ตอนที่ 543 ไยถึงโลภทรัพย์ขนาดนี้?

ตอนที่ 543 ไยถึงโลภทรัพย์ขนาดนี้?

พอเห็นว่าเขายังมีแก่ใจมาบ่นจุกจิกเรื่องนี้ ก่วนฟางอี๋คิดๆ ไปก็ว่าถูก ราชาหมีขนทองเชียว ความแข็งแกร่งทางกายภาพมิใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะเทียบได้ นางจึงเลิกสนใจเขาไปก่อน

มีเสียงสวบสาบแว่วมาจากด้านหลัง หยวนฟางหันกลับไปมอง เห็นเพียงว่ามือสังหารคนหนึ่งเปล่งเสียงครวญครางพลางขยับตัว พยายามลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เป็นมือสังหารที่ถูกเขาพุ่งชนคนนั้น

หยวนฟางมองซ้ายมองขวาทันที กลิ้งตัวคลานออกปด้านข้าง หยิบกระบี่ขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าหาทันที

เกิดเสียงดังสวบ! มือสังหารคนนั้นเพิ่งจะยันตัวลุกขึ้นนั่งก็ล้มลงไปอีกครั้ง ถูกหยวนฟางแทงกระบี่เสียบอก

หยวนฟางชักกระบี่ออก จ้วงแทงอีกครั้ง ชักออกแล้วก็จ้วงแทงอีก

จ้วงแทงอยู่หลายครั้งจนกระทั่งอีกฝ่ายนอนแน่นิ่งไป หยวนฟางถึงได้ยันกระบี่หอบหายใจอยู่ตรงนั้น โลหิตไหลย้อยออกมาจากปากจมูก ช้ำในไม่เบาเลย

หยวนฟางทรุดตัวนั่งลงด้านข้าง หลังจากนำยารักษาออกมาใช้ เขายื่นมือออกไปคลำร่างมือสังหารอีกครั้ง หากคลำพบสิ่งของจำพวกตั๋วแลกเงินก็จะยัดใส่แขนเสื้อตนทันที

ก่วนฟางอี๋พูดไม่ออกเลบย

หลังผละจากลุงเฉิน ก่วนฟางอี๋ก็ค้นหาสวี่เหล่าลิ่วและเหล่าสือซานไล่ๆ กัน ต่างบาดเจ็บสาหัสหมดสติไป นางทำการรักษาไปทีละคน

สุดท้ายถึงไปตามหาหยวนกัง ครั้งนี้หยวนกังบาดเจ็บสาหัสกว่าตอนอยู่ในแดนความฝัน สลบหมดสติ มีโลหิตปริมาณมากไหลออกมาจากปากจมูก สองแขนบิดเบี้ยวเสียรูปทรงไป

พบว่ายังมีลมหายใจอยู่ ก่วนฟางอี๋หยิบลูกกลอนสมานฟ้าออกมา ขณะที่กำลังจะป้อนให้ จู่ๆ หยวนกังก็ลืมตาขึ้นมาจ้องมองนาง

“ไม่จำเป็น” หยวนกังเอ่ยเสียงอ่อนระโหย ทว่ายังคงนิ่งสุขุม

ก่วนฟางอี๋ไม่เข้าใจ “เจ้าบาดเจ็บสาหัสมาก”

หยวนกังกล่าวว่า “ไม่จำเป็น ช่วยดัดกระดูกของข้ากลับเข้าที่ก็พอ”

ก่วนฟางอี๋ร้องชิ ไม่เอาก็ตามใจ นางเก็บยาลูกกลอนไป แต่ยังคงช่วยดัดกระดูกแขนสองข้างของเขาให้เข้าที่

ถึงหยวนกังไม่บอกนางก็จะทำให้อยู่ดี มิเช่นนั้นแขนบิดเบี้ยวไปเช่นนี้ใช้เพียงยาลูกกลอนก็ไม่มีประโยชน์

ช่วงที่ดัดแขนสองข้างกลับเข้าที่ ลมหายใจของหยวนกังถี่กระชั้นขึ้นมา เจ็บจนเหงื่อตก

หลังจากดัดแขนเข้าที่จัดวางราบบนพื้น หยวนกังที่มีเหงื่อโซมหน้าหลับตาลง ลมหายใจค่อยๆ ปรับเปลี่ยนเป็นจังหวะขึ้น เริ่มมีหมอกแดงไหลเข้าออกระหว่างปากจมูก ค่อยๆ มีก้อนกลมปูดขึ้นมาตรงหน้าท้อง เคลื่อนตัวขึ้นลง

ก่วนฟางอี๋เฝ้ามองด้วยความฉงนอยู่พักหนึ่ง ไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ก็ไม่ได้เฝ้าอยู่ตลอด นางลุกขึ้นหันกลับไป ทะยานไปหาทางฝั่งหนิวโหย่วเต้า ไม่กล้าเข้าใกล้จนเกินไป เว้นระยะห่างเล็กน้อยแล้วมองไป

หนิวโหย่วเต้าหันมามองนาง เอ่ยถาม “เจ้าปลอดภัยดีกระมัง?”

