ตอนที่ 257 มังกรเจียวคำรณจันทร์

ตอนที่ 257 มังกรเจียวคำรณจันทร์

เฮยหมู่ตานกล่าวว่า “เต้าเหยี่ย มีลิ่งหูชิวอยู่ สำนักเขามหายานอาจจะไม่กล้ามายุ่งวุ่นวายจริงๆ ก็ได้เจ้าค่ะ”

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยทั้งที่หันหลังอยู่ “ต่อให้ลิ่งหูชิวไม่อยู่ สำนักเขามหายานก็ไม่มีทางมาวุ่นวายกับข้า ยังไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องระหว่างข้ากับหวงเลี่ยที่หอหิมะเหมันต์ก่อนหน้านี้ แต่สำนักเขามหายานเองก็ไม่มีทางมาหมกมุ่นยึดติดอยู่กับความแค้นส่วนตัวของเซ่าผิงปอแน่ ต่อให้เปลี่ยนเป็นสำนักหยกสวรรค์ สำนักหยกสวรรค์ก็ไม่มีทางมายุ่งกับความแค้นส่วนตัวของท่านอ๋องเช่นกัน สำนักเหล่านี้ หากไม่กระทบถึงผลประโยชน์ของพวกเขาจริงๆ พวกเขาไม่มีทางไปหาเรื่องวุ่นวายส่งเดช ยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นอย่างที่เจ้าว่ามา มีลิ่งหูชิวอยู่ สำนักเขามหายานต้องไว้หน้าเขาบ้างไม่มากก็น้อย”

เฮยหมู่ตานผงะไปอีกครั้ง คิดมาตลอดว่าเต้าเหยี่ยวางแผนเพื่อจัดการสำนักเขามหายาน คิดไม่ถึงว่าจะไม่ใช่เพื่อจัดการกับสำนักเขามหายาน จึงอดถามไม่ได้ว่า “เช่นนั้นแขกที่เต้าเหยี่ยรออยู่คือผู้ใดหรือเจ้าคะ?”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “ก็อย่างที่บอกไป ข้ากังวลว่ากลุ่มอิทธิพลลึกลับนั้นจะยื่นมือมาช่วยเหลือเขา กระทั่งสำนักเขามหายานก็ยังไม่กล้าบุ่มบ่าม ความเป็นไปได้ที่เซ่าผิงปอจะเรียกใช้กลุ่มอิทธิพลเล็กกลุ่มอื่นจึงยิ่งต่ำเข้าไปอีก เพราะว่าโอกาสที่จะทำสำเร็จมีไม่สูง อีกทั้งเคยถูกข้าเล่นงานมาแล้ว เขาไม่มีทางทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจง่ายๆ แน่”

“ดังนั้น ขอเพียงมีแขกมา มันก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นกลุ่มอิทธิพลลึกลับนั่น หากว่ากลุ่มอิทธิพลลึกลับนั่นช่วยเหลือเขาในเรื่องแบบนี้จริงๆ เรื่องม้าศึกก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย กลุ่มอิทธิพลลึกลับนั่นน่าจะมีส่วนร่วมเช่นกัน…ไม่สิ ไม่ใช่แค่น่าจะ แต่ใช่แน่นอน! เรื่องม้าศึกสำคัญต่อเซ่าผิงปอเป็นอย่างยิ่ง ราคาที่ต้องจ่ายหากทำล้มเหลวมีสูงมาก!”

พูดๆ อยู่ก็แค่นหัวเราะหึหึออกมา “หากไม่รู้แน่ชัดว่าคนที่อยู่ฝั่งเซ่าผิงปอเหล่านั้นเป็นใคร ศัตรูอยู่ในที่ลับ ข้าอยู่ในที่แจ้ง แบบนั้นข้าจะเสียเปรียบอย่างมาก! ห่านผ่านทางย่อมส่งเสียง คนย่างผ่านย่อมทิ้งรอย หากว่าอีกฝ่ายไม่เคลื่อนไหว กระทั่งศัตรูเป็นใครเราก็คงจะไม่รู้ และข้าก็จะไร้ช่องให้ลงมือ แต่ขอเพียงอีกฝ่ายมีความเคลื่อนไหว เช่นนั้นก็จะต้องหลงเหลือร่องรอยเอาไว้อย่างแน่นอน ข้าก็อยากเห็นนักว่าแท้ที่จริงแล้วกลุ่มอิทธิพลลึกลับนั่นเป็นใครกันแน่!”

