ตอนที่ 8 จัดการโอลิเวอร์

ขณะที่เทเรซ่าเดินต่อไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคนสองคนที่เธอรู้จัก ข้างหน้าเธอ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินเคียงข้างกับหญิงตั้งครรภ์ พวกเขาโอลิเวอร์และภรรยาของเขา คู่รักที่เธอเคยหลอก

"ที่รัก ได้โปรดใจเย็นๆ นะ วันนี้คุณอยากซื้ออะไรผมจ่ายให้หมดเลย ยกโทษให้ผมเถอะ อย่าเครียดเลยนะ เดี๋ยวจะเป็นอันตรายต่อลูกในท้อง"

ผู้หญิงคนนั้นทำหน้าบึ้งตึง "โอลิเวอร์ ฉันเชื่อคุณมาตลอด บ้านหลังนั้นมันไม่ใช่ของพวกคุณด้วยซ้ำ คุณจงใจหลอกฉัน"

โอลิเวอร์แก้ตัวด้วยน้ำเสียงอ่อน "ผมสาบานเลยนะว่าบ้านหลังนั้นเป็นของครอบครัวผมจริงๆ"

ภรรยาของเขาโกรธจัด "งั้นก็อธิบายมาสิว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น คนพวกนั้นมาเคาะประตูบ้านเราและบอกว่าบ้านเป็นของพวกเขา พวกเขาถึงขั้นทำให้คุณย่าของคุณโมโหจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลยนะ"

เขาคำรามอย่างดุร้าย "ที่รัก ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรผิดพลาด เทเรซ่าขายให้แม่ผมในราคาสองล้านบาท พอเราติดต่อเธอได้ เราก็สามารถทำเรื่องโอนได้"

เธอสวนกลับทันที "เดี๋ยวก่อนนะ แม่ของคุณบอกว่าบ้านยังเป็นของเทเรซ่าไม่ใช่เหรอ เธอบอกว่ามันเป็นการกู้ยืม นั่นเป็นเหตุผลที่ชื่อของฉันไม่สามารถอยู่ในโฉนดได้ ตอนนี้จู่ๆ คุณก็มาบอกว่าครอบครัวคุณซื้อแล้วและสามารถโอนได้ ความจริงมันคืออะไรกันแน่"

"ที่รัก ฟังผมนะ มันไม่สำคัญหรอกว่ามันเริ่มต้นยังไง สุดท้ายบ้านหลังนั้นจะต้องเป็นของเรา ผมเป็นทายาทคนเดียวของครอบครัว ทุกอย่างที่พวกเขามีจะต้องเป็นของผม และของของผมก็คือของคุณ เชื่อผมเถอะนะ" เธอโกรธยิ่งกว่าเดิม "โอลิเวอร์ ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง ตอนแรกคุณบอกว่าบ้านปรับปรุงใหม่หมดแล้วและพร้อมย้ายเข้าอยู่ได้เลย แต่สุดท้ายก็มีแต่ผนังเปล่าๆ จากนั้นคุณก็สาบานว่ามันเป็นชื่อของครอบครัวคุณ แต่ตอนนี้เจ้าหนี้กลับมาเคาะประตูบ้าน ฉันพอแล้ว ครอบครัวของคุณก็แค่พวกคนโกหก ฉันไม่ยอมให้ลูกคนนี้มาอยู่ในความวุ่นวายนี้หรอก ฉันจะจบมันตอนนี้เลย"

"ที่รัก ได้โปรด อย่านะ เรามาคุยกันก่อน " เทเรซ่าที่ซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งได้ยินการโต้เถียงที่ทวีความรุนแรงขึ้นของพวกเขาทุกคำ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความขบขันโหเป็นละครที่สนุกจริงๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเวลาแค่สิบวันนี้สนุกกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก การที่คุณย่าของเธอต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นเพียงแค่ส่วนเล็กๆ เท่านั้น

แต่ความโกลาหลยังไม่จบ มันยังสามารถเข้มข้นขึ้นได้อีก เธอยืนอยู่เฉยๆ พลางดูโอลิเวอร์รีบวิ่งไปที่บันไดเลื่อนด้วยความสิ้นหวังเพื่อตามภรรยาที่กำลังโกรธจัดของเขาให้ทัน ความคิดชั่วร้ายแวบเข้ามาในหัวของเธอ และเธอก็เม้มปากเพื่อผิวปากอย่างแผ่วเบา

เสียงนั้นดังทะลุอากาศและดึงความสนใจของเขาทันที เขาหันกลับมา ใบหน้าที่ตื่นตระหนกของเขาเปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปที่หญิงสาวที่กำลังดูเหตุการณ์อย่างสบายใจ สีหน้าของเธอดูขบขันอย่างเห็นได้ชัด เขาใช้เวลาเสี้ยววินาทีเพื่อจำเธอได้ "เทเรซ่า" เขาร้องลั่น น้ำเสียงของเขาผสมกันระหว่างความโกรธและความไม่เชื่อ เขาหยุดชะงักไปชั่วขณะและตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ภรรยาของเขากำลังลงไปที่ชั้นถัดไปแล้ว ความโกรธของเธอทำให้เธอเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ในขณะที่เทเรซ่าที่เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมดของเขา ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างภาคภูมิใจ

