บทที่ 381 คุณไม่กลัวว่าผมจะเป็นคนเลวเหรอ

“ไม่ใช่ บ้านเกิดของผมไม่ได้อยู่ที่เหอเซี่ย ผมจะไปจัดการอะไรบางอย่าง คิดว่าจะอยู่ที่นั่นหลายวัน แล้วก็จะอยู่ฉลองปีใหม่ที่นั่นด้วย”

ในมือหยางยี่ถือนิตยสารท่องเที่ยวรายสัปดาห์ที่มีอยู่บนเครื่องบิน กำลังอ่านเพื่อฆ่าเวลา เมื่อได้ยินดังนั้นก็แค่พึมพำเบาๆ

เขาจะไม่อยากกลับบ้านไปฉลองปีใหม่ได้อย่างไร แต่ตอนนี้…

“เอ๊ะ? ปีใหม่แล้วยังทำงานอยู่อีกเหรอ ถ้าอย่างนั้นปีใหม่คุณก็ไม่กลับบ้านใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของฉู่หว่านถิงก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอมองไปที่หยางยี่อย่างไม่อยากจะเชื่อ ตอนนี้มีน้อยคนมากที่ไม่ได้กลับบ้านเพื่อฉลองปีใหม่

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าดูไม่เหมือนคนที่ไม่มีเงินซื้อตั๋วกลับบ้านเลย แล้วทำไมเขาถึงไม่กลับบ้านล่ะ?

เร่งรัดแต่งงาน? ไม่มีเวลา? หรือว่า…

“ผมเป็นเด็กกำพร้า”

หยางยี่กล่าวอย่างเฉยเมย เหตุผลที่เขาพูดอย่างนั้นก็เพราะว่าเขาไม่ต้องการคลุกคลีกับฉู่หว่านถิงมากเกินไป พูดตรงๆ ว่าเขาไม่อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับเธอ

เหตุผลที่แท้จริงที่เขาไปเหอเซี่ยนั้น ไม่สามารถบอกคนแปลกหน้าได้ มันไม่จำเป็น

นอกจากนี้การที่หยางยี่เดินทางไปเหอเซี่ยในครั้งนี้ ก็ไม่มีแผนการอะไรอยู่ในใจ ถึงอย่างไรเบาะแสที่มีให้เขาตอนนี้มันน้อยมากเหลือเกิน ไม่มีต้นสายปลายเหตุอะไรเลย ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี

การวางแผนในปัจจุบันก็คือยังไม่มีแผนการใดๆ ทำได้เพียงค่อยๆ เดินดูไปทีละก้าว ไม่แน่ว่าอาจจะโชคดีพบเบาะแสบางอย่างก็ได้นะ?

ในตอนแรกหยางยี่ก็แค่หาเหตุผลลวกๆ ให้ฉู่หว่านถิง แต่เมื่อฉู่หว่านถิงรู้ว่าหยางยี่เป็นเด็กกำพร้า เธอก็ปิดปากตัวเองทันที พลางมองหยางยี่ด้วยความเสียใจ แววตาเต็มไปด้วยความเสียใจและขอโทษ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เมื่อเห็นว่าหยางยี่รู้สึกไม่สบายใจเพราะคำถามนี้ ฉู่หว่านถิงก็วางมือลงแล้วพูดเบาๆ ว่า “ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะถามคำถามนี้กับคุณ”

เธอเคยคิดหาเหตุผลหลายประการ แต่นึกไม่ถึงว่าหยางยี่จะเป็นเด็กกำพร้า ในสายตาของฉู่หว่านถิง สิ่งที่ตัวเองทำนั้นไม่ต่างอะไรจากการแทงมีดเข้าไปในหัวใจของคนอื่น ดังนั้นเธอจึงรู้สึกผิดมาก

“ไม่เป็นไร การเป็นเด็กกำพร้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผมชินแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้หยางยี่ก็เงยหน้าขึ้นและยิ้มให้ฉู่หว่านถิงเล็กน้อย เพื่อบอกว่าเธอไม่ต้องขอโทษ จากนั้นเขาก็หันกลับมามองนิตยสารท่องเที่ยวในมือต่อ

ฉู่หว่านถิงกลับรู้สึกว่าการกระทำของเธอเสียมารยาทมาก สายตาของเธอมองไปที่ชายที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลอย่างเงียบๆ ทันใดนั้นเหมือนเธอคิดอะไรได้บางอย่าง แสงยามตะวันรอนบินผ่านใบหน้าอันงดงามของเธอ จากนั้นเธอก็แนะนำอย่างเกรงใจ “คุณหวัง…เอ่อ ถ้าคุณ…ถ้าคุณไม่ว่าอะไร วันนี้คุณมาฉลองปีใหม่กับฉันก็ได้นะคะ อันที่จริงฉันยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้…แน่นอน ฉันไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไรทั้งนั้น เพราะมันเป็นการเสียมารยาทเกินไป ดังนั้น...”

ฉู่หว่านถิงกำลังพูดความจริง เธอไม่อยากกลับบ้านจริงๆ เมื่อก่อนเป็นเพราะ 18 มงกุฎอย่างหลี่เหว่ย เธอต้องขายรถหาเงินให้เขาโดยไม่ฟังคำห้ามปรามของพ่อแม่ แอบออกจากบ้านเพื่อไปพบแฟนหนุ่ม ตอนนี้เธอถูกหลอกเงินจนหมดตัว หากเธอกลับบ้านด้วยสภาพแบบนี้ ต้องถูกครอบครัวดุด่าอย่างแน่นอน

จิตใจของฉู่หว่านถิงยังรู้สึกหดหู่จริงๆ ดังนั้นแทนที่จะถูกพ่อแม่ดุด่าที่บ้าน สู้แอบออกไปฉลองงานเทศกาลดีกว่า รอให้อารมณ์ของตัวเองดีขึ้น แล้วค่อยอธิบายทุกอย่างให้พ่อแม่ฟัง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยางยี่ก็ละสายตาจากนิตยสารและมองไปที่ฉู่หว่านถิงที่กำลังขวยเขิน

เขารู้สึกจนปัญญา สาวน้อยคนนี้พูดอย่างไร้ยางอายแบบนี้ ไม่กลัวเหรอว่าเขาจะเป็นคนไม่ดี?

“คุณไม่กลัวผมเป็นคนไม่ดีเหรอ?”

หยางยี่ยิ้มเล็กน้อยแล้วถามขึ้น