เฮยหมู่ตานกล่าวว่า “เส้นสายของลิ่งหูชิวอาจจะทำให้อีกฝ่ายหวั่นเกรงจริงๆ ก็ได้เจ้าค่ะ”

หนิวโหย่วเต้าส่ายหน้าทั้งๆ ที่หันหลังอยู่ “ลิ่งหูชิวน่าจะไม่ถึงขั้นที่ทำให้กลุ่มอิทธิพลลึกลับนั้นกริ่งเกรงได้!”

เฮยหมู่ตานแปลกใจ “รู้ได้อย่างไรเจ้าคะ?”

หนิวโหย่วเต้าเงียบงันไม่ตอบ ในใจเขาทราบดี เส้นสายของลิ่งหูชิวไม่ได้ถึงขั้นสามารถทำได้ทุกอย่าง บางทีอาจจะมีอิทธิพลต่อสำนักนิกายอย่างสำนักเขามหายานแบบนั้น แต่สำหรับกลุ่มอิทธิพลที่ใช้งานสัตว์ปีกพาหนะถึงสามตัวได้ ที่บอกว่ามีตำแหน่งในหอเลือนสลัวก็คงไม่เกินจริง อีกฝ่ายไม่แน่ว่าจะเห็นนายหน้าอย่างลิ่งหูชิวอยู่ในสายตาเลย เรื่องที่จะเกรงกลัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เมื่อเห็นเขาไม่เล่าถึงเหตุผล แต่ในฐานะคนที่คอยชมอยู่ด้านข้างแล้ว เฮยหมู่ตานจึงมีหน้าที่เสนอความเห็นให้พิจารณา กล่าวเตือนไปว่า “เต้าเหยี่ย ท่านอย่าลืมนะเจ้าคะ ท่านเองก็ทราบว่าม้าศึกสำคัญกับเซ่าผิงปอเป็นอย่างยิ่ง ตอนนี้ม้าศึกต่างหากถึงจะเป็นเรื่องเร่งด่วน บางทีสมาธิความสนใจของเซ่าผิงปออาจจะไปอยู่ที่ม้าศึกหมดแล้ว ตอนนี้เลยไม่มีสมาธิมาจัดการท่าน”

หนิวโหย่วเต้าหันกลับมา ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “เขาต้องอยากกำจัดข้าแน่นอน ข้าเก็บตัวไม่เผยตัวมาปีกว่า เขาไม่สบโอกาสลงมือเลย ไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะออกมาสักครั้ง หากกลับไปเก็บตัวอีก เขาคิดจะลงมืออีกก็เกรงว่าไม่รู้ต้องรอไปจนถึงเดือนไหนปีใด เขาจะทนอยู่เฉยได้หรือ?”

“ข้าสามารถจับตามองทางมณฑลเป่ยโจวได้ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่จับตามองจังหวัดชิงซาน ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะไม่วางสายลับไว้ในจังหวัดชิงซานเลย ข้าจงใจไปตระเวนภายในเมืองแล้ว ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่รู้เรื่องที่ข้าออกมาจากหุบเขา”

“เหตุผลที่ข้าไม่รีบร้อนเดินทาง เหตุผลที่ข้ากำลังรอแขก ก็เพราะข้าอยากรู้ว่ากลุ่มอิทธิพลลึกลับนั้นเป็นผู้ใดกันแน่ หากไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย เดิมทีเรื่องที่พวกเราจะไปจัดการในแคว้นฉีมันก็อาจจะยากลำบากอย่างมากอยู่แล้ว แล้วถ้าเกิดยังมีกลุ่มอิทธิพลลึกลับที่พร้อมจะลงมือกับเจ้าได้ตลอดเวลาเช่นนี้ เรื่องราวมันจะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่…”

สุดท้ายก็ถอนใจออกมา

เฮยหมู่ตานสัมผัสได้ถึงความกังวลที่อยู่ภายใต้ความสงบเยือกเย็นของเขา พอได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ นางก็พอจะเข้าใจถึงความพยายามในการวางแผนเพื่อออกมาจากหุบเขาของเขาเล็กน้อยแล้ว แล้วก็ทราบแล้วว่าที่เต้าเหยี่ยออกจากหุบเขามาจัดการเรื่องม้าศึกนั้นทั้งลำบากและอันตรายกว่าทางสำนักหยกสวรรค์มากนัก ในใจอดไม่ได้ที่จะกังวลขึ้นมาเช่นกัน

