกลัว อยากกำจัดคนพวกนี้ทิ้งถึงค่อยสบายใจ

เพื่อเลี่ยงไม่ให้เกินโศกนาฏกรรมแบบนี้ขึ้น ดังนั้นเซี่ยอู๋จุนถึงเลือกใช้วิธีการแบบนี้ ปกป้องคนเหล่านี้เอาไว้ ในอนาคตข้างหน้า ตอนที่เสินโจวตกอยู่ในอันตราย ยังเหลือคนเหล่านี้อยู่ มาปกป้องเสินโจวให้ปลอดภัย

ช่วงเริ่มต้น หยางยี่ถูกเซี่ยอู๋จุนสั่งการขังอยู่ในคุกหลวง แต่ว่าตอนนั้นถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชก่อน จึงแอบดำเนินการใต้ดินส่งต่อมาในคุกหลวงแล้ว ดังนั้นตอนที่เขาถูกขังในคุกหลวงนั้น พวกเขาเหล่านี้ยังคิดว่าเจ้าเด็กนี้ถูกเซี่ยอู๋จุนส่งเข้ามาซ่อนตัวแล้วเช่นกัน

เพียงแต่ว่าผ่านไปใกล้จะสองปี เจ้าเด็กนี่ก็ออกไปกะทันหัน ปฏิบัติการอันนี้ทำเอาคนเหล่านี้มึนงงทั้งหมด ต่างคาดเดาไปทั่ว หรือว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นแล้ว?

ต่อมาถึงเข้าใจผ่านการสอบถาม ที่แท้เป็นเพราะเรื่องส่วนตัวถึงออกไปแล้ว เสินโจวยังอยู่ดี

พอไปครั้งนี้ เจอหน้ากันอีกที ก็เป็นเวลาห่างมาครึ่งปีแล้ว เวลาครึ่งปีนี้ จะบอกว่าไวก็ไว จะบอกว่าช้าก็ช้า นึกไม่ถึงตอนที่คนเหล่านี้เจอหน้ากันอีกครั้ง กลับเป็นช่วงที่เสินโจวต้องการคนเหล่านี้มากที่สุด

ชีวิตเปลี่ยนแปลงจนไม่อาจคาดเดาได้

“ใช่แล้ว ไม่รู้ว่าพวกนายเคยได้ยินตระกูลฤๅษีกันหรือเปล่า?”

ทันใดนั้นหยางยี่นึกถึงปัญหาอันนี้ได้ ดังนั้นจึงถามไป

“ตระกูลฤๅษี?”

คำถามข้อนี้กลับดึงดูดความสนใจของหลายคนทันใด หลายคนนี้ล้วนพิจารณาคำถามนี้อย่างละเอียด

หยางหลิ่วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ก่อนเป็นคนแรก ชั่วขณะนั้น สีหน้าของเขาอึมครึมลงเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยปากพูดแบบพึมพำ “หลายปีก่อนหน้านี้ ฉันเคยเจอครั้งหนึ่ง แต่ว่าตอนนี้ฉันยังยืนยันไม่ได้ว่าคำพูดของเขาจริงหรือหลอก สิ่งที่ฉันแน่ใจได้คือ ที่พวกเราเจอตอนนั้น เขาเรียกตัวเองว่าเป็นคนของตระกูลฤๅษี โดยเฉพาะความสามารถแกร่งมาก!”

“ตอนนั้น เป็นช่วงที่ฉันเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นราชาสวรรค์ เวลานั้นยังเป็นช่วงที่อายุน้อยไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น เดิมทีไม่ได้สำนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องราว อยู่ในมือของคนคนนั้น ฉันทนไม่ถึงสี่รอบ ก็พ่ายแพ้มา”

หยางหลิ่วหัวเราะแบบขมขื่น พูดขึ้น

ได้ยินคำพูดของหยางหลิ่ว ชั่วขณะนั้นคนที่เหลือรู้สึกตกใจ ทั้งหมดทำหน้าตื่นตกใจ

“นายทนไม่ถึงสี่รอบ? จริงเหรอ?”

“ไม่หรอกมั้ง ถ้าเป็นแบบนั้นจริง งั้นความสามารถของเขายังจะเหนือกว่าเซี่ยอู๋จุนอีกนะสิ!”

เฉินโม่เบิกดวงตาโพลงโตเล็กน้อย ถามอย่างไม่อยากเชื่อเท่าไร

เขากับหยางหลิ่วทั้งสองคนสามารถพูดได้ว่าเป็นคนยุคเดียวกัน ดังนั้นทั้งสองคนจึงคุ้นเคยซึ่งกันและกันดีมาก ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทกันเลย

แต่ว่า เขากับหยางหลิ่วที่เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีขนาดนี้ กลับไม่เคยได้ยินหยางหลิ่วเล่าเรื่องพวกนี้ออกมาก่อน

แต่คิดดูมันก็ถูก ตอนนั้นสถานการณ์แบบนี้ชัดเจนว่าเป็นหยางหลิ่วแพ้แล้ว เรื่องที่น่าอายขนาดนี้ ไม่เล่าออกมาย่อมเป็นเรื่องปกติ