ก่วนฟางอี๋จ้องมองอิ๋นเอ๋อร์ ทั้งโกรธทั้งกลัว “จะปลอดภัยได้อย่างไร? ข้ามียันต์กระบี่สวรรค์ทั้งหมดสามแผ่น ใช้ไปแล้วสองแผ่น ทั้งหมดล้วนเสียไปกับนาง ไหนจะอาการบาดเจ็บของพวกลุงเฉินอีก หากมิใช่เพราะข้ามีลูกกลอนสมานฟ้าช่วยกู้ชีพ เกรงว่าคงไม่รอดกันหมด ลูกกลอนสมานฟ้าที่เสียไป ไหนจะยันต์เบิกบรรพตเหล่านั้นนี้ บัญชีนี้จะชดใช้กันอย่างไร?”

นางโยนความผิดทั้งหมดไปให้อิ๋นเอ๋อร์

หนิวโหย่วเต้าชี้ขึ้นบนนภา “ล้วนเป็นของเจ้าทั้งสิ้น”

ก่วนฟางอี๋เงยหน้ามอง ผงะไป บนฟ้ามีวิหคยักษ์สิบตัวบินวนเวียนอยู่ ในกลุ่มนั้นมีอินทรีแดงนักล่าอยู่สามตัว นางอดะพริบตาปริบๆ ไม่ได้

“พูดจาเสียน่าฟัง แต่ไปเจ้าคิดจะจัดการอย่างไรก็ยังจัดการไปตามใจอยู่ดีมิใช่หรือ” ก่วนฟางอี๋แค่นเสียงใส่

หนิวโหย่วเต้าสั่งการ “รีบเก็บกวาดใหรียบร้อย ดูว่ายังมีผู้รอดชีวิตหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องไว้ชีวิต กำจัดศพทำลายหลักฐานซะ”

ก่วนฟางอี๋หมุนตัวกวาดมองคำนวณขอบเขตการไล่ล่ารอบทิศของอิ๋นเอ๋อร์ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันมาเอ่ยถามอีกครั้ง “ต้องการให้เปิดดูหน้าพวกเขา สืบประวัติที่มาหรือไม่?”

หนิวโหย่วเต้าช่วยสลายพลังปีศาจในร่างอิ๋นเอ๋อร์พร้อมกับเอ่ยไปด้วย “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น หอจันทร์กระจ่างตอบสนองว่องไวกว่าพวกเรามาก พอคนพวกนี้ขาดการติดต่อไประยะหนึ่ง หอจันทร์กระจ่างจะตัดขาดเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาทันที ไม่มีทางสืบพบข้อมูลอันใดและไม่มีเวลาพอให้เสียต่อไปแล้ว หากหลังจากนี้ติดต่อกับทางนี้ไม่ได้ หอจันทร์กระจ่างต้องส่งคนมาตรวจสอบแน่นอน ดังนั้นอย่าโอ้เอ้ เร่งมือเข้า!”

ก่วนฟางอี๋คิดๆ ดูก็เป็นเช่นนี้จริงๆ จึงทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังเก็บกวาดรอบข้างเรียบร้อยแล้ว ในบรรดามือสังหารมีคนรอดชีวิตมาได้ไม่น้อยเลยจริงๆ แต่ก็บาดเจ็บสาหัสไปกว่าครึ่ง

ก่วนฟางอี๋ค้นพบเงื่อนงำที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง ผู้ใดก็ตามที่ต่อต้านหรือเคลื่อนไหวส่วนใหญ่ล้วนถูกอิ๋นเอ๋อร์สังหารทิ้ง แต่คนส่วนใหญ่ที่ไม่ได้ต่อตายกลับไม่ถึงตาย

นางกับหยวนกังเป็นกรณียกเว้น ตัวนางเป็นเพราะใช้พลังของยันต์กระบี่คุ้มกาย ส่วนหยวนกัง สมรรถภาพร่างกายวิปริตเกินไปแล้ว

คนที่ไม่ตายยังคงต้องจัดการตามที่หนิวโหย่วเต้าบอก ปล่อยให้รอดไปไม่ได้ ดังนั้นจึงถูกก่วนฟางอี๋สังหารทิ้ง!

ภายใต้แสงตะวันรอน หนิวโหย่วเต้าคลายมือออกแล้ว

อิ๋นเอ๋อร์กลับสู่สภาพเดิมแล้วนางลืมตามองเขา ยังคงเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าใสซื่อไร้เดียงสา “เต้าเต้า!”

หนิวโหย่วเต้าถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองทำอะไรลงไป”

อิ๋นเอ๋อร์มีสีหน้าฉงน

หนิวโหย่วเต้าชี้ทุ่งหญ้ารอบข้างที่กระจุยกระจายเละเทะ อิ๋นเอ๋อร์เหลียวมองจากนั้นก็หันกลับมามองเขา ท่าทางงุนงงไม่เข้าใจ

หนิวโหย่วเต้าพูดไม่ออกเลย ไม่รู้ควรจะว่าอย่างไรกับนางดี

ทันใดนั้นเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเห็นวิหคยักษ์ที่บินวนอยู่บนฟ้าบินเกาะกลุ่มกันเข้ามา ทยอยร่อนลงด้านข้าง

ก่วนฟางอี๋กระโดดลงมา อวดแหวนกระดิ่งสิบวงที่อยู่บนสองมือให้ดู สีหน้าตื่นเต้น ได้กำไรมหาศาลจะไม่ให้นางดีใจก็ยากแล้ว

แต่พอมองเห็นอิ๋นเอ๋อร์ก็ดีใจไม่ออกแล้ว