ตอนที่ 379 ผู้ชำนาญศึกมักไร้ซึ่งผลงานเกรียงไกร

ตอนที่ 379 ผู้ชำนาญศึกมักไร้ซึ่งผลงานเกรียงไกร

ขณะที่พูดเขาจับมือซางเฉาจงไว้ ออกแรงบีบเล็กน้อย สื่อความนัยลุ่มลึก

ซางเฉาจงพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกตื้นตัน

หนิวโหย่วเต้ากล่าวไปอีกว่า “ยังมีอีกเรื่องที่ท่านอ๋องต้องจำไว้ ม้าศึกสามหมื่นตัวนี้เป็นสำนักหยกสวรรค์จัดหามา ผู้วางแผนกำหนดกลยุทธ์อย่างแท้จริงก็คือสำนักหยกสวรรค์ เงินที่ใช้ซื้อม้าศึกก็มาจากสำนักหยกสวรรค์ กระหม่อมเพียงช่วยวิ่งเต้นให้เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

ซางเฉาจงแปลกใจ “จะเป็นไปได้อย่างไร? สำนักหยกสวรรค์เสียเวลาไปนานปานนั้นแต่ทำงานไม่สำเร็จ เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเป็นผลงานของเต้าเหยี่ย”

หนิวโหย่วเต้าโบกมือ “ไม่เลยพ่ะย่ะค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะแผนการที่สำนักหยกสวรรค์จัดวางไว้อย่างดี”

ซางเฉาจงเอ่ยว่า “ไม่มีทางเด็ดขาด หากว่าพวกเขาวางแผนได้เป็นอย่างดี พวกเขาจะไม่รู้กำหนดการกลับมาของท่านได้อย่างไร เหตุใดถึงยังวิ่งโร่ไปจับพวกหยวนฟางมาอีก? เต้าเหยี่ย สำนักหยกสวรรค์ทำเช่นนี้มันจะเกินไปแล้วกระมัง หรือแม้แต่ผลงานนี้ก็จะยึดไปด้วย?”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “ท่านอ๋องลืมถ้อยคำเมื่อครู่ของกระหม่อมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ทนไว้ให้ถึงที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นคือสำนักหยกสวรรค์ต้องการเกียรตินี้มากกว่ากระหม่อม อีกอย่างยังไม่แน่ว่าเกียรติในครั้งนี้จะเป็นผลดีต่อกระหม่อม”

ซางเฉาจงเข้าใจแล้ว แต่ยังคงเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “เต้าเหยี่ย ผลงานที่ตัวท่านเองลำบากลำบนเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้มา ต้องยกให้คนเขาไปมันไม่น่าเสียดายหรือ? หากเก็บเอาไว้จะช่วยเพิ่มชื่อเสียงในโลกบำเพ็ญเพียรให้ท่านได้อีกมากโข!”

หนิวโหย่วเต้าส่ายหน้า “รูปลักษณ์ที่งดงามที่สุดคือไร้รูป ท่วงทำนองที่ไพเราะที่สุดคือไร้เสียง กระหม่อมปรารถนามิให้มีผู้ใดรับรู้ถึงการคงอยู่ของกระหม่อมได้จะเป็นการดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ ทว่ารูปการณ์กลับขัดแย้งกับความปรารถนา มีหลากหลายเรื่องราวที่ไม่เป็นไปตามต้องการ ทำให้เกิดชื่อเสียงก้องลือเลื่องขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นไปอีก รังแต่จะเป็นภาระให้กระหม่อม ขับเน้นให้กระหม่อมดูดุดันก้าวร้าว จะต้องมีคนมุ่งหน้ามากำราบแน่นอน อันเกียรตินี้หากสำนักหยกสวรรค์อยากได้ก็ให้พวกเขาไปเถิด กระหม่อมไม่ต้องการเลย…ท่านอ๋อง ผู้ชำนาญศึกมักไร้ซึ่งผลงานเกรียงไกรนะพ่ะย่ะค่ะ!”

