บทที่ 380 ขอบคุณ

แต่ทว่า สวรรค์ไม่เป็นใจ

หยางยี่เพิ่งจะหมุนตัว กำลังคิดจะหาตำแหน่งนั่งลงใหม่อีกรอบ หลี่เหว่ยกลับเดินเข้ามาก้าวหนึ่งอย่างกะทันหัน ใช้มือข้างหนึ่งจับไหล่ของหยางยี่ไว้ ห้ามการกระทำของหยางยี่แล้ว

“แกคิดจะไปไหนกัน?”

หลี่เหว่ยถามอย่างเย็นชา

คนเราไม่ควรทำผิดเรื่องเดียวกันเกินสามครั้ง

นี่เป็นผู้ชายคนนี้ลงมือยั่วยุครั้งที่สามแล้ว ครั้งนี้ หยางยี่ไม่คิดปล่อยผ่านอีก

สายตาเป็นประกาย หยางยี่พลิกมือแล้วจับไหล่ของหลี่เหว่ยเอาไว้แน่น ออกแรงยก ก็คือยกข้ามไหล่ไป!

“ตึง!”

หลี่เหว่ยโดนหยางยี่โยนลงพื้นโดยตรง กระแทกจนเกิดเสียง“ตึง”ทีหนึ่งดังขึ้น

เวลานี้ ล้มไปไม่เบาของจริง หลี่เหว่ยเพียงรู้สึกว่าอวัยวะภายในของตนเองโดนทุบจนเคลื่อนตำแหน่ง

“เมื่อกี้ฉันเคยบอกนายแล้วไง ดีที่สุดอย่าลงมือ นายไม่ได้ยิน?”

“ตอนนี้นายมีสองทางเลือก ถ้าไม่รีบไปให้พ้นจากฉัน ก็ไปห้องขังกันเลย!”

หยางยี่หมุนตัวกลับมา มองหลี่เหว่ยจากด้านบนลงล่าง พูดจาแบบเรียบนิ่ง

ชายหนุ่มปีนขึ้นมาจากบนพื้นอย่างยากลำบาก เดิมทีไม่ได้สำนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องราว พูดจาด้วยหน้าตาดุร้ายบิดเบี้ยวสุดๆ “แม่งเอ๊ย!”

พูดๆ อยู่ก็ยกหมัดหนึ่งขึ้น โจมตีไปบนหน้าของหยางยี่

เผชิญหน้ากับการโจมตีของหลี่เหว่ย หยางยี่ไม่ได้ให้ความสำคัญ มองหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความโกรธ หยางยี่ถอนหายใจเบาๆ ทีหนึ่ง จากนั้น ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นแล้ว

“ป้าบ!”

ตบบนหน้าของหลี่เหว่ยอย่างแรงด้วยพละกำลังอันมหาศาล

พละกำลังของหยางยี่เดิมก็มากอยู่แล้ว เวลานี้เขายังห้ามใจใช้เพียงแรงแค่ครึ่งเดียว เขาไม่อยากตบจนคนอื่นตายไปทันที แต่ว่าเมตตาคนก็เป็นเช่นนี้ หลี่เหว่ยยังคงแบกรับฝ่ามือตบอันนี้ที่มาจากหยางยี่ไม่ไหว แทบจะในชั่วพริบตาเดียว หน้าของหลี่เหว่ยก็บวมแดงเหมือนก้นลิงเลย และตัวเขาเองก็ยิ่งไม่สบายมากๆ รวมทั้งฟันหน้าสองสามซี่ที่เปื้อนเลือดก็ถูกบ้วนออกมาจากในปากของหลี่เหว่ยด้วยแล้ว ท่าทางน่าสังเวชอย่างมาก

ชั่วขณะนั้น การกระทำอันนี้ของหยางยี่ทำเอาทุกคนที่มุงดูกันตื่นตกใจหมด ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งลุกขึ้นมา มองเห็นฉากตรงหน้านี้เข้า ยิ่งทำให้รู้สึกมึนงงแล้ว นั่งอยู่ที่พื้นทำหน้าตกใจเต็มที่ ตั้งนานก็ยังไม่ได้สติกลับมา

เวลานี้ เจ้าหน้าที่ของห้องขังสองสามคนเดินเข้ามาแล้ว ไม่นานก็มาถึงตำแหน่งที่คนเหล่านี้อยู่กัน

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

คนที่มุงดูมองหน้าซึ่งกันและกันแวบหนึ่ง ต่างพากันแยกย้าย ส่วนคนที่เกี่ยวข้องก็ถูกคนของห้องขัง“เชิญ”ไปด้วยแล้ว

ตอนที่หยางยี่และผู้หญิงคนนั้นเดินออกมาจากในห้องรักษาความปลอดภัย เที่ยวบินที่หยางยี่จองไว้นั้นก็บินไปเรียบร้อย นี่คือบินไปได้ยี่สิบนาทีแล้ว

สำหรับผู้ชายที่ชื่อหลี่เหว่ยคนนั้น เพราะนำผลกระทบที่ไม่ดีมาสู่สถานที่สาธารณะ บวกกับขโมยของ จึงถูกคนของห้องขังส่งไปห้องขังแล้ว

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าตอนนี้ฉันพูดเรื่องพวกนี้ไปอาจจะไม่มีประโยชน์อะไร แต่ยังไงก็ขอบคุณคุณมากค่ะ”

บนหน้าของฉู่หว่านถิงยังบวมแดงพอสมควร เวลานี้ก้มหน้าเล็กน้อย ในสายตาเต็มได้ด้วยแววตีที่รู้สึกผิด