"เดี๋ยว ที่รัก อย่าเพิ่งไป" เขาร้องตะโกน น้ำเสียงของเขาสั่นด้วยความสิ้นหวัง จิตใจของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็ว ที่ด้านหนึ่ง ภรรยาของเขากำลังจะทำตามคำขู่ในอีกไม่กี่อึดใจ อีกด้านหนึ่ง เทเรซ่ายืนอยู่ห่างเพียงแค่เอื้อมมือ ราวกับท้าทายให้เขาเผชิญหน้ากับเธอ น้ำหนักของสถานการณ์กดทับเขา แต่ความโกรธก็ทำให้เขาสามารถตัดสินใจได้ทันที ช่าง หัว มัน ถ้าฉันลากเท เร ซ่าไปหาภรรยาของฉันและบังคับให้เธออธิบาย ได้ บางที ฉัน อาจจะ กอบกู้สถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ได้

เขาหันกลับมาด้วยความมุ่งมั่นบนใบหน้า และเริ่มปีนบันไดเลื่อนที่กำลังเคลื่อนลง แต่ละก้าวคือการดิ้นรน แต่ความโกรธของเขาก็ผลักดันเขาไปข้างหน้า ในขณะเดียวกัน เทเรซ่ายังคงเดินอย่างสบายๆ ราวกับว่าเธอกำลังเดินเล่นชิลๆ เมื่อโอลิเวอร์คิดว่าเขาตามเธอทัน เธอก็เดินไปยังบันไดเลื่อนที่กำลังเคลื่อนลงอีกด้านหนึ่งและหลบหลีกเขาได้อย่างง่ายดาย เกมแมวไล่หนูสั้นๆ นี้ทำให้เขาต้องวิ่งไล่เธอไปทั่วห้างสรรพสินค้า ในที่สุดการไล่ล่าก็จบลงที่ลานจอดรถใต้ดินที่มีแสงสลัวๆ ทอดเงายาวไปทั่วพื้นคอนกรีต

"นังตัวแสบ" เขาคำราม เสียงของเขาสั่นจากการใช้แรงอย่างหนัก ในที่สุดเขาก็สามารถต้อนเธอจนมุมชิดกำแพงที่เย็นยะเยือกและมั่นคง อกของเขากระเพื่อมขณะที่ชี้นิ้วกล่าวหาเธอ "แกวางแผนเล่นงานฉันลับหลัง ฉันสาบานเลยว่าวันนี้ฉันจะทำให้แกจบเห่"

เทเรซ่าเอียงศีรษะ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "อ้อ นั่นถือเป็นการข่มขู่ใช่ไหม" เธอเย้ยหยัน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการเย้ยหยันอย่างเห็นได้ชัด เธอยื่นมือออกไปอย่างใจเย็นและกระแทกฝากระโปรงรถที่อยู่ใกล้ๆ ให้ปิดลง "เพราะฉันรอช่วงเวลานี้มานานแล้ว" ขณะที่เธอยืนขึ้น มือของเธอก็ถือไม้เบสบอลออกมา โลหะส่องประกายอย่างน่ากลัวภายใต้แสงไฟนีออนสลัวๆ

ในวินาทีที่สายตาของโอลิเวอร์จับจ้องไปที่ไม้เบสบอลในมือของเธอ คลื่นความตื่นตระหนกก็ถาโถมใส่เขา "กะ แกไม่กล้าแตะต้องฉันหรอก" เขาสบถออกมา น้ำเสียงของเขาสั่นเครือแม้จะพยายามแสดงความกล้าหาญ คำพูดของเขาแทบจะยังไม่ทันออกจากปากดี ไม้เบสบอลของเธอก็หาดดับ ตุบ เธอเอาชนะเขาอย่างรวดเร็วและบิดกรามเขาให้หลุดเพื่อให้เขาเงียบ แล้วลากเขาเหมือนตุ๊กตาผ้าไปที่มุมที่ไกลที่สุดและมืดที่สุดของลานจอดรถ จากนั้นเธอก็เริ่มการโจมตีที่ไร้ความเมตตาของเธอ

ตลอดสิบปีของการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในดินแดนรกร้างที่โหดร้ายและเต็มไปด้วยหายนะได้หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนที่ร้ายกาจ การจัดการกับชายหนุ่มที่โตเต็มวัยด้วยการโจมตีสามครั้งถือเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ แต่โอลิเวอร์น่ะเหรอ เธอตัดสินใจที่จะยับยั้งชั่งใจ ถ้าจะเรียกแบบนั้นนะ เธอยำเขาด้วยความแม่นยำราวกับการผ่าตัดเป็นเวลาสามสิบนาที ทำให้แขนและขาของเขาหักทีละข้าง การโจมตีของเธอถูกคำนวณมาอย่างน่าสะพรึงกลัว เพื่อให้มั่นใจว่าจะได้รับความเจ็บปวดสูงสุดโดยไม่ถึงตาย หลังจากครึ่งชั่วโมง โอลิเวอร์ก็กองอยู่บนพื้น เขาแทบจะไม่เหลือสติแล้ว

เทเรซ่าที่ยืนพิงรถอย่างสบายๆ ใช้เท้าเขี่ยร่างที่ไร้สติของเขาเบาๆ ราวกับทดสอบว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เธอก้มลงและควานหาโทรศัพท์ของเขาในกระเป๋า และเธอก็กดโทรเรียกรถพยาบาลพร้อมกับเท้าที่วางอยู่บนหัวของเขาอย่างมั่นคง "ดูสิ ฉันช่างมีน้ำใจจริงๆ โทรเรียกรถฉุกเฉินให้แกด้วย แกควรจะขอบคุณฉันนะ" เธอเยาะเย้ย เลือดของเขาเดือดพล่าน และถ้าเขาไม่ถูกทุบตีจนน่วมขนาดนี้ เขาอาจจะกรีดร้องออกมาแล้ว บ้าเอ๊ย ถ้าเธอยกเท้าออกจากหัวกะโหลกของฉัน สัก เสี้ยววินาที ฉันจะขอบ ใจ มาก