ตอนที่ 258 ไม่เข้าถ้ำเสือไหนเลยจะได้ลูกเสือ

ตอนที่ 258 ไม่เข้าถ้ำเสือไหนเลยจะได้ลูกเสือ

“เจ้ารีบไปจากที่นี่ซะ อย่าโผล่หน้ามาอีก รีบไปเดี๋ยวนี้!” ชายผอมสูงจ้องมองนอกหน้าต่างพลางเอ่ยเสียงขรึม

“ขอรับ!” หลี่เจินตอบรับ เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย รีบเดินออกจากหอแห่งนั้น หายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

…….

‘ก๊อกๆ’ เสียงเคาะประตูแว่วขึ้น เฮยหมู่ตานเปิดประตูมอง ชายที่ไว้หนวดเคราสามปอยที่ยืนอยู่ด้านนอกทำให้นางค่อนข้างประหลาดใจ “เถ้าแก่พาน!”

ผู้มาคือเถ้าแก่ของร้านค้าสำนักเซียนสถิตสาขาหอไร้ขอบเขต ก่อนหน้านี้นางเคยเชิญอีกฝ่ายมาแล้ว ให้เถ้าแก่ของสามสำนักมาพบหนิวโหย่วเต้าพร้อมกัน

“เต้าเหยี่ยอยู่หรือไม่?” เถ้าแก่พานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เสียงของหนิวโหย่วเต้าแว่วมาจากในห้อง “เถ้าแก่พานมาหรือ?”

เดิมทีเฮยหมู่ตานคิดจะไปรายงานก่อน ทว่าหนิวโหย่วเต้าเอ่ยปากแล้ว นางรู้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องขวางอีก จึงเปิดประตูกว้าง ให้อีกฝ่ายเข้ามา จากนั้นยื่นหน้าออกไปนอกประตู หันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถอยกลับเข้ามาแล้วปิดประตู

“เต้าเหยี่ย!” เถ้าแก่พานเข้ามาในห้องแล้วคารวะ

หนิวโหย่วเต้าโบกมือสื่อให้เฮยหมู่ตานยกชามา เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “เถ้าแก่พานมีธุระใดหรือ?”

เถ้าแก่พานรีบโบกมือให้เฮยหมู่ตาน สื่อว่าไม่ต้อง ก่อนจะเอ่ยตอบว่า “มีธุระด่วนจริงๆ ขอรับ คนที่ทางสำนักส่งไปจัดการเรื่องม้าศึกที่แคว้นฉีมาหา บอกว่ามีข่าวสำคัญมาแจ้ง ต้องการพบเต้าเหยี่ยขอรับ”

หนิวโหย่วเต้าถามทันที “คนล่ะ? เหตุใดไม่เห็นมาด้วย อยู่ที่ร้านหรือ?”

เถ้าแก่พานส่ายหน้า “เปล่าขอรับ เขาบอกว่าทางแคว้นฉีเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย จึงหลบหนีมาทางนี้ เขากลัวว่าจะถูกคนจับตามองอยู่ จึงไม่กล้าเข้ามาในหอไร้ขอบเขต เพียงให้คนมาถ่ายทอดคำพูดต่อข้า บอกว่านำข่าวสำคัญมาด้วย ไม่ยอมบอกรายละเอียดส่วนใหญ่ต่อข้า บอกว่าทางสำนักมอบหมายให้ติดต่อกับท่านเรื่องม้าศึก เขาจะพบแต่ท่านเท่านั้น หากไม่ได้พบท่านจะไม่ยอมเผยตัว นัดหมายให้เต้าเหยี่ยไปพบกันนอกหอไร้ขอบเขตขอรับ”

เฮยหมู่ตานมีสีหน้าคร่ำเคร่ง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นถึงได้ทำให้สถานการณ์ดูตึงเครียดขนาดนี้

หนิวโหย่วเต้าถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขานัดไปเจอที่ไหน?”

