บทที่ 377 ปัญหาที่แก้ยาก

“เฮ้ ทุกๆ คน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

เย่ซีฉีลุกขึ้นยืนอย่างขี้เกียจ กล่าวทักทายไปยังทุกคนแล้ว จากนั้นมองทางตงหวงอี้และอีกสองสามคน หัวเราะเบาๆ “คิดว่าสามสี่คนนี้ คงเป็นผู้อาวุโสราชาสวรรค์รุ่นที่แล้วมั้ง?”

“ถูกต้อง”

หยางยี่พยักหน้าแล้ว ทั้งสองฝ่ายถือว่ารู้จักกันแล้ว

“แนะนำให้เธอรู้จักหน่อย นี่คือเจียงอี้ไป๋ นี่คือเฉินโม่ นี่คือตงหวงอี้ นี่คือหยางหลิ่ว ล้วนเป็นผู้อาวุโสของพวกเราทั้งนั้น”

หยางยี่พูดแนะนำกับเย่ซีฉี

“เหล่าผู้อาวุโสดูหนุ่มกันจริงๆ นะ โดยเฉพาะผู้อาวุโสเจียงอี้ไป๋ หน้าตาหล่อเหลาจริงๆ”

สายตาของเย่ซีฉีมองทางเจียงอี้ไป๋ที่หล่อที่สุดในบรรดาทั้งสี่คนนี้แบบไร้ยางอาย หัวเราะเล็กน้อย พอเจียงอี้ไป๋ได้ยิน คาดไม่ถึงเขินอายอยู่บ้างแบบยากจะเห็น ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

“เสี่ยวเย่ เดี๋ยวพวกเรามาคุยเรื่องข้อมูลที่เธอได้รับมาในช่วงเวลานี้เป็นการส่วนตัวสักหน่อย ส่วนตอนนี้ พวกเรามีเรื่องอื่นต้องพูดกัน”

เย่ซีฉีได้ยิน จึงนั่งลงตรงที่นั่งแล้ว ทุกคนล้วนรอคอยคำพูดที่หยางยี่จะพูดต่อไปนี้

“ทุกคน ความจริง......ฉันไม่อยากทำหน้าที่กษัตริย์ตำแหน่งนี้”

“ดังนั้นเหล่าเพื่อนพ้องแสนดีที่นั่งอยู่กันนี้ มีใครอยากจะมาทำหน้าที่ไหม?”

หยางยี่สูดลมหายใจลึกๆ พูดเรื่องที่ตนเองคิดมาตลอดออกมาแล้ว จากนั้นหัวเราะอย่างขมขื่นแล้วมองทางทุกคน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หยางยี่ในตอนนี้ยังมีเรื่องอื่นให้ต้องทำ ตำแหน่งกษัตริย์นี้ มันสะดุดตาเกินไปจริงๆ ไม่เพียงต้องจัดการเรื่องราวมากมายให้เสร็จในวันเดียว เรื่องยุ่งยากก็ไม่น้อย ถ้าเกิดเสินโจวมีเหตุการณ์เล็กน้อยอะไร คนแรกที่ต้องมาหา ก็คือเขา

ไม่เพียงเขายังมีเรื่องของตนเองต้องทำ ยิ่งไม่ชอบความวุ่นวายด้วย ดังนั้นสำหรับตำแหน่งนี้ จึงพูดได้เพียงว่าคงเลี่ยงแทบไม่ทัน

“อย่ามามองฉัน นายคิดว่าฉันตายไปแล้วเถอะ”

หลังจากโอหยางเฉิงพูดประโยคนี้ออกไปโดยตรงก็คือหลบสายตาของหยางยี่ จากนั้นฮัมเพลงขึ้นมา แสร้งทำท่าทางมองไม่เห็น

เขาไม่สนใจเป็นกษัตริย์อะไรนี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งทุกคนล้วนเข้าใจ ใครเป็นกษัตริย์ตำแหน่งนี้แล้ว คนคนนั้นก็เท่ากับว่ารับเรื่องยุ่งเหยิงอันหนึ่งเอาไว้แล้ว ในหลายๆ ด้านถูกจำกัดเอาไว้แน่นหนา ไม่อาจเป็นอิสระสนุกสนานเหมือนเมื่อก่อนนั้นได้อีก นี่ใครจะเต็มใจกัน?

เมื่อเทียบกับไปวางแผนโค่นล้มกันและกัน ไม่สู้ต่อสู้กันในสนามรบ คนหนึ่งฟันทีหนึ่ง แบบนั้นยังเรียกว่าสะใจ

“ไสหัวไปด้านนู้นเลย ฉันยังต้องไปสืบข้อมูลจากประเทศศัตรูให้พวกนายอีก นายอยากให้ฉันเหนื่อยตายงั้นเหรอ?”

เย่ซีฉีได้ยิน ยิ่งเหมือนลูกพี่ไม่พอใจแล้ว ดักทางของหยางยี่เอาไว้โดยตรง

หยางยี่จุกแน่น ย้ายสายตามองทางอานั่วจื่อแล้ว ถามแบบลองเชิงดู “นั่วจื่อ?”

อานั่วจื่อกลัวจนเลี่ยงแทบไม่ทัน ชั่วขณะนั้นมองหยางยี่แบบอารมณ์เสียแวบหนึ่ง “ต่อให้เรียกพ่อก็ไม่มีประโยชน์!”

พอได้ยิน หยางยี่งงตาค้างแล้ว

ดีกันจังเลย คนพวกนี้ล้วน...

ช่างเถอะ

จากนั้น หยางยี่ยังย้ายสายตาที่ชั่วร้ายของเขานั้นมาบนตัวของพวกหยางหลิ่วสามสี่คนนี้แล้ว ในใจคิดแผนการร้ายขึ้น

เวลาที่สี่คนนี้อยู่ในคุกหลวงช่างยาวนานเหลือเกิน สำหรับโลกภายนอกสามารถพูดได้ว่าไม่เข้าใจเท่าไร แทบจะแยกออกจากโลกภายนอกแล้ว พอดี สามารถฉวยโอกาสอันนี้ พยายามหลอกลวงพวกเขาดูหน่อย และเอาปัญหาที่แก้ยากอันนี้โยนให้พวกเขาไป

หยางยี่คิดแบบนี้อยู่ อดเผยรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้งนิดๆ ออกมาไม่ได้

“พี่โม่?”

“เชื่อไม่เชื่อว่าฉันต่อยนายได้!”

“......”

“อะแฮ่ม เหล่าไป๋?”

“โอ๊ยหัวใจฉัน โรคหัวใจฉันกำเริบแล้วล่ะสิ ฉันกลับไปที่คุกหลวงก่อนดีกว่า อยู่ข้างนอกนี่มันไม่ชินกับดินฟ้าอากาศเลย!”

“ตงหวง?”