บทที่ 379 ไสหัวไป

แต่ทว่า เรื่องราวยังไม่ได้จบสิ้นลง

“ป้าบ”

ได้ยินเพียงเสียงดังลั่นทีหนึ่งลอยมาจากที่ไม่ไกล ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว คาดไม่ถึงผู้ชายคนนั้นพลิกมือตบหน้าผู้หญิงคนนั้นทีหนึ่ง ต่อจากนั้น ยื่นมือเข้าไปแย่งกระเป๋าในมือของหญิงสาวมา วิ่งเข้าไปยังทิศทางที่หยางยี่นั่งอยู่

“ขโมยของแล้ว! มีขโมย!”

“ช่วยด้วยค่ะ!”

หญิงสาวโดนตบไปทีหนึ่งใบหน้ายังบวมอยู่เลย ตามองเห็นชายหนุ่มแย่งกระเป๋าของเธอหนีไป ชั่วขณะนั้นก็ตามเข้าไปยังทิศทางของชายหนุ่ม แต่ว่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างชายหญิงพละกำลังต่างกันมากเหลือเกิน บวกกับหญิงสาววิ่งไม่เร็วจริงๆ จนสุดท้ายจึงไม่มีทางทำอะไรได้ ตามไม่ทันผู้ชายคนนั้น ได้เพียงมองผู้ชายคนนั้นจากไปต่อหน้าต่อหน้า ชั่วขณะหนึ่งเอามือปิดหน้าไว้ร้องไห้ออกมาโดยตรง

การกระทำทางนี้ดึงดูดคนที่รออยู่ในห้องรับรองผู้โดยสารไม่น้อยพากันมามุงดู หยางยี่ที่นั่งด้านข้างดื่มน้ำอึกสุดท้ายในขวดน้ำจนหมด จากนั้นมองขวดน้ำแร่ในมืออยู่

จากนั้น มองทางชายหนุ่มที่กำลังวิ่งเอาเป็นเอาตายแต่ยังไม่ทันได้วิ่งไปไกล ยักคิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ

แขนที่แข็งแรงและมีพลังยกขึ้นสูงเป็นเส้นโค้งมน หยางยี่ถือขวดน้ำแร่ในมือไว้ ขว้างเข้าไปยังทิศทางของชายหนุ่มวิ่งเร็วโดยตรง

“ปึง!”

ช่วงเวลาที่ไม่ทันได้เตรียมตัว ชายหนุ่มที่เดิมทียังวิ่งเอาเป็นเอาตายเพียงรู้สึกว่าบนขาถูกกระแทกอย่างรุนแรง แรงกระแทกอันดุเดือดทำเอาขาของชายหนุ่มไม่มีเรี่ยวแรงทันที แวบเดียวก็หกล้มลงบนพื้น

และหน้าของชายหนุ่มถูไปบนพื้นอย่างแรงด้วย รู้สึกเพียงว่าเจ็บแสบปวดร้อนมาก

คนที่มุงดูย่อมมองเห็นสภาพน่าอับอายของชายหนุ่มเป็นธรรมดา ชั่วขณะนั้นต่างจับหน้าของตนเองเอาไว้แล้ว

เวลานี้หน้าของเขาเดาว่าผิวหนังโดนขูดออกไปชั้นหนึ่งแล้ว นี่ต้องเจ็บมากๆ เลยล่ะ

“ใคร? ใครแม่งทิ้งขวดน้ำมา? ไม่มีตามองหรือไง!”

ชายหนุ่มลุกขึ้นมาจากพื้นแบบยากลำบาก จากนั้นหยิบขวดน้ำขวดนั้นขึ้นมา มองทางทุกคนแบบโมโหเดือดดาล ถามอย่างโหดร้าย

พูดๆ อยู่ เขายังใช้มืออีกข้างหนึ่งจับหน้าของตนเองเอาไว้ เจ็บจนยากจะทนไหว

เวลานี้ หยางยี่ถึงลุกขึ้นยืนจากบนเก้าอี้แบบไม่รีบร้อน มองลักษณะน่าเวทนาของชายหนุ่มแล้วยิ้มนิดหน่อย บอกว่า “ขอโทษจริงๆ เมื่อกี้โยนไม่ลงในถังขยะ คุณไม่เป็นไรนะ?”

ถึงแม้จะพูดไปแบบนี้ แต่ว่าบนหน้าของหยางยี่ไม่มีการแสดงออกว่ารู้สึกผิดอะไร ราวกับเมื่อสักครู่ที่ขว้างคนอื่นไม่ใช่เขาอย่างนั้น

เวลานี้ หญิงสาวที่ปิดหน้าไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นคนนั้นในที่สุดก็เดินเข้ามาช้าๆ ชี้ไปยังชายหนุ่มท่าทางน่าเวทนา ตำหนิเสียงดัง “หลี่เหว่ย นายมียางอายหน่อยจะได้ไหม? เอากระเป๋าฉันคืนมาให้ฉัน เป็นผู้ชายมาแย่งกระเป๋าของผู้หญิง ถือว่ามีความสามารถอะไรกัน?”

กำลังพูด ยังยื่นมือไปหมายจะแย่งกระเป๋าถือในมือชายหนุ่มเข้ามา

หยางยี่ได้ยิน จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

สองคนนี้รู้จักกัน?

ส่วนผู้ชายที่ชื่อหลี่เหว่ยเป็นต่อด้านความสูง จึงหลบการแย่งชิงของหญิงสาวไปโดยตรง จากนั้นไม่มองหญิงสาวสักแวบเดียว เดิมทีไม่ได้สนใจเธอ เพียงแค่หยิบกระเป๋าเงินสีชมพูใบหนึ่งจากในกระเป๋าของหญิงสาวออกมา แล้วยัดเข้าในกระเป๋ากางเกงของตนเองแล้ว