บทที่ 384 ตำนานโบราณ

ยี่สิบนาทีต่อมา ฉู่หว่านถิงก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกมาจากห้องพร้อมกับกระเป๋าถือในมือของเธอ

ในเวลานี้เธอได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ไม่ใช่แค่ล้างหน้าบ้วนปากเท่านั้น แต่ยังแต่งหน้าบางๆ ให้เร็วที่สุดในชีวิตอีกด้วย เธอดูสวยและสะดุดตากว่าเมื่อวานเสียอีก

หยางยี่เหลือบมองแล้วเบนสายตาออกไปทันที มันเป็นการกระทำที่ไม่สุภาพที่จะจ้องมองคนคนหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งจ้องผู้หญิง

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ฉู่หว่านถิงไม่เคยจัดการกับตัวเองเร็วขนาดนี้ มันทำลายสถิติก่อนหน้านี้ของเธอ เมื่อก่อนหากไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ไม่มีทางที่เธอจะออกนอกบ้านได้

แต่เพื่อเหนี่ยวรั้งหยางยี่ไว้ ฉู่หว่านถิงได้พยายามอย่างดีที่สุด

“ไปกันเถอะ ฉันหิวพอดี เราไปกินข้าวกันเถอะ”

ฉู่หว่านถิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หยางยี่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ประเด็นสำคัญคือไม่รู้ว่าจะปฏิเสธฉู่หว่านถิงอย่างไร ยังไงฉู่หว่านถิงก็เคยปลอมตัวช่วยเขา

ถ้าเมื่อคืนฉู่หว่านถิงไม่ได้เล่าตำนานเหล่านั้นให้ตนฟัง บางทีตอนนี้เขาอาจจะไม่รู้วิธีหาเบาะแสจริงๆ ก็ได้

“อืม ไปกันเถอะ”

ในที่สุด หยางยี่ก็ต้องพยักหน้าตอบตกลง

ไม่นานทั้งสองคนก็ออกไป แต่ทั้งสองไม่ได้เลือกร้านริมถนน แต่ฉู่หว่านถิงลากหยางยี่ไปที่ร้านขายอาหารเช้าระดับหรูหราและสั่งอาหารเช้ามาจำนวนหนึ่ง ตั้งชื่อและฉายาที่น่าฟัง “คนที่มาที่นี่เป็นแขก ต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงจัง” นั่นคือเหตุผลที่เธอไม่รับประทานอาหารข้างถนนกับหยางยี่

และกว่าทั้งสองจะรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ก็เป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้ว

“อ้อจริงสิ ฉันเห็นเมื่อวานดูเหมือนคุณจะสนใจกิจกรรมสักการะที่นี่มาก วันนี้ฉันจะพาคุณไปดูท่าเรือล่องพระจันทร์แล้วกัน ถือเสียว่าพาคุณออกไปเที่ยวสนุกนะ”

ฉู่หว่านถิงดึงหยางยี่มายืนอยู่ริมถนนพร้อมกับกล่าวขึ้น

แน่นอน เธอสามารถมองออกว่า หยางยี่สนใจงานกิจกรรมเซ่นไหว้เทพของพวกเขาที่นี่มาก มิฉะนั้นเขาคงไม่แสดงท่าทางครุ่นคิดแบบนี้ตอนที่เธอเล่าเรื่องตำนานให้ฟัง

“โอเค รบกวนคุณหน่อยนะ”

หยางยี่รู้สึกประหลาดใจมาก คิดไม่ถึงว่าในการอำพรางตัวของเขาเมื่อวานนี้ ฉู่หว่านถิงจะสังเกตเห็นความผิดปกติ สาวน้อยคนนี้ได้สังเกตได้อย่างถี่ถ้วนจริงๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินการมองทะลุอันเฉียบแหลมของเธอในฐานะผู้หญิงต่ำไป เช่นนั้นหลังจากนี้ก็ถือว่าเป็นบทเรียนสำหรับเขา วันหลังเขาจะต้องระมัดระวังมากขึ้น

ฉู่หว่านถิงยิ้มแย้มไม่พูดอะไร เธอพาหยางยี่นั่งรถเมล์มุ่งหน้าไปยังท่าเรือ ทั้งสองขึ้นรถเมล์ออกจากเมืองเอก ตรงไปยังท่าเรือล่องพระจันทร์ในตำนาน

แต่ที่นี่เป็นแค่ป้ายรถเมล์ ทั้งสองเดินต่อไปอีกสิบห้านาทีก่อนจะถึงท่าเรือล่องพระจันทร์ในที่สุด

กระแสน้ำเชี่ยวกรากไหลลงมากระทบกับก้อนหินและกำแพงหินที่อยู่โดยรอบอย่างรวดเร็ว หินที่อยู่รอบๆ ถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ ส่งกลิ่นเหม็นอับชื้น ละอองน้ำที่สาดซัดพุ่งสูงถึงหลายสิบเมตร เห็นแล้วทำให้ใจรู้สึกฮึกเหิมและน่าเกรงขาม

เมื่อหยางยี่เห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ในใจก็อดซาบซึ้งกับภาพตรงหน้าไม่ได้ น้ำใจห้าวหาญ เต็มไปด้วยอารมณ์