ตอนที่ 1 ย้อนเวลากลับมาสิบห้าวันก่อนวันสิ้นโลก

“ช่วงนี้มีการระบาดของไข้หวัดใหญ่บ่อยครั้ง จึงขอให้ประชาชนทุกคนระมัดระวังตัว หลีกเลี่ยงการไปในพื้นที่ที่มีคนพลุกพล่าน งดการรวมตัวที่ไม่จำเป็น และรักษาความอบอุ่นของร่างกาย...”

"เทเรซ่า แกฟังอยู่หรือเปล่า" เทเรซ่าหลุดออกจากภวังค์และสะดุ้งเฮือก สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความไม่เชื่อ ราวกับภาพตรงหน้าเป็นเพียงความฝัน เธอกำลังอยู่ในห้องนั่งเล่นที่คับแคบและตกแต่งอย่างล้าสมัย ขนาดประมาณสามร้อยตารางฟุตซึ่งเต็มไปด้วยกลุ่มคนวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ

ตรงกลางนั้นมีหญิงชราวัยหกสิบหรือเจ็ดสิบปี ผมสีเทาของเธอยุ่งเหยิงและใบหน้ากลมที่มีรอยเหี่ยวย่นกำลังจ้องมองเทเรซ่าด้วยสายตาดุดัน แก้มอวบอิ่มที่หย่อนคล้อยของเธอสั่นระริกด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

เทเรซ่าตกตะลึงเมื่อเห็นภาพอันวุ่นวายตรงหน้านี่มันคือช่วงเวลาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนวันสิ้นโลก ตอนที่ "คุณย่าที่รัก" "คุณพ่อที่ห่วงใย" และ "คุณแม่เลี้ยงที่แสนดี" เคยต้อนฉันจนมุมและพยายามบังคับให้ฉันยกบ้านให้พวกเขาหรอกไม่ใช่เหรอ ทั้งที่เมื่อกี้ฉันยังต่อสู้กับฝูงซอมบี้นับไม่ถ้วนอยู่ที่ค่ายตะวันออกอยู่เลย ทำไมฉันถึงกลับมาที่นี่ได้อีกครั้ง

"เทเรซ่า ตั้งแต่แม่แกตายไป แม่เลี้ยงของแกก็ดูแลแกเหมือนลูกในไส้ ใครๆ ก็ชมว่าเธอใจดี ตอนนี้พี่ชายแกจะแต่งงานและต้องการบ้านของแก มันเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน เลิกขี้เหนียวสักที แกมันเด็กอกตัญญู ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ" หญิงชราพูดอย่างฉุนเฉียว

"แม่คะ เทเรซ่าไม่ได้อกตัญญูหรอกค่ะ" หญิงร่างท้วมที่นั่งข้างๆ ทำทีเป็นไกล่เกลี่ยอย่างออกหน้าออกตา "เธอจะเข้าใจและซาบซึ้งในทุกสิ่งที่เราทำเพื่อเธอค่ะ"

หญิงชราส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ "พอได้แล้ว ออกไปจากบ้านนี้ซะ พี่ชายแกบอกว่าบ้านปล่อยให้คนเช่ามานานแล้ว เฟอร์นิเจอร์ก็พังหมดแล้ว เขาจะแต่งงานในสถานที่แบบนั้นได้ยังไง แกต้องออกค่าเฟอร์นิเจอร์ใหม่ด้วยนะ เพราะเขาเป็นพี่ชายของแก มันเป็นหน้าที่ของน้องสาวอย่างแกที่ต้องช่วยเรื่องงานแต่งงานไม่ใช่เหรอ"

เทเรซ่าที่ยืนอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น เธอระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นพวกเขาต้องการบ้านของฉัน และยิ่งกว่านั้นคือพวกเขายังคาดหวังให้ฉันจ่ายค่าเฟอร์นิเจอร์ใหม่ด้วย ความไร้สาระของเรื่องนี้มันน่าเหลือเชื่อมาก แต่สิ่งที่น่าหัวเราะยิ่งกว่าคือความทรงจำที่ผุดขึ้นในหัว เพราะในชีวิตที่แล้ว เธอกลับยอมทำตามเรื่องบ้าๆ นี้

