ตอนที่ 2290 ขอเรียก ‘ศิษย์พี่ใหญ่’ ได้อีกไหม?

เงินทองตกพื้นทำเอาทุกคนในแดนลัทธิพรรษเดือดพล่านกับสิ่งนี้โดยพลัน ไม่รู้ว่ามีผู้คนจำนวนเท่าไรที่อดใจไม่ไหวขึ้นไปยังเรือกระดาษสีดำเพื่อเข้าไปยังเงินทองตกพื้น

อีกทั้งเรือกระดาษสีดำที่บินออกมาจากเงินทองตกพื้นก็มีจำนวนมากเหลือเกิน หลังจากที่เรือกระดาษสีดำบินออกมาจากประตูหลุมดำที่ดั่งบานกระจกอย่างมืดฟ้ามัวดินแล้วก็แยกย้ายบินไปยังทุกทิศทุกทางของแดนลัทธิพรรษ

กล่าวได้ว่า เมื่อเงินทองตกพื้นปรากฏตัวขึ้นนาทีนั้นก็เหมือนลิขิตเอาไว้แล้วว่าจะบินไปทั่วแดนลัทธิพรรษ ดังนั้น ไม่ว่าบุคคลผุ้นั้นจะอยู่ ณ สถานที่ใดของแดนลัทธิพรรษ ต่อให้ระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิ หรือสำนักนั้นๆ จะตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ไกลโพ้นลับตาผู้คนเพียงใดก็ตามภายในแดนลัทธิพรรษ ก็จะสามารถเห็นเรือกระดาษสีดำของเงินทองตกพื้น

ดังนั้น ขอเพียงในกระเป๋าของเจ้ามีเงินอยู่เพียงพอก็ขึ้นไปยังเรือกระดาษสีดำเถอะ มันจะอาศัยความเร็วที่รวดเร็วที่สุดส่งตัวเจ้าเข้าไปยังเงินทองตกพื้นเร็วที่สุด

แน่นอน หากพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลจากประตูทางเข้า เงินทองที่ต้องใช้เพื่อการนี้ก็ยิ่งต้องใช้มาก มิฉะนั้นแล้วเรือกระดาษสีดำก็จะไม่ส่งตัวเจ้าเข้าไปยังเงินทองตกพื้น

หลังจากที่เงินทองตกพื้นปรากฏตัวออกมาได้ไม่นาน หลี่ชิเย่ก็ได้ลงมาจากยอดเขาเก็บสมุนไพร

พวกฟ่านเมี่ยวเจินสามศิษย์พี่น้องไม่ได้จากไปไหน พวกนางได้รับคำสั่งจากนักพรตฉางเซินให้อยู่รอหลี่ชิเย่

“ศิษย์พี่จะกลับไปที่หุบเขาหรือไม่?” พลันที่เห็นหลี่ชิเย่ มู่หย่าหลันที่ปรกติพูดน้อยถึงกับเอ่ยปากขึ้นเป็นคนแรก ท่าทีที่จ้องมองหลี่ชิเย่แฝงไว้ซึ่งความใฝ่หา

แม้ว่าศิษย์พี่น้องอย่างฟ่านเมี่ยวเจินทั้งสามไม่รู้ว่าหลี่ชิเย่สนทนาเรื่องอะไรกับอาจารย์ของตน แต่ลางสังหรณ์บอกพวกนางว่า บางทีระหว่างอาจารย์พวกนางกับหลี่ชิเย่อาจไม่ค่อยจะสบายใจนัก

ภายในใจของพวกฟ่านเมี่ยวเจินย่อมกระหายอยากให้หลี่ชิเย่สามารถกลับไปที่หุบเขาอมตะของพวกเขา และเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของพวกนางจริงๆ จะอย่างไรเสียงหุบเขาอมตะพวกนางต้องการศิษย์เช่นหลี่ชิเย่ ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเขาอยู่ร่วมกันได้เป็นอย่างดี

“ไม่ ยังจะไม่กลับไปชั่วคราว” หลี่ชิเย่ส่ายหัวเบาๆ ดวงตาทั้งสองมองดูเรือกระดาษสีดำแต่ละลำที่แล่นผ่านมาแล้วมองไปที่ที่ห่างไกล สายตามองข้ามระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิหุบเขาอมตะ ก้าวข้ามท้องฟ้าที่ว่างเปล่า เสมือนหนึ่งพุ่งทะลุเข้าไปยังประตูหลุมดำที่ดั่งบานกระจก

“ศิษย์พี่ต้องการไปที่เงินทองตกพื้น?” ฟ่านเมี่ยวเจินที่มีจิตใจตรงกันเข้าใจได้ทันทีและเอ่ยขึ้นมา เมื่อมองเห็นสายตาของหลี่ชิเย่ที่เสมือนก้าวข้ามท้องฟ้าว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขต

“ไปสักครั้ง สมควรไปสักครั้งหนึ่ง ข้ากำลังจะตามหามันพอดี ในเมื่อมาแล้วย่อมดีที่สุด ซึ่งจะทุ่นกำลังของข้าลงได้มากเลยทีเดียว” ครั้นหลี่ชิเย่เอ่ยมาถึงตรงนี้ ประกายตาเต้นกระตุกทีหนึ่ง

