ตอนที่ 1462 ไม่หยุดก้าวเดินตราบนิรันดร์

ตอนที่ 1462 ไม่หยุดก้าวเดินตราบนิรันดร์

ผู้หญิงคนนั้นไม่พูดไม่จา เพียงจ้องมองหลี่ชิเย่ด้วยท่าทีเย็นชา หลังจากเวลาผ่านไปนานมาก นางจึงเอ่ยขึ้นมาช้าๆ ว่า “เจ้าคิดว่าเพื่อให้ข้ามีชีวิตอยู่คือเรื่องดีแล้วอย่างนั้นรึ? การมีชีวิตอยู่มิสู้ตายจากการสู้รบ!” คำพูดลักษณะเช่นนี้ ทำให้หลี่ชิเย่ต้องนิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน สุดท้าย เขายิ้มอย่างขมขื่นว่า “ข้ารู้ ดังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นข้าที่ติดค้างเจ้า การที่ข้ามายืนอยู่ตรงหน้าก็เพื่อต้องการชดใช้คืน เจ้ายังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในยุคของอเวจี ข้าเป็นคนผนึกร่างเจ้าเอาไว้เองกับมือ เพื่อให้เจ้าห่างไกลจากโลกมนุษย์ หวังเพียงเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขในยุคของโลกที่มีความเจริญรุ่งเรือง…” “ในครั้งนั้น ข้าเคยรับปากต่อบิดาของเจ้า ขอเพียงข้ายังอยู่ในเก้าแดน ไม่มีใครสามารถเอาชีวิตเจ้าไปได้! แต่ว่า ในยุคที่มีสภาพเช่นนี้ เจ้ากลับคืนสู่ยุทธภพเร็วกว่าปรกติ สุดท้าย จึงนำไปสู่จุดจบในลักษณะเช่นนี้ เป็นข้าที่ทำร้ายเจ้า!” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้แล้ว เขาถึงกับทอดถอนใจออกมาด้วยความจนด้วยเกล้า หลังจากที่หลี่ชิเย่พูดจบได้จ้องมองไปที่นัยน์ตาทั้งสองของนาง สุดท้าย กล่าวด้วยท่าทีจริงจังว่า “ในอดีต ข้าไม่ชอบมาที่แดนวิญญาณสวรรค์ ชาตินี้ข้าได้มาแล้ว ข้ามาในฐานะของหลี่ชิเย่ เมื่อได้พบกับเจ้าข้าเพียงต้องการบอกต่อเจ้าว่า หากเจ้ายินดี ข้าสามารถชดใช้ให้กับเจ้าได้!” “แม้กระทั่งยอมหลีกทางเรื่องสืบทอดชะตาฟ้า?” ผู้หญิงคนนั้นมองหน้าหลี่ชิเย่ด้วยความเย็นชา หลี่ชิเย่จ้องมองลึกเข้าไปยังดวงตาของนาง มองอย่างลึกซึ้ง พยักหน้าด้วยท่าทีหนักแน่นว่า “ถูกต้อง ต่อให้ต้องหลีกทางการสืบทอดชะตาฟ้าให้ หากเจ้าต้องการเป็นราชันเซียน เช่นนั้น ชาตินี้ราชันเซียนก็คือเจ้า!” ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองหลี่ชิเย่ สุดท้าย กล่าวด้วยท่าทีน่าเกรงขามว่า “ข้าต้องการเป็นราชันเซียนโดยต้องให้ใครมายกให้ หากข้าต้องการเป็นราชันเซียน ข้าจะทำการกวาดล้างสิ่งกีดขวางทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเอง ข้าก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งราชันเซียนด้วยตนเอง! ตำแหน่งราชันเซียนของข้าไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามายกให้ และไม่จำเป็นต้องให้เจ้าคอยสนับสนุน!” “ข้ารู้” หลี่ชิเย่ถึงกับเผยให้เห็นถึงรอยยิ้ม ยิ้มกล่าวท่าทีเฉยเมยว่า “ตลอดเวลาที่ผ่านมาเจ้าโอหังอวดดีเช่นนี้แหละ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเจ้าไม่ยอมก้มหัวให้ใคร!” ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองหลี่ชิเย่ด้วยความเย็นชา หลังจากเวลาผ่านไปนานมาก นานมากๆ ในที่สุดนางพูดขึ้นว่า “ข้าไม่ต้องการชะตาฟ้า ข้าก็ไม่ต้องการตำแหน่งราชันเซียน ถ้าหากเจ้าจะชดเชยให้กับข้าล่ะก็ ง่ายมาก หยุดการก้าวเดินของเจ้าเสีย รั้งอยู่ทื่นี่ ทุกอย่างก็เพียงพอแล้ว!” คำพูดของผู้หญิงทำให้หลี่ชิเย่ต้องตกอยู่ในสภาวะนิ่งเงียบเป็นเวลาเนิ่นนาน แต่ ท้ายที่สุดแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมาและกล่าวว่า “จนควรรู้ว่าข้าทำไม่ได้ ไม่ว่าจะอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยใด ข้าจะไม่หยุดการก้าวเดิน ข้าจะก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ข้าจะไม่รั้งอยู่เพื่อคนใดคนหนึ่ง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ข้าจะเดินไปจนถึงจุดสิ้นสุดของโลก ข้าจะสู้รบจนถึงสุดท้าย!”