บทที่ 383 เหนี่ยวรั้ง

ส่วนสองประโยคที่เหลือ “แปดสิบลี้ใต้แม่น้ำ กลับบ้านเกิดกับสามีของฉัน” ประโยคนี้ควรจะล่อให้หยางยี่นั่งเรือมุ่งหน้าไปยังเหอเซี่ยในวันที่จัดกิจกรรมวันนั้น ไปตามทิศทางของของเซ่นไหว้ ห่างออกไปแปดสิบลี้ น่าจะมีกระดูกสามีของหญิงสาวซ่อนอยู่

“คุณฉู่ ขอบุ่มบ่ามถามหน่อยได้ไหมว่า ตอนที่พวกคุณเซ่นไหว้เทพในวันที่ 3 เดือน 1 เครื่องเซ่นไหว้เหล่านั้นจะวางรวมกันหรือไม่ จากนั้นพวกคุณจะเตรียมเรือเล็กๆ เพื่อวางเครื่องเซ่นไหว้ลงไป จากนั้นก็ส่งเรือเล็กให้มันลอยละล่องออกไปเองหรือเปล่า?”

หยางยี่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางยี่ ฉู่หว่านถิงก็ยิ่งแปลกใจ เธอวางเลโก้ในมือลง แล้วถามด้วยความประหลาดใจ “พระเจ้า ทำไมคุณรู้ทุกอย่างเลย?”

ตามที่คาดไว้ หยางยี่เดาถูกอีกแล้ว!

มันเป็นไปอย่างที่เขาคิดทุกประการ

ดวงตาของหยางยี่เป็นประกาย แต่เขาไม่ได้แสดงความรู้สึกออกมาบนใบหน้า แค่ยิ้มและอธิบายว่า “ผมได้ยินมาจากเพื่อนของผม เลยอยากรู้น่ะ”

เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากเกินไป เพราะถ้าเขาพูดมากเกินไป มันจะทำให้ฉู่หว่านถิงเกิดความสงสัย จากนั้นก็พูดขึ้นอีกว่า “ดึกมากแล้ว คุณฉู่รีบเข้านอนเถอะ นอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพนะ”

ตอนนี้เป็นเวลาเลยเที่ยงคืนแล้ว ดวงจันทร์ค่อยๆ เคลื่อนลงมา ดึกมากแล้วจริงๆ

แม้ว่าบางครั้งหยางยี่จะนอนดึกด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง แต่ตอนนี้เขาง่วงเล็กน้อย ประเด็นคือมันไม่เหมาะสมจริงๆ ที่ชายหญิงจะอยู่ในห้องเดียวกันในเวลาดึกดื่นแบบนี้ เขาไม่ต้องการที่จะล่วงเกินฉู่หว่านถิง จึงพูดไปแบบนี้

ต้องดูแลสภาพจิตใจให้ดีก่อน จึงจะสามารถทำตามคำขอของผู้หญิงได้

“โอเค งั้นผมจะขึ้นไปนอนข้างบน คุณก็รีบไปพักผ่อนเถอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางยี่ ฉู่หว่านถิงก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย คืนนี้เธอยังคงต้องการคุยกับหยางยี่อีกหน่อย เพื่อทำความรู้จักกับเขาให้มากขึ้น

แต่ในเมื่อหยางยี่พูดมาเช่นนี้แล้ว เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปนอน

ฉู่หว่านถิงรู้สึกว่าหยางยี่เหมือนไม่ได้สนใจเธอเท่าไรนัก สายตาที่มองเธอยังเย็นชาและไม่แยแส

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ในเมื่อทั้งสองอยู่ในห้องเดียวกัน เขาจะไม่หาเรื่องมาคุยกันหน่อยเหรอ? คุยกันแค่สองประโยคก็จะไปนอนแล้ว? ผู้ชายแบบนี้สมัยนี้หาได้ยากนัก

ผู้ชายคนนี้ไม่สนใจตนเลย หรือว่านี่คือสิ่งที่สุภาพบุรุษพึงกระทำ?

ฉู่หว่านถิงคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เธอถึงกับสงสัยว่าตัวเองไม่สวยพอที่จะดึงดูดสายตาของหยางยี่ให้อยู่กับตัวเธอได้อีกสักวินาทีเลยเหรอ

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ ฉู่หว่านถิงก็ไม่ได้ถามอะไรมากไปกว่านี้ แค่หันหลังกลับและขึ้นไปชั้นบน

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาหกโมงตรง

หยางยี่ตื่นเช้ามาก แม้ว่าเขาจะได้นอนแค่สี่ชั่วโมง แต่เขาก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล้ว ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟา มองดูเมืองแปลกหน้าภายนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกผสมปนเปกัน

ในเวลานี้มีรถหลายคันวิ่งอยู่บนถนนในเหอเซี่ย ป้ายไฟนีออนหลากสีสันที่ชั้นล่างก็มืดสลัวลง แผงขายของได้เปิดแผงตั้งนานแล้ว ปู่ย่าตายายหลายคนลุกจากเตียงแล้ว พาสุนัขเดินเล่นเอย เล่นกับนกเอย ทั้งหมดมารวมตัวกัน พูดคุยเคล้าเสียงหัวเราะ

ดูแล้วช่างเป็นภาพที่มีความสุขและปรองดองกัน

ในเวลานี้คงอดนึกถึงภรรยาและลูกสาวของตัวเองไม่ได้

ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เสวี่ยเอ๋อและเถียนเถียนอยู่ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง คนในบ้านปฏิบัติต่อพวกเธอดีหรือไม่ อาการป่วยของเถียนเถียนดีขึ้นบ้างไหม

น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาได้แค่คิดเท่านั้น ท้ายที่สุดเขาไม่สามารถติดต่อเสิ่นเสวี่ยได้เลย