ตอนที่ 6 กักตุนต้นไม้ผลและปลา

เมล็ดพันธุ์ล็อตล่าสุดของเทเรซ่ามาถึงพร้อมกับเสบียงอาหาร เธอได้สั่งซื้อเมล็ดพันธุ์พืชและต้นกล้าทั่วไปหลากหลายชนิด เมล็ดพันธุ์ผักส่วนใหญ่เพาะปลูกและเก็บเกี่ยวได้ง่าย แต่สำหรับพืชบางชนิดอย่างมันเทศ เธอจำเป็นต้องซื้อต้นกล้าจริง เมล็ดพันธุ์มีราคาไม่แพงจนน่าทึ่ง และแม้แต่ต้นกล้ามันเทศก็ถือว่าคุ้มค่า หลังจากซื้อจำนวนมากจากร้านขายเมล็ดพันธุ์ที่มีชื่อเสียงแล้ว เธอก็สอบถามเกี่ยวกับต้นกล้าเพิ่มเติม และต้องประหลาดใจที่เจ้าของร้านมอบของแถมให้เธออีกเล็กน้อย

สำหรับต้นไม้ผล การซื้อต้นกล้าที่โตเต็มที่แล้วใช้งานได้จริงมากกว่าการเริ่มจากเมล็ด การปลูกต้นไม้ผลตั้งแต่เริ่มต้นอาจเป็นกระบวนการที่ช้าและต้องใช้แรงงานมาก ดังนั้นการเลือกต้นกล้าอายุสิบปีจึงไม่เพียงแต่สะดวกกว่า แต่ยังคุ้มค่ากว่าด้วย ตัวอย่างเช่นต้นกล้าแอปเปิลน้ำผึ้งชั้นเลิศที่อายุสิบปีแล้ว แต่มีราคาเพียงเจ็ดสิบถึงแปดสิบเหรียญเท่านั้น เทเรซ่าลงทุนอย่างมากกับต้นกล้าอายุสิบปีหลากหลายชนิด เธอซื้อต้นไม้ผลจำนวนมาก เช่น แอปเปิล มะเดื่อ พุทรา ลูกแพร์ มัลเบอร์รี่ เชอร์รี่ ส้ม พลัม วอลนัท เกาลัด เฮเซลนัท พีช ทับทิม และลูกพลับ โดยสั่งซื้ออย่างละสามต้น

แผนของเธอคือการสร้างแหล่งผลไม้ที่ยั่งยืนตลอดทั้งปี เพื่อให้แน่ใจว่าจะมีผลไม้ที่แตกต่างกันตามฤดูกาล สุดท้ายเธอก็ได้ต้นไม้มามากกว่าร้อยต้นด้วยเงินเพียงหกพัน พื้นที่ที่ต้องการเพื่อรองรับพวกมันนั้นไม่มากนัก น้อยกว่าครึ่งเอเคอร์ ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านขวาของบังเกอร์พอดี ทางด้านซ้าย เธอสร้างเรือนกระจกพลาสติกคุณภาพสูงและชั้นวาง เธอได้หว่านเมล็ดผักหลากหลายชนิด รวมถึงกะหล่ำปลี แตงกวา มะเขือ แครอท มะเขือเทศ กะหล่ำปลี ต้นหอม ผักคะน้า และถั่วฝักยาว

ในขณะที่ผักหลายชนิดสามารถปลูกได้ง่ายจากต้นกล้า แต่เทเรซ่าเลือกที่จะเริ่มจากเมล็ด เธอรู้ว่าการซื้อต้นกล้าจะทำให้ได้ผลผลิตเพียงครั้งเดียว และผลผลิตในปีถัดไปอาจจะแย่ลงหากไม่มีต้นกล้าคุณภาพดี ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจลงมือทำด้วยตัวเองและปลูกต้นกล้าของเธอเองตั้งแต่ต้น สำหรับมันฝรั่ง สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงแค่หัวเพื่อปลูก โชคดีที่ที่ดินของเธอนั้นมีคุณภาพยอดเยี่ยม ทำให้มั่นใจได้ว่าเมื่อเมล็ดอยู่ในดิน พวกมันจะเจริญเติบโตได้ดีโดยไม่ต้องใช้ความเอาใจใส่จากเธอมากนัก