“เก็บกวาดซะ” หนิวโหย่วเต้ายื่นจดหมายที่ถือไว้ด้านหลังให้นาง พลางชี้ไปยังแผนที่

เฮยหมู่ทำลายจดหมายลับทิ้งทันที เครื่องหมายตามเส้นทางน้ำบนแผนที่ก็ถูกลบจนเกลี้ยง

“อู้ว…อู้ว…อู้ว…”

ในเวลานี้เอง มีเสียงร้องสามครั้งดังสะท้อนไปมาจากด้านนอก เสียงไม่นับว่าดังมากนัก แต่กลับทรงพลังทะลุทะลวง ราวกับต้องการให้ทะลุไปถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า

ทั้งสองสบตากันเล็กน้อย พุ่งไปที่ริมหน้าต่างแล้วมองออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว

แสงจันทร์ที่ดูคล้ายสายน้ำอาบไล้ลงบนหอไร้ขอบเขต แล้วก็ทำให้ทะเลสาบเปล่งประกายระยิบระยับ เมื่อมองไปตามทิศทางที่เสียงแว่วมา เห็นเสาสามต้นลอยพ้นผิวขึ้นมารางๆ สองต้นใหญ่หนึ่งต้นเล็ก ผิวน้ำไหวกระเพื่อมเป็นระลอก

ขนาดร่างกายของเสาต้นใหญ่ทั้งสองต้นใหญ่พอๆ กับต้นไม้เก่าแก่ที่อยู่มานาน ส่วนขนาดของเสาต้นเล็กเทียบกันแล้วเล็กกว่าเกินครึ่ง

เห็นได้ชัดเจนว่ามีเกล็ดปกคลุมร่างกาย ภายใต้การหักเหของแสงจันทร์ ดูคล้ายกับมีรัศมีเลือนสลัวปกคลุมเอาไว้อยู่

การขยับตัวเล็กน้อยแสดงให้เห็นว่ามันกำลังเชิดหน้ากู่ร้องต่อจันทราอยู่ มังกรเจียวคำรณจันทร์!

จนใจที่พวกมันอยู่ใจกลางทะเลสาบ ห่างออกไปค่อนข้างไกล ซ้ำยังเป็นตอนกลางคืน ประกอบกับมีการรบกวนจากแสงจันทร์ที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำ ทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน

หนิวโหย่วเต้าโบกมือคราหนึ่ง คิดจะใช้พลังปราณชี้นำผีเสื้อจันทราให้บินเข้าไปส่องสว่าง เพื่อจะได้มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น

ผู้ใดจะคาดว่ามีคนที่อดใจรอไม่ไหว บนสะพานหินที่พาดยาวแห่งหนึ่ง มีคนชี้นำผีเสื้อจันทราให้บินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าในขณะที่ผีเสื้อจันทรากำลังจะเข้าใกล้ พลันเกิดเสียงซ่าดังสนั่น หางขนาดใหญ่หางหนึ่งตวัดขึ้นมาจากในน้ำ ถึงแม้หางจะใหญ่ แต่กลับว่องไวเป็นอย่างยิ่ง เพียงพริบตาก็ฟาดผีเสื้อจันทราจนหายไปแล้ว

“ฮ่าๆ…” มีเสียงหัวเราะที่สะกดไว้ไม่อยู่แว่วมาจากด้านนอกทันที

หนิวโหย่วเต้าผงะไป จำเป็นต้องหยุดผีเสื้อจันทราของตนไว้

“อู้ว…อู้ว…อู้ว…”

มีเสียงมังกรกู่ร้องสามเสียงแว่วมาจากผิวทะเลสาบอีกครั้ง ต่อเนื่องและยาวนาน ดึงดูดสายตาของเหล่าผู้คน

ภายใต้สายตาของทุกคนที่มองดูอยู่ ศีรษะของมังกรเจียวทั้งสามตัวค่อยๆ จมลงไปใต้ผิวน้ำ สุดท้ายก็หายลับไปจากผิวน้ำที่เปล่งประกายระยิบระยับ

ลิ่งหูชิวที่ยืนมองอยู่ริมหน้าต่างเช่นกันหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา ตอนที่เงยหน้ามองจันทราบนท้องฟ้ายามราตรี กลับมีเสียงเคาะประตูแว่วมาจากด้านนอกดัง ‘ก๊อกๆ’

หงซิ่วไปเปิดประตู ด้านนอกมีชายร่างท้วมคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เอ่ยถามว่า “ท่านลิ่งหูอยู่หรือไม่?”

หงซิ่วถามด้วยความฉงน “ท่านคือ?”