คำพูดของหลี่ชิเย่ไม่ได้ทำให้ผู้หญิงตื่นเต้นหวั่นไหว และไม่ได้มีอาการโกรธ นางเพียงจ้องมองหลี่ชิเย่ด้วยท่าทีเย็นชา เหมือนว่านางคาดเดาได้อยู่ก่อนแล้วว่าหลี่ชิเย่จะต้องพูดแบบนี้“เจ้าไม่เคยยกเว้นเลยรึ?” สุดท้าย ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา“เรื่องอื่นๆ ข้ายกเว้นให้ได้ เหมือนดั่งชะตาฟ้าอย่างนั้น แม้ข้ารู้ว้าชาตินี้จะต้องสู้รบไปจนถึงที่สุด ข้ายังคงมอบให้กับเจ้าได้ แม้ไม่มีชะตาฟ้า ข้ายังคงสู้รบไปจนถึงที่สุด” หลี่ชิเย่จ้องมองนัยน์ตาทั้งสองของนาง รับกับสายตาของนางที่ส่องเข้าไปถึงภายในจิตใจของตนอย่างไม่สะทกสะท้าน กล่าวว่า “แต่ว่า เรื่องนี้ให้ไม่ได้ ข้าจะไม่รั้งอยู่ ไม่หยุดนิ่ง อดีตเป็นเช่นนี้ เวลานี้เป็นเช่นนี้ อนาคตก็เป็นเช่นนี้! จิตใจของข้าจะไม่สั่นคลอน! เว้นแต่โลกใบนี้ไม่มีข้าอีกแล้ว!”“ในชีวิตของเจ้า ข้าไม่เคยเป็นคนที่ได้รับการยกเว้น!” ผู้หญิงคนนั้นกล่าวน้ำเสียงเยือกเย็นออกมาหลี่ชิเย่ถึงกับนิ่งเงียบขึ้นมา หลังจากผ่านไปนานมาก เขากล่าวด้วยท่าทีจริงจังว่า “ไม่เพียงเจ้าเท่านั้น สำหรับเรื่องนี้ข้าไม่เคยยกเว้น ใช่ว่าข้ายังรักไม่ลึกซึ้งพอ บอกได้แต่เพียงสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ข้ามุ่งมาดปรารถนาที่สุดของชีวิต หากไม่มีสิ่งนี้ ไม่ว่าข้าจะอยู่ในฐานะหลี่ชิเย่ หรือฐานะของอีกาทมิฬ ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ไม่มีความหมาย!”“ข้ารู้ ข้ารู้ว้าเจ้าจะต้องพูดแบบนี้อยู่แล้ว” ผู้หญิงคนนั้นมองหลี่ชิเย่ด้วยท่าทีเมินเฉยหลี่ชิเย่ทอดถอนใจออกมาเบาๆ กล่าวว่า “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้า กล่าวสำหรับข้าแล้ว เจ้าก็ดี ซู่เอ๋อร์ก็ช่าง เหวินซินก็เป็นเช่นนี้ ข้าจะไม่หยุดยั้งเพื่อเจ้า และเพื่อพวกนาง ข้าจะไม่หยุดยั้งเพื่อคนใดคนหนึ่ง ข้าก็คือข้า ข้าคือแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟตัวนั้น ไม่ถึงที่สุด ไม่ตายไม่เลิก!”“การมีพวกเจ้าท่ามกลางชีวิตของข้า ข้าขอบคุณอย่างยิ่ง เป็นพวกเจ้าที่ทำให้ชีวิตของข้าตื่นเต้นมากขึ้น” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้แล้ว หลี่ชิเย่ยิ้มอย่างขมขื่นทีหนึ่ง กล่าวว่า “ข้าพูดได้เพียงว่า ข้าเห็นแก่ตัวมากเกินไป”“เจ้าไปเสีย” สุดท้าย ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นมาช้าๆ ว่า “ข้าไม่ใช่หญิงที่ถูกทอดทิ้ง ข้าไม่ต้องการการชดเชยจากเจ้า! ไม่ว่าเจ้าจะติดค้างข้าหรือไม่ก็ตาม”ภายในใจของหลี่ชิเย่ถึงกับหวั่นไหวขึ้น มองดูผู้หยิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม อดยื่นมือออกไปลูบไล้ใบหน้าที่งดงามของนาง ลูบไล้อย่างแผ่วเบาในเวลานี้ภาพในอดีตได้ปรากฎขึ้นภายในใจเป็นฉากๆในห้วงเวลานั้น เขาเป็นชายหนุ่มที่มากด้วยอุดมการณ์ไม่ยึดติดในจารีตประเพณี ชายหนุ่มที่มีชื่อว่าหลี่ชิเย่ ถือดีว่าตนมีความสามารถ ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา ขณะที่นางคือผู้หญิงที่ตกอยู่ในห้วงความรัก นางที่ถือดีมาโดยตลอด กลับกลายเป็นผู้ที่มีความอ่อนโยนยิ่ง และน่ารักยิ่ง…