เถ้าแก่พานตอบว่า “ทราบขอรับ บอกว่าขอเพียงท่านไปถึง เขาจะเผยตัวเอง”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “ได้! เจ้าไปรอด้านนอกก่อนเถอะ ขอข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่สะดวกสำหรับเดินทางตอนกลางคืนหน่อย”

“ขอรับ!” เถ้าแก่พานค้อมกายให้เล็กน้อย ถอยออกไปก่อน

หนิวโหย่วเต้ามองตามเงียบๆ กระทั่งประตูปิดลง เขารีบหันไปกระซิบทันที “ส่งสัญญาณ!”

เฮยหมู่ตานผงะไปเล็กน้อย “เต้าเหยี่ยสงสัยเถ้าแก่พานหรือเจ้าคะ?”

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยว่า “ไม่ใช่ว่าข้าสงสัยเถ้าแก่พาน แต่ตลอดทางมานี้ลิ่งหูชิวตามติดอยู่ข้างกายข้าเหมือนเงาตามตัว ทำให้ข้ายากจะเปิดโอกาสให้แขกผู้มาเยือนได้”

เฮยหมู่ตานไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเขา “มันเกี่ยวกับเรื่องตรงหน้านี้ด้วยหรือเจ้าคะ?”

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยว่า “ตลอดทางมานี้ไม่เคยแยกห่างกันเลย นี่ลิ่งหูชิวเพิ่งออกไป ทางนี้ก็มีเรื่องมาหาข้า ซ้ำยังนัดข้าออกไปพบข้างนอกอีก เป็นเรื่องบังเอิญหรือ?”

เฮยหมู่ตานกล่าวว่า “เช่นนั้นคือท่านยังคงสงสัยในตัวเถ้าแก่พาน”

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยว่า “หากลิ่งหูชิวไม่มากำชับข้าไว้ หากไม่รู้ว่าเขาออกไปข้างนอก เกรงว่าข้าคงจะไม่คิดมาก ต่อให้ลิ่งหูชิวไม่มากำชับไว้ ระวังตัวเอาไว้หน่อยก็ไม่เสียหายอะไร ต้องระวังตัวเอาไว้ถึงจะอยู่รอดปลอดภัย! อย่ามัวชักช้าเลย” เขาหันหน้ามาส่งสัญญาณเล็กน้อย

เฮยหมู่ตานตอบรับ นำผีเสื้อจันทราออกมา ใช้พลังปราณชักนำไปที่ริมหน้าต่าง ให้ผีเสื้อจันทราบินวนอยู่ตรงหน้าต่าง

จนกระทั่งปรากฏผีเสื้อจันทราที่บินวนในลักษณะเดียวกันขึ้นภายในหน้าต่างบานหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปด้านหน้า เฮยหมู่ตานถึงได้เก็บผีเสื้อจันทรา หันไปพยักหน้าให้หนิวโหย่วเต้า สื่อว่าเรียบร้อยแล้ว

หนิวโหย่วเต้าเดินไปที่ริมผนัง หยิบผ้าคลุมสีดำตัวหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนัง

ผ้าคลุมไม่ใช่สิ่งที่เขานำมาเอง แต่เป็นสิ่งที่ทางโรงเตี๊ยมจัดเตรียมไว้ให้ ทุกห้องล้วนมีอยู่สองตัว เตรียมไว้เพื่อช่วยรักษาความลับให้แขกที่มาเข้าพัก เผื่อแขกบางส่วนที่อยากเข้าออกโรงเตี๊ยมโดยไม่เผยโฉมหน้า

ผ้าคลุมถูกสวมลงบนร่าง ผูกเชือกตรงหน้าอก เป็นอันเรียบร้อย!

มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากผ้าคลุม นิ้วทั้งห้ากางออก ดูดกระบี่ที่อยู่บนชั้นวางกระบี่เข้าสู่มือ หายเข้าไปภายใต้ผ้าคลุมพร้อมกับแขนข้างนั้น

เมื่อเห็นเฮยหมู่ตานจะหยิบผ้าคลุมที่แขวนอยู่บนผนังเช่นกัน หนิวโหย่วเต้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เจ้าอยู่ที่นี่ ไม่ต้องตามไป”

เฮยหมู่ตานตะลึงงัน “เต้าเหยี่ยจะไปคนเดียวหรือเจ้าคะ?”

“อืม!” หนิวโหย่วเต้าพยักหน้า ยื่นมือไปดึงหมวกคลุมที่ห้อยอยู่ด้านหลังขึ้นมาคลุมศีรษะ บดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง

เฮยหมู่ตานพลันร้อนรนขึ้นมา กดเสียงให้ต่ำลงแล้วรีบเอ่ยว่า “ท่านสงสัยว่ามีคนต้องการลงมือกับท่านมิใช่หรือเจ้าคะ? หากว่านี่เป็นฝีมือกลุ่มอิทธิพลลึกลับนั่นจริงๆ จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ? วางแผนลงมือกับท่านมานานขนาดนี้ เกรงว่าจะต้องเล่นงานท่านให้ถึงตายแน่เจ้าค่ะ!”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “ก็ถ้าหากว่าเป็นกลุ่มอิทธิพลลึกลับนั่นจริงๆ เจ้าไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?”

เฮยหมู่ตานร้อนรน “ยังไงสองหัวก็ดีกว่าหัวเดียวนะเจ้าคะ!”

“ไปเป็นตัวถ่วงหรือ?” หนิวโหย่วเต้าว่าพลางออกเดิน

เฮยหมู่ตานรีบก้าวไปด้านหน้า ยื่นมือขวางเขาไว้ “เต้าเหยี่ย ท่านจะไปเสี่ยงเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ในเมื่อสงสัยว่ามีปัญหา เช่นนั้นก็อย่าไปเลยเจ้าค่ะ!”

“ที่พูดกับเจ้าไปก่อนหน้านี้ไม่เข้าหูเลยอย่างนั้นหรือ? ก็เพราะว่ามีปัญหา ข้าถึงต้องไปอย่างไรล่ะ! ไม่เข้าถ้ำเสือไหนเลยจะได้ลูกเสือ หลีกไป!”

“เต้าเหยี่ย ท่านไปไม่ได้นะเจ้าคะ ให้ข้ากับต้วนหู่ไปแทนก็ได้เจ้าค่ะ!”

“เป้าหมายของอีกฝ่ายคือข้า พวกเจ้าไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร? หลีกไป!”

“เต้าเหยี่ย ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ หากเกิดเรื่องขึ้นกับท่าน ข้ากับพวกต้วนหู่ แล้วก็ยังมีสามสำนักด้วย พวกเราจะไม่มีทางตั้งหลักกับทางยงผิงจวิ้นอ๋องได้นะเจ้าคะ”

เรื่องราวเกิดขึ้นกะทันหัน ทำเอาเฮยหมู่ตานตกใจแทบแย่

เฮยหมู่ตานที่เตี้ยกว่าเขาเงยหน้าขึ้น มองเห็นสีหน้าที่คล้ายยิ้มคล้ายมิยิ้มที่อยู่ภายใต้หมวกผ้าคลุมของเขา รู้สึกทั้งฉุนทั้งขำ คิดไม่ถึงว่าเวลานี้แล้วยังจะมีอารมณ์มาหยอกนางเล่นอีก

นางกางสองแขนกอดเขาไว้แน่น “ห้ามไปนะเจ้าคะ!”

หนิวโหย่วเต้ากระซิบข้างหูนาง “รู้ทั้งรู้ว่าบนเขามีเสือ แต่ยังเดินขึ้นเขา? นั่นไม่อาจอาศัยเพียงความกล้าได้ ข้าแค่อยากบอกเจ้าว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่มีสภาวะต่ำกว่าจิตทารกลงไป ไม่มีใครสังหารข้าได้ง่ายๆ!”