บทที่ 382 บูชาเทพ

อันที่จริงหยางยี่ไม่ได้สังเกตว่าฉู่หว่านถิงมองเขาแตกต่างไปจากเดิม ในใจเขากำลังคิดว่าจะปฏิเสธผู้หญิงโง่ๆ คนนี้ได้อย่างไร แต่พอลองคิดดูอีกที ฉู่หว่านถิงเกิดและเติบโตในเหอเซี่ย เธอจึงรู้อะไรมากกว่าคนนอกอย่างเขา

บางที เรื่องคำขอของผู้หญิงคนนั้นและตำนานที่เธอบอกกับตน ในฐานะคนในท้องถิ่นอย่างฉู่หว่านถิง อาจจะรู้จริงๆ ก็ได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางยี่ยิ้มเล็กน้อยและพูดอย่างสุภาพ “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ต้องรบกวนคุณแล้ว”

พอเห็นหยางยี่ตอบตกลงในที่สุด ฉู่หว่านถิงก็โล่งอกอยู่ในใจ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก จะเกรงใจทำไม คุณคือผู้มีพระคุณของฉัน”

จากนั้นทั้งสองก็นั่งแท็กซี่ตรงไปที่อะพาร์ตเมนต์ที่ฉู่หว่านถิงอาศัยอยู่

อะพาร์ตเมนต์สองชั้นของฉู่หว่านถิงไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็สะอาดและอบอุ่นมาก ไม่ยากเลยที่จะเห็นว่าฉู่หว่านถิงเป็นผู้หญิงที่รักความสะอาดมาก ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา ขณะที่หยางยี่ยังคงมองไปรอบๆ ฉู่หว่านถิงได้เก็บกระเป๋าของตัวเองเรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงหันไปหาหยางยี่แล้วพูดว่า “เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ทำไมคุณไม่ไปอาบน้ำเสียก่อน ทางฉันไม่มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน แต่ยังมีเสื้อคลุมอาบน้ำใหม่ เดี๋ยวเราสั่งขนมหลังคืนเที่ยงคืนทีหลังกันไหม?”

หยางยี่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไป

อาบน้ำ?

สิ่งนี้ทำให้หยางยี่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็อยู่ในบ้านของเด็กสาวคนหนึ่ง ทั้งสองก็ไม่ใช่ญาติหรือเพื่อนกัน ถ้าเขาอาบน้ำที่นี่จริงๆ มันจะเป็นการเสียมารยาทเกินไปจริงๆ

ในฐานะที่เป็นผู้ชาย หยางยี่รู้ว่าเขาควรจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษหน่อย เขาจึงแตะจมูกอย่างเคอะเขินและปฏิเสธไป “อย่ายุ่งยากเลย ผมนอนบนโซฟาก็ได้ พรุ่งนี้เช้าผมก็ไปแล้ว”

จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องถามอีกว่า “อ้อ วันที่ 3 เดือน 1 มีกิจกรรมอะไรเหรอ?”

หยางยี่นั่งลงบนโซฟาแล้วถามอย่างเป็นกันเอง

ในเวลาเดียวกัน ฉู่หว่านถิงก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วลงมาจากชั้นสอง เมื่อได้ยินคำพูดของหยางยี่ก็ตกตะลึงในทันที แล้วมองไปที่หยางยี่อย่างแปลกใจ

“โอ้พระเจ้า คุณรู้ได้ยังไงว่าเรามีกิจกรรมในวันที่ 3? คุณตั้งใจมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมกิจกรรมของพวกเราเหรอ?”

ฉู่หว่านถิงมองไปที่หยางยี่ด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก คำตอบของเธอได้ยืนยันการคาดเดาของหยางยี่

หยางยี่ใจสั่นในทันใด คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเดาถูก!

ดูเหมือนว่าทริปนี้ไม่ได้มาเสียเปล่า กำลังกังวลอยู่ว่าไม่เห็นมีเงื่อนงำอะไรเลย ก็มาแล้วนี่ไง?

หยางยี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่ลืมคำถามของฉู่หว่านถิง เขาตอบว่า “อืม ผมก็เคยได้ยินจากเพื่อนของผม ทุกๆ ต้นปีที่เหอเซี่ยคาน จะจัดกิจกรรมที่ครึกครื้นมาก แต่เขาไม่ได้บอกรายละเอียดของกิจกรรมแก่ฉัน ผมมาที่นี่ครั้งนี้และนึกขึ้นได้ ดังนั้นเลยถามคุณดู”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉู่หว่านถิงก็พยักหน้า ไม่ได้หลบเลี่ยงใดๆ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาข้างๆ หยางยี่ แล้วเล่าสิ่งที่เธอรู้ให้หยางยี่ฟัง

“ใช่ เพื่อนของคุณพูดถูก กิจกรรมในวันที่สามหลังตรุษจีนก็คึกคักเช่นกัน แต่กิจกรรมนี้มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ความจริงแล้ว…”