ตอนที่ 7 บุกห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่

เทเรซ่าเดินเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์กีฬา สายตาของเธอกวาดมองชั้นวางอย่างมีจุดมุ่งหมาย เธอเลือกไม้เบสบอลหลายอัน โดยเน้นความแข็งแรงและความทนทาน จากนั้นก็หันไปที่อุปกรณ์เอาชีวิตรอดกลางแจ้ง ไฟฉาย หมวกกันน็อก เสื้อเกราะ สนับป้องกัน เต็นท์ ชุดป้องกันสารเคมี เสื้อผ้าทางยุทธวิธี เธอซื้อแบบไม่ยั้งเพื่อแน่ใจว่าได้ของจำเป็นทุกอย่างครบถ้วน เมื่อเธอซื้อเสร็จ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเธอทะลุสองหมื่น

ในขณะที่กำลังชำระเงิน เธอก็สังเกตเห็นเครื่องมือฉุกเฉิน เช่น ที่คีบ คีม แถบกาว และเครื่องวัดอุณหภูมิที่จัดแสดงอยู่ สิ่งนี้ทำให้เธอตระหนักได้ว่าเธอยังต้องการเวชภัณฑ์อยู่ เธอจึงมุ่งหน้าไปที่ร้านขายยาใกล้ๆ โดยไม่รีรอ เธอซื้อของจำเป็นอย่างยาแก้หวัด ยาห้ามเลือด ยาลดไข้ วิตามิน ผ้าพันแผล แอลกอฮอล์ ไอโอดีน และสิ่งจำเป็นอื่นๆ สำหรับการปฐมพยาบาล เธอไม่ปล่อยให้ของจำเป็นหลุดมือไปเลย

ในทางตรงกันข้าม เธอแทบจะไม่สนใจยาที่ต้องสั่งโดยแพทย์ที่จัดแสดงอยู่ สำหรับเธอแล้ว ยาพวกนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องและไร้ประโยชน์สำหรับแผนการเอาชีวิตรอดที่ยิ่งใหญ่ หลังจากผ่านสิบปีที่โหดร้ายในการเอาชีวิตรอดจากวันสิ้นโลก เธอได้เรียนรู้ความจริงที่เจ็บปวด คนที่ต้องพึ่งพายาทุกวันอยู่ได้ไม่นาน การมียาฉุกเฉินเล็กน้อยก็เพียงพอแล้ว และถึงอย่างนั้น ยาพวกนั้นก็เป็นแค่ของสำรองมากกว่าของจำเป็น ในโลกที่พลิกผัน ร่างกายที่อ่อนแอเท่ากับโทษประหารชีวิต

เมื่อเธอออกมาจากร้านขายยา ท้องฟ้ายามเย็นก็ถูกแทนที่ด้วยแสงไฟของเมืองแล้ว ป้ายไฟนีออนส่องสว่างตามท้องถนนด้วยสีสันสดใส ทำให้เกิดภาพที่ดูมีชีวิตชีวาแต่เหนือจริง เมื่อสำรวจของที่เธอได้มา เธอก็รู้สึกพอใจ เธอได้ของสำคัญมาทุกอย่างแล้ว อาหาร น้ำ ที่พัก และของจำเป็นพื้นฐานสำหรับการเอาชีวิตรอด แต่การเอาชีวิตรอดไม่ใช่แค่เรื่องพื้นฐานเท่านั้น มันยังเกี่ยวกับการเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่ไม่คาดคิดด้วย ยังมีช่องว่างให้เธออัปเกรดเสบียง เพื่อให้แน่ใจว่าเธอมีข้อได้เปรียบที่เป็นไปได้ทุกอย่าง

ด้วยเงินหนึ่งล้านห้าแสนที่ยังคงอยู่ในกระเป๋า เธอจึงตัดสินใจว่าไม่มีอะไรเสียหายที่จะปล่อยตัวปล่อยใจทำไมไม่ใช้จ่ายให้มากขึ้นหน่อยล่ะ เธอจะคว้าทุกอย่างที่สะดุดตาและกักตุนโดยไม่มีข้อจำกัด ถ้าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง เธอก็ควรจะทำมันอย่างมีสไตล์ ก่อนที่ความโกลาหลของวันสิ้นโลกจะมาเยือน เธอตั้งใจจะดื่มด่ำกับการเฉลิมฉลองอันน่าอัศจรรย์ในช่วงเวลาที่รุ่งเรืองของโลก การเดินทางของเธอเริ่มต้นที่ร้านอาหารที่ได้รับดาวมิชลิน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอเคยคิดว่าหรูหราเกินกว่าจะเข้าไป ในครั้งนี้ เธอไม่เสียดายเงินเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับสั่งอาหารชุดสุดหรูราวกับเป็นราชินี ทั้งซุปเห็ดเนื้อเนียน ซี่โครงหมูอบกระเทียมหอมๆ ปลาคอดอบกรอบ ไก่ย่างกรอบ และกุ้งกระเทียมชุ่มฉ่ำ อาหารที่เธอเคยฝันถึงว่าจะได้ชิม ตอนนี้กลายเป็นความจริงแล้ว