ซางเฉาจงผงะไป ในที่สุดก็ฟังเข้าใจแล้ว จิตใจหดหู่ไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พรูลมหายใจออกมา พยักหน้ารับแล้วกวาดตามองไปรอบๆ เอ่ยถามอีกครั้ง “หยวนเหยี่ยเล่า? เหตุใดถึงไม่เห็นเขากลับมาด้วย?”

“วิถีทางแตกต่าง เขามีเส้นทางที่ตัวเองอยากเดินไป ปล่อยเขาไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ…”

ดึกดื่นแล้ว แต่ขบวนม้าศึกชุดใหญ่เพิ่งมาถึง ไม่ได้เตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าเลยสักนิด ซางเฉาจงยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องไปจัดการ ไม่สะดวกรั้งอยู่ที่นี่ ทั้งขบวนจำเป็นต้องจากไป

หนิวโหย่วเต้าพาพวกพ้องกลับไปยังคฤหาสน์บนเขาอันกว้างขวาง

คฤหาสน์หลังน้อยที่สร้างขึ้นบนยอดเขาแห่งนี้ย่อมไม่ได้ใหญ่โตมโหฬารมากนัก เมื่อก่วนฟางอี๋ขึ้นไปถึงยอดเขาก็อาศัยความสว่างจากแสงจันทร์กวาดตามองรอบๆ อยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกผิดหวังพอสมควร

คฤหาสน์เล็กแห่งนี้ใหญ่ไม่ถึงครึ่งของสวนไม้เลื้อยในเมืองหลวงของนางที่พื้นที่ทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทองด้วยซ้ำ สภาพแวดล้อมที่จัดแต่งก็ยิ่งเทียบกับสวนไม้เลื้อยของนางไม่ได้

เมื่อทอดสายตาออกไปไกล จะมองเห็นแสงไฟจากตัวจังหวัดชิงซาน มองเห็นเป็นหย่อมๆ เท่านั้น เทียบกับซอกมุมหนึ่งในเมืองหลวงแคว้นฉีไม่ได้เลย

ภูเขาแห่งนี้ก็ไม่ได้สูงมากเช่นกัน ทั้งไม่งดงามและไม่น่าพิสมัย เป็นเพียงบ้านพักบนเขาที่ยากไร้ในเขตหุบเขากันดารรกร้างเท่านั้น

ลิ่งหูชิวคุยโวโอ้อวดเอาไว้เสียดิบดี แต่ไม่ได้ดีถึงขนาดนั้นเลย

“พวกคนโกหก!” ก่วนฟางอี๋กัดฟันร้องด่า “สถานที่ซอมซ่อในถิ่นชนบทกันดารจะมีอะไรดีกัน?”

หนิวโหย่วเต้าทราบดีว่าสตรีนางนี้เคยชินกับชีวิตหรูหราฟุ้งเฟ้อแล้ว จึงนึกกลัวขึ้นมาชั่วขณะว่าจะปรับตัวไม่ได้ เขาหันไปเอ่ยเรียกด้วยรอยยิ้ม “หยวนฟาง!”

“เต้าเหยี่ย!” หยวนฟางเข้ามาหาทันที

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “หลายเดือนนี้ลอยคออยู่บนเรือในทะเลมาตลอด ไม่ได้กินของดีอันใดเลย มีแขกผู้ทรงเกียรติมาเยือนทั้งที จัดสุราอาหารชั้นดีมาหลายอย่างหน่อย นำอาหารจานเด็ดของพวกเจ้ามาขึ้นโต๊ะด้วย”

“ได้ขอรับ!” หยวนฟางตบอกรับประกันแล้ววิ่งออกไป

ตรงข้ามกับคฤหาสน์คือยอดเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเสียงกระทบดังตึงตังแว่วเข้ามา ซ้ำยังมีผีเสื้อจันทราส่องแสง หนิวโหย่วเต้าจึงออกจากคฤหาสน์แล้วมุ่งหน้าไป

ใต้ต้นสนบนยอดเขา มีเนินหลุมศพแห่งหนึ่งถูกสร้างขึ้นใหม่ ชื่อที่สลักอยู่ป้ายหลุมศพคือเฮยหมู่ตาน ศพที่อยู่ในหลุมย่อมเป็นเฮยหมู่ตานเช่นกัน

พวกต้วนหู่ขนย้ายก้อนหินมาปรับเสริมหลุมศพ เรียงซ้อนไว้บนเนินหลุม แต่ละคนขอบตาแดงก่ำ

ดวงตาของซางซูชิงก็แดงเรื่อเช่นกัน นางนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นแต้มสีให้รอยจารึกที่สลักอยู่บนป้ายหลุมศพ

หนิวโหย่วเต้าหยุดยืนอยู่ห่างๆ สีหน้าสงบราบเรียบ แววตาลุ่มลึก จ้องมองอยู่เงียบๆ พักหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังจากไปเงียบๆ ไม่ได้เข้าไปรบกวนพวกเขา

….