กล่าวสำหรับคนอื่น การไปที่เงินทองตกพื้นเพื่อต้องการของมีค่า ต้องการสิ่งที่เรียกว่าผจญโชค แต่ว่า ที่หลี่ชิเย่ต้องการไปเงินทองตกพื้นต้องการพบคนผู้หนึ่งมากกว่า

“ข้าจะไปกับศิษย์พี่” ดวงตาฟ่านเมี่ยวเจินกะพริบทีหนึ่ง ยิ้มกล่าวว่า “ถ้าหากพวกเราเดินทางด้วยกัน ก็จะมีเพื่อน”

“พวก พวกเราก็ไปด้วย” เวลานี้แม้แต่มู่หย่าหลันที่เยือกเย็นและหยิ่งยโสและฉินซาวเย่าก็อยากติดตามไปด้วย พวกนางยินดีร่วมเดินทางไปกับหลี่ชิเย่

“ไม่ ถ้าหากพวกเจ้าอยากจะไป ยังคงไปกับเจ้าหุบเขาเถอะ” หลี่ชิเย่มองดูเรือกระดาษสีดำส่ายหน้าเบาๆ และกล่าวขึ้นช้าๆ ว่า “ข้ายังมีธุระนิดหน่อย ไม่แน่นักอาจต้องเจอะเจอกับเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย”

“ศิษย์พี่ต้องการไปที่ตี้อิ๋น!” ฟ่านเมี่ยวเจินพลันมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเมื่อหลี่ชิเย่พูดออกมาเช่นนี้ ฟ่านเมี่ยวเจินที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์เข้าใจในตัวของหลี่ชิเย่ เขาไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดๆ บนโลกอยู่แล้ว

มาวันนี้เขาถึงกับพูดว่าจะต้องพบกับเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย นางก็นึกถึงสถานที่ที่น่ากลัวยิ่งแห่งหนึ่ง สถานที่ที่ทุกคนที่ไปยังเงินทองตกพื้นแล้วต้องหน้าถอดสีเมื่อมีการเอ่ยถึง นั่นก็คือตี้อิ๋น

“ถูกต้อง จะต้องไปสักครั้ง” หลี่ชิเย่ที่มองดูเรือกระดาษสีดำแล้ว แววตากลับกลายเป็นลึกล้ำยิ่งนัก ในความทรงจำทั้งหมดที่เขาได้มา และสิ่งที่เขารู้มาทั้งหมด มันเป็นสถานที่ที่เขาต้องไปสักครั้งจริงๆ

ในฐานะที่เป็นศิษย์สำนักที่สืบทอดมาของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิ ทั้งมู่หย่าหลันแบฉินซาวเย่าต่างก็รู้ว่า ‘ตี้อิ๋น’ คือสถานที่อะไร

“มัน มันอันตรายเกินไปแล้วกระมัง” แม้แต่ฉินซาวเย่าที่ได้ยินแล้วยังบังเกิดความหวาดกลัว และหน้าซีดขึ้นมาบ้าง กล่าวด้วยความตระหนกว่า “เมื่อไหร่ที่ก้าวเข้าไปในตี้อิ๋นแล้วต้องไปแล้วไปลับ เคยมีราชันแท้จริงหลายคนตายอยู่ที่นั่น แม้แต่ปฐมบรรพบุรุษเซิ่นอีก็ไปแล้วไปลับเช่นกัน! สะ สถานที่แห่งนี้น่ากลัวเกินไป”

เวลานี้ฟ่านเมี่ยวเจินและมู่หย่าหลันต่างจ้องมองไปที่หลี่ชิเย่ พวกนางเคยรับรู้สถานที่แห่งนี้จากผู้อาวุโส สถานที่แห่งนี้ถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ที่น่ากลัวมากที่สุด

เนื่องจากสถานที่แห่งนี้แม้แต่ระดับราชันแท้จริงเข้าไปก็ต้องตาย อย่าว่าแต่ราชันแท้จริงเลย ตามประวัติเคยมีระดับปฐมบรรพบุรุษผู้หนึ่งตายอยู่ที่ตรงนั้น ปฐมบรรพบุรุษที่ว่าก็คือปฐมบรรพบุรุษเซิ่นอี! ปฐมบรรพบุรุษเซิ่นอีผู้นี้เคยก่อตั้งระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิเซิ่นอีขึ้นที่แดนลัทธิพรรษ!

ปฐมบรรพบุรุษนั้นดำรงอยู่ในฐานะปราศจากผู้ต่อกรเพียงใด ทั่วหล้าปราศจากผู้ต่อกรเว้นแต่พวกเขาเอง แต่ทว่าปฐมบรรพบุรุษเซิ่นอียังคงไปแล้วไปลับ เรียกได้ว่าสถานที่แห่งนี้ถูกผู้คนยกย่องให้เป็นสถานที่ที่น่ากลัวที่สุดในหล้าแล้ว

สิ่งที่หาใช่เป็นเพราะปฐมบรรพบุรุษอ่อนเกินไป แต่เป็นเพราะสถานที่แห่งนั้นน่ากลัวเกินไป ส่งผลให้ภายหลังไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้าไปยังสถานที่นั้นอีกแล้ว