ย้อนกลับไปเมื่อก่อน แม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ตอนที่เธออายุเพียงสิบสี่ปี ไม่นานหลังจากนั้น พ่อของเธอก็แต่งงานใหม่ และพาโอลิเวอร์ที่เป็นลูกชายติดมาด้วย ลิล่า วอร์เรน แม่เลี้ยงของเธอ เชี่ยวชาญด้านการแสดงละคร เธอสวมหน้ากากเป็นคนใจดีและเอาใจใส่ที่ดูไร้ที่ติ ในตอนนั้นเทเรซ่าอยู่ในช่วงวัยรุ่นที่ต่อต้านสังคม และระเบิดอารมณ์ใส่ทุกคนเหมือนกับสัตว์ที่ถูกต้อนจนมุม แต่ภายใต้เปลือกที่แข็งกระด้างนั้น เธอโหยหาความอบอุ่นและความผูกพันจากครอบครัว แม้ว่าเธอจะไม่ยอมรับก็ตาม

ลิล่าแสดงบทบาทของเธอได้อย่างยอดเยี่ยม ท่าทีที่อ่อนโยนและเข้าใจแบบเสแสร้งทำให้เทเรซ่าคล้อยตามอย่างสุดตัว เธอแสร้งทำเป็นสนับสนุนเทเรซ่าอย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่เคยดุด่าพฤติกรรมของเธอ ซึ่งมันได้ผล เทเรซ่าหลงเชื่อในการแสดงนั้นไปชั่วขณะหนึ่ง เธอนึกว่าลิล่าเป็นห่วงเธอจริงๆ และยังมองเธอเป็นเหมือนแม่คนหนึ่ง เธอยอมให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาต้องการโดยไม่มีข้อกังขาและคิดว่านี่คือหนทางที่จะได้รับความรัก แม้แต่บ้านที่แม่ผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับอดีต เธอก็ยกให้พวกเขาไปโดยไม่ลังเลเลย

แต่เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง ธาตุแท้ของพวกเขาก็ถูกเปิดเผยครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาผลักไสเธออย่างไม่ลังเล และเมื่อมีโอกาสขึ้นรถกู้ภัย พวกเขาก็ไม่รีรอที่จะผลักเธอออกไปและใช้เธอเป็นเครื่องมือเอาชีวิตรอดของตัวเอง นั่นคือตอนที่เทเรซ่าเข้าใจความหมายของความรักจอมปลอมในที่สุดนี่สินะที่พวกเขาเรียกว่าครอบครัว เธอเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับพวกเขามาตั้งแต่แรก เป็นเพียงชิ้นเนื้อบนโต๊ะอาหาร เป็นแหล่งที่มาของอาหารที่จะถูกดูดกินจนหมดสิ้น ทันทีที่เธอหมดประโยชน์ พวกเขาก็ทิ้งเธออย่างไม่ไยดี

ไม่มีใครเคยเห็นฉันเป็นคนในครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกเสียใจอย่างมากจนอยากจะย้อนเวลากลับไปตบตีตัวเองที่ยังไร้เดียงสาและโง่เขลาในตอนนั้น ความไว้ใจและความรักของเธอสูญเปล่าไปกับคนที่ไม่ได้สนใจเธอเลย เธอปัดถุงผลไม้ราคาถูกหลายถุงจากโต๊ะกาแฟเก่าๆ ลงถังขยะเสียงดังโครมครามและลุกขึ้นเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างมั่นคง

"แกทำบ้าอะไรของแกน่ะ เทเรซ่า แอปเปิลพวกนั้นนำเข้ามาเลยนะ แม่ฉันอุตส่าห์เลือกมาให้เป็นพิเศษเพราะรู้ว่าแกชอบ ทำไมถึงเอาไปทิ้งแบบนั้น" ชายหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับโทรศัพท์บนโซฟาเล็กๆ วางโทรศัพท์ลงทันทีและจ้องมองเธอด้วยความโกรธเคือง

เธอแสยะยิ้มฉันชอบแอปเปิลเหรอ ถือเป็นข่าวใหม่สำหรับเธอเลย เธอจ้องมองคนที่เรียกว่าพี่ชายของเธอโดยไร้ซึ่งความอบอุ่น "แล้วแกคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องบ้านกับฉัน" สายตาของเธอที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความอาฆาตจ้องไปที่เขา และด้วยเหตุผลบางอย่าง โอลิเวอร์ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาไม่กล้าสบตากับเธอได้ สายตาคู่นั้นไม่ได้แค่เย็นชา แต่มันคือสายตาของคนที่ต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมาอย่างหนักหน่วง มันเป็นสายตาของคนที่ถูกหักหลังและถูกทิ้งให้ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดมานานถึงสิบปี มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของนักฆ่า