ในเวลาเพียงสิบวัน เธอได้เปลี่ยนบังเกอร์ไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งภายในและภายนอกถูกปรับปรุงใหม่ทั้งหมด ทำให้สถานที่ทั้งแห่งดูใหม่และสดชื่น เมื่อวันเวลาผ่านไป มันก็เหลือเวลาเพียงสามวันเท่านั้นก่อนที่วันสิ้นโลกจะมาถึง และเธอเริ่มพิจารณาว่าเธออาจต้องการอะไรอีกบ้าง เธอจินตนาการถึงชีวิตที่พึ่งพาตัวเองได้ในที่หลบภัยอันเงียบสงบแห่งนี้ บางทีอาจจะเลี้ยงไก่ เป็ด และปลาเพื่อเติมเต็มการเตรียมตัวของเธอ แม้ว่าเสบียงอาหารสำเร็จรูปของเธอจะทำให้เธออิ่มท้องได้ แต่ก็ไม่มีอะไรเทียบกับความพึงพอใจของอาหารสดได้ หลังจากพึ่งพาอาหารสำเร็จรูปมาหลายวัน เธอจึงนึกได้ว่ามีสิ่งสำคัญบางอย่างขาดหายไปจากอาหารของเธอ การเลี้ยงปศุสัตว์ของตัวเองจะทำให้เธอสามารถรับประกันได้ว่าจะมีเนื้อสดกินได้ทุกเมื่อที่เธอต้องการ

คิดได้ดังนั้น เธอก็ไม่รอช้าและมุ่งหน้าไปยังตลาดเกษตรกร เธอทิ้งซัมเมอร์ไว้ที่โกดังเพื่อดูแลเสบียงที่เข้ามาเหมือนเคย เป็นเวลาหลายวันที่เธอไม่ได้เข้าไปในเมือง และในวันนี้ เมื่อเธอเข้ามา เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ บรรยากาศรู้สึกตึงเครียด และทุกคนรอบตัวเธอสวมหน้ากาก ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกังวล

"นี่ แม่หนู มีอะไรให้ช่วยไหม ฉันขายของพวกนี้หมดก็จะเก็บร้านและกลับบ้านแล้ว" พ่อค้าคนหนึ่งตะโกนเรียก เทเรซ่าหยุดหน้าแผงขายที่มีไก่และเป็ดเป็นๆ หลากหลายชนิด เธอเหลือบมองพวกมัน มีทั้งไก่ตัวผู้และไก่ตัวเมีย รวมถึงเป็ดด้วย แต่ละตัวดูเหมือนจะอยู่ในสภาพดี "ลดราคาให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันจะเหมาทั้งหมดเลย" เธอกล่าว ดวงตาของพ่อค้าเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น "เธอจะเอาทั้งหมดเลยเหรอ" เทเรซ่าพยักหน้า "ได้เลย งั้นฉันจะขายให้เธอในราคาสิบเหรียญต่อปอนด์ ปกติแล้วฉันขายไก่สิบห้าเหรียญและเป็ดสิบเอ็ดเหรียญเลยนะ" เธอตกลง "ดีเลยค่ะ"

เทเรซ่าลงเอยด้วยการซื้อไก่และเป็ดทั้งหมดยี่สิบหกตัว แต่ละตัวมีน้ำหนักหกถึงเจ็ดปอนด์ ของทั้งหมดทำให้เธอเสียเงินไปไม่ถึงสองพันเหรียญ เมื่อเธอแจ้งให้พ่อค้าไปส่งของที่โกดังของเธอ เธอก็เดินหน้าช้อปปิ้งต่อ ขณะที่เธอเดินไปตามตลาด สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับแผงขายที่มีปลาสดจำนวนมาก ประกายความคิดก็ผุดขึ้นมา ในเมื่อบังเกอร์ของเธอมีแหล่งน้ำ เธอก็สามารถสร้างบ่อเล็กๆ ให้พวกมันได้อย่างง่ายดาย เธอจึงซื้อปลามากกว่าสามสิบตัวจากพ่อค้าโดยไม่ลังเล รวมถึงปลาคาร์ป ปลาตะเพียน ปลาซ่งฮื้อ และกุ้งสดมากกว่าสี่สิบปอนด์ เธอชอบกุ้งมาก ไม่ว่าจะผัด ทอด หรือกินกับไข่คน เธอก็ชอบหมด