กุ้งกระเทียมและสเต็กเนื้ออร่อยจนเธอไม่ลังเลที่จะให้ครัวเตรียมเพิ่มอีกสิบที่เพื่อให้เธอนำกลับบ้าน เพราะซัมเมอร์ก็คู่ควรที่จะได้มีส่วนร่วมกับความฟุ่มเฟือยชั่วคราวนี้ ไม่จบแค่นั้น เทเรซ่ายังจองห้องสวีทสุดหรูในโรงแรม จากนั้นก็ลงไปเดินเล่นในห้างด้านล่างที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน การจัดแสดงสินค้าที่กว้างใหญ่และกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารที่ปรุงสดใหม่นั้นไม่อาจต้านทานได้ สัญชาตญาณของเธอที่หล่อหลอมจากความยากลำบากหลายปีพาเธอตรงไปยังโซนอาหารรสเลิศที่มีอาหารอยู่มากมายเต็มไปหมด ที่นั่นอาหารมีมากมายพอๆ กับความอร่อยเกินต้าน วาฟเฟิลไข่ทองคำที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ทาโกะยากิร้อนๆ เค้กสูงเสียดฟ้า ขนมปังปังนิ่มฟูเสียบไม้ทอดกรอบ ไก่ชุบเกล็ดขนมปังทองคำ พอร์คช็อปแสนอร่อย โอเด้งเข้มข้น ไอศกรีมเนื้อเนียน ชานมรสละมุน และของหวานหอมหวาน มันคือสวรรค์ของอาหาร

เมื่อเห็นสินค้าที่มีอยู่มากมาย เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความปรารถนา มีของมากมายจนเธออยากจะคว้ามา แต่เธอก็รู้ลึกๆ ว่าเวลาเป็นทรัพยากรที่หายาก และเงินทุนของเธอก็ไม่ได้มีอย่างไม่จำกัด อาหารฟุ่มเฟือยเหล่านี้ไม่สามารถอยู่ในรายการของจำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดของเธอได้ เพราะพวกมันคือความหรูหราของยุคที่สงบสุข มันไร้ประโยชน์และไม่สามารถใช้ได้จริงในความเป็นจริงอันโหดร้ายของวันสิ้นโลก แต่สำหรับตอนนี้ น่ะเหรอ ไม่สำคัญ หรอก คืนนี้เธอมีอิสระที่จะใช้จ่ายอย่างเต็มที่ กินเลี้ยงโดยไม่ลังเล ซื้อของโดยไม่มีข้อจำกัด และลืมอนาคตที่มืดมนไปชั่วขณะ

เธอเดินไปทั่วห้างเหมือนพายุที่เงียบสงบ เข้าร้านแล้วร้านเล่าด้วยท่าทีหรูหราแต่สงบเสงี่ยม เธอเข้าหาพนักงานแต่ละร้านด้วยความมั่นใจที่สงบ และพูดคำขอที่เรียบง่ายแต่น่าตกใจ "แพ็คขนมทั้งหมดที่มีมาให้หน่อย" เมื่อจ่ายเงินเสร็จ เธอก็สั่งให้พวกเขานำของทุกอย่างไปส่งที่ห้องสวีทของเธอชั้นบน ทุกครั้งที่ทำ ปฏิกิริยาของพนักงานก็เหมือนเดิม ทุกคนก็ตกใจจนเงียบกริบและเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อ และตามมาด้วยการรีบเร่งอย่างบ้าคลั่งเพื่อทำตามคำขอที่ฟุ่มเฟือยของเธอ

ยกตัวอย่างร้านเบเกอรี่แห่งแรก เทเรซ่าเดินเข้าไปในนั้นพร้อมคำสั่งเดียว นั่นคือให้แพ็คทุกอย่างเพื่อจัดส่ง ขนมปังอบสดใหม่ ชีสเค้กเนื้อเนียน พัฟไส้ไอศกรีม เค้กสี่เหลี่ยมครีมเนื้อนุ่ม โมจิเหนียวนุ่ม โรลครีมเนื้อนุ่ม มีลเฟยที่หรูหรา ขนมเปี๊ยะไข่แดง วาฟเฟิลทองคำ และคุกกี้เนย ทั้งหมดถูกใส่ถุงและส่งตรงไปยังห้องสวีทในโรงแรมของเธอ จากนั้นเธอก็ย้ายไปที่ร้านไก่ทอดสไตล์เกาหลี เธอไม่ได้เลือกแค่รสเดียว แต่เธอเลือกทั้งหมด ทั้งรสหวานและเผ็ด รสเคลือบน้ำผึ้ง รสกระเทียมซีอิ๊ว รสน้ำผึ้งมัสตาร์ด แต่ละซอสจับคู่กับไก่หลายส่วน ชิ้นไม่มีกระดูก ปีกกรอบๆ น่องไก่นุ่มๆ และแม้แต่ไก่ย่างทั้งตัว

ร้านชานมก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับการใช้จ่ายของเธอ เธอแน่ใจว่าจะต้องได้ชิมทุกรสชาติจากทุกร้าน ชานมแบบคลาสสิก ชาผลไม้ ชาไอศกรีม ชาผสมครีมชีส และแม้กระทั่งน้ำปั่น เธอเดินผ่านแต่ละร้านราวกับเป็นผีแห่งความฟุ่มเฟือย จ่ายบิล ทิ้งที่อยู่ และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อเธอเดินเที่ยวราวกับลมพายุจนเสร็จ เธอก็ใช้เงินไปมากกว่าสองแสนสำหรับขนมเพียงอย่างเดียว เหมือนจัดงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่เพื่อฉลองช่วงเวลาแห่งความหรูหราสั้นๆ