โอลิเวอร์หดตัวลงทันที ความกล้าหาญของเขาหายไปจนหมด

ทันใดนั้น ลิล่า แม่เลี้ยงของเธอ ก็รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย "เทเรซ่า ลูกเป็นอะไรไป ไม่สบายหรือเปล่า พวกเราจะกลับมาเยี่ยมใหม่ก็ได้ แม่รู้ว่าลูกไม่พอใจ แต่จำไว้ว่าโอลิเวอร์เป็นพี่ชายของลูกนะ เขาไม่ใช่คนนอก ครอบครัวของเจ้าสาวเขาขอให้มีบ้านในตัวเมือง และสมัยนี้แม้ว่าจะมีเงินก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อบ้านที่นี่ เราต้องจับสลากเอาด้วยซ้ำ" เธอถอนหายใจด้วยท่าทางเกินจริง และเสริมว่า "แม่ขอร้องลูกในฐานะแม่คนหนึ่งนะ ช่วยพี่ชายคนเดียวของลูกเถอะ พอลูกแต่งงาน พวกเราจะหาบ้านให้ลูกเหมือนกัน พวกเราจะจัดการให้เอง..."

"จัดการให้งั้นเหรอ" ก่อนที่เทเรซ่าจะตอบ พ่อของเธอที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นด้วยเสียงดังกึกก้อง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ "แกคิดว่าบ้านหลังนี้เป็นของแกจริงๆ หรือไง เด็กผู้หญิงอย่างแกจะมีบ้านแบบนี้ไปทำไม มันมีไว้ให้พี่ชายของแกต่างหาก พอแกแต่งงาน สามีของแกจะเป็นคนซื้อบ้านให้เอง ทำไมแกต้องมาเถียงกับพี่ชายเรื่องนี้ด้วย"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เทเรซ่าก็ไม่รู้สึกโกรธอีกต่อไป แต่มีเพียงความรู้สึกเฉยชาที่เย็นยะเยือกเท่านั้น ในชีวิตที่แล้ว เธอเคยสงสัยว่าทำไมพ่อถึงปฏิบัติกับเธออย่างเย็นชา ในขณะที่ให้ความรักกับลูกเลี้ยงอย่างเต็มที่ ตอนนี้คำตอบก็ชัดเจนอย่างน่าเจ็บปวด โอลิเวอร์คือลูกชายแท้ๆ ของเขา เป็นทายาทที่แท้จริง ก่อนที่จะแต่งงานกับแม่ของเธอ เขาเคยแต่งงานกับลิล่าที่บ้านเกิดและมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงแค่ตัวเกะกะ และหลังวันสิ้นโลก นิสัยที่แท้จริงของเขาก็ยิ่งน่ารังเกียจขึ้นไปอีก

เทเรซ่ายกนิ้วขึ้นสองนิ้วพร้อมกับสีหน้าเย็นชา "สองล้าน"

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท ทุกคนต่างตกใจและสับสน "เทเรซ่า แกพูดอะไรน่ะ"

เธอตอบอย่างเย็นชาว่า "บ้านหลังนี้เป็นทรัพย์สินของแม่ฉันก่อนแต่งงาน และหลังจากนั้นก็ถูกโอนให้ฉันตามกฎหมาย โฉนดก็เป็นชื่อฉัน ถ้าอยากได้ พวกแกก็ต้องจ่าย ฉันถึงกับลดราคาให้เลยนะ เหลือสองล้าน"

พวกเขาตกใจ "แกจะขายบ้านให้เราเหรอ เอาจริงเหรอ พวกเราไม่มีเงินขนาดนั้นนะ"

เธอไม่รอช้า พร้อมกับยกข้อมือขึ้นให้ดูนาฬิกาดิจิทัล "พวกแกมีเวลาตัดสินใจห้าวินาที ถ้าไม่เอา ฉันจะหาคนอื่นมาซื้อ ห้า"

"เทเรซ่า พวกเราเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของแกนะ แกจะมาพูดเรื่องเงินกับพวกเราได้ยังไง" ย่าของเธอสบถด้วยความโกรธจัด

"สี่" เสียงที่หนักแน่นของเทเรซ่าดังขึ้น

"แกมันเด็กอกตัญญู ฉันจะตีแกให้เข็ด" เทเรซ่าจ้องมองหญิงชราอย่างเย็นชา แล้วนับถอยหลังต่อ "สาม สอง..."

พ่อของเธอเด้งตัวขึ้นมาด้วยความโกรธที่เดือดพล่านและพยายามจะลงมือกับเธอ ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เธอกระแทกเก้าอี้ของเขาจนล้มคว่ำและลงไปกองกับพื้น

สายตาของเธอยังคงเย็นชาขณะที่พูดคำเดียว "หนึ่ง"