ตอนที่ 2 มิติคือรางวัล

เพียงแค่คิด เทเรซ่าก็เรียกโทรศัพท์กลับมา และในพริบตา โทรศัพท์ก็กลับจากมิติลึกลับมาอยู่ในมือเธอ ราวกับว่ามันไม่เคยหายไปไหน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับความปิติที่ฉายชัดบนใบหน้า นี่คือสิ่งที่เธอจินตนาการไว้เป๊ะๆ ในฐานะที่เคยอ่านนิยายมานับไม่ถ้วน เธอจำได้ทันทีว่านี่คือระบบในตำนานที่เธอใฝ่ฝัน

เธอไม่เสียเวลาชื่นชมโชคของตัวเอง แต่กลับทุ่มเทแรงกายอย่างบ้าคลั่งเพื่อทดสอบขีดจำกัดของระบบ ไม่นานเธอก็พบรายละเอียดที่สำคัญ ระบบคำนวณมูลค่าของสิ่งของตามราคาซื้อดั้งเดิมโดยไม่สนใจสภาพในปัจจุบันเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่ารอยขีดข่วน รอยบุบ หรือชิ้นส่วนที่ถูกถอดออกก็ไม่มีผล เมื่อตระหนักถึงศักยภาพนี้ เธอก็เข้าสู่ช่วงเวลาที่วุ่นวายสุดๆ ทั้งเก็บของ ถอดชิ้นส่วน และกวาดต้อนทุกอย่างด้วยความมุ่งมั่น

“ติ๊ง ตรวจพบเครื่องประดับทองคำ มูลค่าหกหมื่น รางวัล หกพันลูกบาศก์ฟุต”

“ติ๊ง ตรวจพบแก้วน้ำ มูลค่าสามสิบเก้า”

“ติ๊ง ตรวจพบปฏิทิน มูลค่าสิบ”

“ติ๊ง ตรวจพบโต๊ะเล็ก มูลค่าสามร้อยเจ็ดสิบ”

“ติ๊ง ตรวจพบชุดโต๊ะและเก้าอี้ มูลค่าสองหมื่นห้าพัน รางวัล สองพันห้าร้อยลูกบาศก์ฟุต”

“ติ๊ง ตรวจพบถังขยะ มูลค่าสิบห้า”

ภายในไม่กี่นาที เทเรซ่าก็จัดการรื้อบ้านทั้งหลังเหมือนพายุทอร์นาโดที่ไม่มีวันหยุดยั้ง ไม่มีอะไรที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของเธอไปได้ เธอรวบรวมสิ่งของทุกอย่างเท่าที่จะจินตนาการได้ รองเท้า หมวก เสื้อผ้า เครื่องครัว เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร เครื่องเขียน แก้ว ถังขยะ ภาชนะเก็บของ อัลบั้มรูป ที่ตัดเล็บ และอื่นๆ อีกมากมาย ตั้งแต่ของกระจุกกระจิกที่เล็กที่สุดไปจนถึงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ที่สุด อย่างเช่น โต๊ะ เก้าอี้ เตียง และตู้ เธอไม่เว้นแม้กระทั่งก้อนหิน แม้แต่แอปเปิลเน่าๆ ที่ครอบครัวของโอลิเวอร์นำมาให้ก่อนหน้านี้ก็ยังไม่ถูกมองข้าม เธอดึงพวกมันขึ้นมาและโยนเข้าไปในมิติด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

“ ติ ๊ง ตรวจพบแอปเปิลเน่าห้าปอนด์ มูลค่าสองจุดห้า” เมื่อได้ยินมูลค่า เธอส่งเสียงสบถอย่างฉุนเฉียว "อึ๋ย โชคไม่ดีเลย" แอปเปิลเน่าที่ขายเป็นของนำเข้าในราคาห้าสิบ เซนต์ ต่อปอนด์เหรอ แล้วยังมีหน้ามาเรียกค่าบ้านมูลค่าสามล้านอีก เหรอ คนพวกนี้มันน่าไม่อายขนาดไหนกันนะ แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้ความรังเกียจมาขัดขวางการทำงาน "แม้แต่เศษเล็กเศษน้อยก็ยังนำมารวมกันได้" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่เก็บแอปเปิลโดยไม่ลังเล ไม่นานนัก บ้านก็ถูกรื้อจนเกลี้ยง ไม่มีสิ่งของที่เคลื่อนย้ายได้เหลืออยู่เลย จากนั้นสายตาของเธอก็จับจ้องไปยังของที่คนคิดว่าติดตั้งอยู่กับที่ และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“ ติ ๊ง ตรวจพบชักโครก มูลค่าสองพัน” เทรเรซ่าส่งเสียงฮึดฮัดอย่างมุ่งมั่น เธอพับแขนเสื้อ ตั้งหลัก และด้วยการดึงเพียงครั้งเดียว ชักโครกก็หลุดออกมาด้วยกำลังมหาศาล พละกำลังเป็นหนึ่งในจุดเด่นของเธอมาตลอด แต่เมื่อเทียบกับผู้รอดชีวิตผู้แข็งแกร่งที่เธอเป็นหลังผ่านวันสิ้นโลกไปห้าปี ร่างกายปัจจุบันของเธอดูบอบบางและยังอ่อนแออย่างน่าใจหาย ดูเหมือนว่าถึงเวลาต้องสร้างความแข็งแกร่งของตัวเองแล้วสินะ เธอนึกในใจพร้อมกับกำมือแน่น ความอ่อนแอไม่ใช่ทางเลือก เมื่อชักโครกถูกนำออกไป จิตใจของเธอก็สว่างวาบด้วยความเป็นไปได้ใหม่ๆ

“ ติ ๊ง ตรวจพบอ่างล้างหน้า มูลค่าเจ็ดร้อย”

“ ติ ๊ง ตรวจพบเครื่องดูดควัน มูลค่าสองพันหกร้อย”

“ ติ ๊ง ตรวจพบเตา มูลค่าสี่ร้อยแปดสิบเก้า”

“ ติ ๊ง ตรวจพบประตูกันขโมย มูลค่าหนึ่งพันหกร้อย”

ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น ไม่มีทาง ฉัน จะ ไม่ทิ้งน็อต แม้แต่ ตัวเดียวไว้ให้ไอ้พวกง ี่ เง่าพวกนั้นหรอก