บทที่ 378 ไปที่เหอเซี่ย

นี่ถ้าไม่ถามก็คงไม่รู้ พอถามก็ทำเอาตกใจยกใหญ่จริงๆ คำพูดนี้ที่หยางยี่บอกออกมา มันคือลูกระเบิดลูกหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย ปะทุขึ้นจนพวกเขาตั้งสติไม่ทันอยู่นาน ตื่นตกใจอย่างมาก!

คนที่อยู่ในนี้ล้วนรู้ว่า สถานะของหยางยี่คือลูกกำพร้า

ตอนแรก ช่วงที่เข้ามาเป็นทหาร ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าโผล่ออกมาจากซอกมุมไหน ไม่มีพ่อไม่มีแม่ โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง

ซึ่งเป็นแบบนี้ พยายามพึ่งพาตนเองทีละนิดปีนขึ้นมายังตำแหน่งในปัจจุบันนี้ ตำแหน่งสูงและเรืองอำนาจ

ทุกคนล้วนคิดว่าหยางยี่เป็นลูกกำพร้าคนหนึ่ง ไม่มีใครให้กังวล แต่คงไม่มีใครเคยคิดว่าหยางยี่จะเป็นคนของตระกูลฤๅษี?

“น้องยี่ นายเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นไม่ได้นะ”

หยางหลิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาที่มองหยางยี่จริงจังมากๆ

ส่วนหลายคนที่เหลือต่างจ้องหยางยี่ด้วยท่าทีไม่อยากเชื่อ และรู้สึกสงสัยอยู่

เห็นการแสดงออกที่ทำหน้าไม่เชื่อของทุกคน หยางยี่จำใจอยู่บ้าง ยักไหล่แล้ว “เป็นพวกนายอยากให้ฉันพูดเองนะ พวกนายเห็นท่าทางฉันแบบนี้ เหมือนกำลังล้อเล่นอยู่รึไง?”

ถ้าไม่ใช่หยางหลิ่วดึงดันต้องเอาเรื่องของกษัตริย์มาถาม เขาคงจะไม่เล่าออกมาตอนนี้

แต่ในเมื่อพวกเขาอยากรู้อยากเห็นกันขนาดนี้ อย่างนั้นตนเองก็ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้เช่นกัน อย่างไรเสียเรื่องราวที่ตนเองรู้ในตอนนี้ ก็น้อยยิ่งกว่าน้อยเสียอีก น่าจะไม่เป็นอะไรมาก

สำหรับเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในร่องรอย เรื่องนี้อย่างไรหยางยี่จะไม่พูดขึ้นมากับทุกคนอยู่แล้ว โดยเฉพาะเรื่องราวอันนี้ช่างซ่อนเร้นเกินไป และมีปัจจัยที่เกี่ยวข้องมากมายด้วย ดังนั้นปัจจุบันหยางยี่จึงทำได้เพียงพูดเรื่องที่พอจะบอกทุกคนได้ออกมาแล้ว สำหรับสิ่งที่พูดไม่ได้พวกนั้น คิดว่าต่อไปถ้ามีโอกาสจะค่อยๆ อธิบายไป

เป็นธรรมดาว่า เรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงในโลงศพหยกเลือดคนนั้นแลกเปลี่ยนกับตนเอง หยางยี่ไม่คิดจะบอกความจริงกับทุกคน

ตอนนี้เขาบอกเหตุผลของตนเองแล้ว เวลานี้ หยางหลิ่วน่าจะไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธตนเองแล้วมั้ง?

หยางหลิ่วขมวดคิ้วนิดหน่อย นั่งบนเก้าอี้ของตนเองอย่างเงียบงันไม่ส่งเสียง

คนอื่นๆ มองหน้าซึ่งกันและกันแวบหนึ่ง ทีนี้ถึงเชื่อคำพูดของหยางยี่กันจริงๆ ชั่วพริบตาก็เหมือนบอลลูนที่อากาศรั่วแล้ว ไม่ได้พูดจาอะไร

ผ่านไปสักพัก เป็นตงหวงอี้ที่สร้างบรรยากาศคึกคักขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก หัวเราะชั่วร้ายแบบไม่จริงใจเท่าไร “น้องยี่ พวกเราสองคนเป็นเพื่อนเก่ากัน พี่ชายนายคนนี้ถึงตอนนี้ยังโสดอยู่ล่ะ นายว่า...ถ้าไม่งั้นรอหลังจากนายกลับบ้านแล้ว แนะนำสาวสวยในตระกูลพวกนายให้ฉันสักสองสามคนเป็นยังไง?”

พอได้ยิน ชั่วขณะนั้นหยางยี่หน้าตาดำคล้ำ ฝืนกลั้นความคิดวู่วามที่อยากเตะเจ้าคนไม่จริงใจนี้ให้ลอยออกไปเอาไว้ หัวเราะแล้วด่าไปที “ฉันยังไม่ได้กลับบ้านเลยนะ นายก็เริ่มวางแผนหาสาวแล้วเหรอ?”

พอหยางหลิ่วฟังแล้ว เงยหน้ามองทางหยางยี่ ถามว่า “ผ่านมานานขนาดนี้ นายยังไม่เคยกลับไปตระกูลของนายอีกเหรอ?”

พูดถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนหน้าของหยางยี่หายไป เพียงแค่พยักหน้าแบบหน้าเคร่งขรึม

เขาตอบว่า “ความจริงเรื่องสำคัญในครั้งนี้ของฉันก็คือพวกนี้แหละ เข้าใกล้ความจริงมากแล้ว เมียกับลูกของฉันโดนคนในบ้านพาไปแล้ว ฉันต้องรีบตามหาทางกลับบ้าน ไปเจอพวกเขาสักหน่อย”

ฟังแผนการของหยางยี่ หยางหลิ่วถึงพยักหน้าแล้ว บอกว่า “ก็ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นตำแหน่งกษัตริย์อันนี้ของนาย ฉันก็ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ แต่ว่านายอย่าดีใจเร็วเกินไปนะ นี่ฉันเพียงแค่แทนที่ชั่วคราว รอหลังจากนายกลับมา ตำแหน่งกษัตริย์อันนี้ก็คืนให้นาย ถึงตอนนั้นฉันจะกลับไปพักผ่อนที่เกาะเทวดาทางนั้น นายก็อย่ามาห้ามฉันไว้ ฉันไม่อยากเห็นคนพวกนี้หลอกลวงกันทุกวัน และต้องจัดการเรื่องยุ่งเหยิงพวกนี้ เห็นแล้วปวดหัว”

หยางหลิ่วพูดด้วยท่าทางประนีประนอม

“ได้เลย!”

ได้รับคำตอบยืนยันของหยางหลิ่วแล้ว ชั่วขณะหนึ่งบนหน้าของหยางยี่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในใจยิ่งรู้สึกไม่กังวลอีกต่อไป

ช่างดีเหลือเกิน อย่างน้อยตอนนี้หาใครสักคนมารับช่วงตำแหน่งอันนี้ให้ได้ก่อน สำหรับเรื่องต่อจากนี้ รอเขากลับมาแล้วค่อยว่ากัน

วันต่อมา