ณ จวนผู้ว่าการ ซางเฉาจง หลานรั่วถิงและเหมิงซานหมิงนั่งอยู่ข้างตะเกียง

พอได้ฟังคำบอกเล่าจากซางเฉาจง เหมิงหานหมิงถอนหายใจเบาๆ “เป็นผู้ชำนาญศึกไร้ซึ่งผลงานเกรียงไกรที่ยอดเยี่ยมจริงๆ! เขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ได้ เห็นทีว่าคงจะมอบคำอธิบายที่น่าพอใจให้เผิงโย่วไจ้ไปแล้ว ตอนนี้น่าจะไม่เกิดความขัดแย้งระหว่างทั้งสองฝ่ายขึ้นอีก”

หลานรั่วถิงลูบเครา ถอนหายใจเบาๆ เช่นกัน “ช่างเป็นยอดคนโดยแท้!”

….

ภายในคฤหาสน์บนเขา หนิวโหย่วเต้าให้สมาชิกจากสวนไม้เลื้อยเลือกสถานที่สำหรับเข้าพักอาศัย

ก่วนฟางอี๋ตัดปัญหาโดยการเข้าไปยึดครองห้องหนึ่งภายในเรือนพำนักของหนิวโหย่วเต้าทันที

กระทั่งทุกคนเลือกสถานที่พักเรียบร้อยแล้ว หยวนฟางก็จัดแจงสุราอาหารหลายสำรับไว้ในเรือนพักเสร็จเรียบร้อยพอดี

พวกกุ่ยหมู่ไม่ได้มาร่วมงานรื่นเริงด้วย เนื่องจากมีฐานะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรผี สุราอาหาศเลิศรสของแดนมนุษย์สิ้นวาสนากับพวกเขามานานแล้ว

สมาชิกจากสวนไม้เลื้อยกลับล้อมวงจดๆ จ้องๆ สุราอาหารเหล่านั้น

ตอนยังอยู่ในเมืองหลวงแคว้นฉี ทุกคนก็นับว่ารู้จักอาหารการกินมาหลากหลายมากมายเช่นกัน แต่กับอาหารที่จัดวางอยู่เต็มโต๊ะนี้ พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนมองดูด้วยความตะลึง ไม่เคยพบเห็นมาก่อน มีหลากหลายชนิดนัก

โดยเฉพาะกลิ่นหอมยั่วยวนที่ชวนให้คนต้องกลืนน้ำลายนั้น

กวนฟางอี๋จ้องมองตาปริบๆ อยู่พักหนึ่ง จากนั้นเงยหน้าถามหนิวโหย่วเต้า “นี่คืออาหารอันดับหนึ่งในใต้หล้าที่ลิ่งหูชิวกล่าวถึงหรือ?”

“จะอร่อยหรือไม่ ต้องชิมดูถึงจะรู้!” หนิวโหย่วเต้าผายมือเชิญทุกคนเข้าประจำที่ “ทุกท่านเชิญชิมได้ตามสะดวก”

มีคนหยิบตะเกียบเตรียมจะลงมือกิน ก่วนฟางอี๋กลับถลึงตาใส่ “จะรีบไปเกิดใหม่หรือไง! ตรวจสอบดูก่อน!”

สมาชิกจากสวนไม้เลื้อยต่างหันไปมองหนิวโหย่วเต้า

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยอย่างจนปัญญาเป็นอย่างมาก “หงเหนียง ข้าว่าเจ้าทำเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่นะ ข้าทำร้ายเจ้าไปแล้วจะได้ผลประโยชน์ใดเล่า?”