ตอนที่ 194 ใครจะให้ความยุติธรรมแก่ความอยุติธรรมที่เกิดกับตระกูลลู่

ทั้งสองที่สวมกอดกัน คนหนึ่งชุดดำคนหนึ่งชุดขาว คนหนึ่งตัวใหญ่คนหนึ่งตัวเล็ก แต่ก็เข้ากันได้อย่างน่าประหลาดใจ

สักพักหนึ่ง ในจวนก็สงบลง จนทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าไปรบกวน

ลู่จ้านส่งสัญญาณด้วยสายตาให้กับสาวใช้คนหนึ่ง พอสาวใช้คนนั้นรับรู้ก็ถอยกลับไปข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ ทั้งสองถึงได้ออกจากจวน ทิ้งความเงียบสงบและความสงบสุขไว้ให้ทั้งสองในจวน

“ข้าขอโทษนะลู่เจี้ย” ลักษณะท่าทางของลู่เจี้ยทำให้เจียงหลีนึกถึงลู่อ๋องและพระชายา ในใจนางรู้สึกเสียใจมาก คำขอโทษก็ออกจากปากอย่างอดไม่ได้

แม้ไม่มีที่มาที่ไป ลู่เจี้ยก็เข้าใจความหมายที่นางจะสื่อได้จากคำพูดนั้น

เขาปล่อยให้หญิงสาวกอดเขา และพิงตัวนางพร้อมกับสูดกลิ่นหอมของหญิงสาวที่เพิ่งเริ่มเติบโต แล้วยิ้มเล็กน้อย “นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าเลย มันเป็นทางที่ท่านพ่อท่านแม่เลือกเอง”

เจียงหลีขมวดคิ้ว นี่เป็นสิ่งที่นางไม่อาจเข้าใจ

ลู่เจี้ยพูดอย่างนุ่มนวลว่า “เพื่อตระกูลลู่แล้วพวกท่านเลือกที่จะทำเช่นนี้ พวกท่านยอมเสียสละตนเองเพียงเพื่อไม่ให้ตระกูลลู่อยู่อย่างมีรอยร้าวอีกต่อไป เพื่อให้ตระกูลลู่จะไม่อยู่เฉยอีก และเพื่อให้ตระกูลลู่ปลอดภัย”

เจียงหลีถอนหายใจอย่างเงียบๆ

นางเข้าใจเหตุผล แต่ทว่า…

มือทั้งสองของนางลูบลงบนแผ่นหลังของลู่เจี้ยเบาๆ แล้ววางคางของนางไว้บนผมของเขาเบาๆ “ลู่เจี้ย เจ้าอยากร้องไห้หรือไม่ ถ้าหากว่าเจ้าอยากร้องเจ้าก็ร้องออกมาเถอะ”

คำพูดของหญิงสาวทำให้ลู่เจี้ยอยากหัวเราะ

น้ำตาของเขาถูกเขากลืนลงท้องไปพร้อมๆ กับเลือดตั้งแต่ต้นแล้ว เขาเป็นคนวางแผน ผู้คนบนโลกนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปตามที่เขาวางไว้ เขาจะร้องไห้ได้อย่างไร

เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยังดูเป็นเด็กน้อยอยู่พร้อมกับยื่นนิ้วมืออันเรียวสวยของเขาสัมผัสลงบนใบหน้าของนาง “ราชินี ลู่เจี้ยนั้นไร้น้ำตา”

ลู่เจี้ยที่เป็นเช่นนี้…

แววตาสดใสที่ปรากฏในดวงตาของเจียงหลี หรี่เล็กน้อย

เปราะบาง สวยงามและบริสุทธิ์ แต่ก็ซ่อนกลิ่นคาวเลือดและอารมณ์ทั้งหมดไว้ เจียงหลีโกรธเล็กน้อย โกรธที่เขายังคงปิดปังตนเองเมื่ออยู่ต่อหน้านาง

มือทั้งสองของนางปล่อยออกจากเขา เปลี่ยนเป็นจับหน้าเขาแน่น “ข้า! ราชินีขอสั่งให้เจ้าร้องไห้!

“ได้พ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมร้องไม่ออกจริงๆ” ลู่เจี้ยมองนางอย่างน่าขัน

ลู่เจี้ย เจ้าจะให้ข้าเป็นกังวลเพราะเจ้าไปจนตายเลยรึ เจียงหลีขมวดคิ้วเบาๆ ต่อใบหน้าอันหล่อเหลาที่สามารถบดบังความสวยของดอกไม้ และแสงสว่างของดวงจันทร์นั้น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า “หากว่าเจ้าไม่ร้องออกมา ข้าจะลงโทษเจ้าอย่างหนัก”

“ท่านจะลงโทษข้าเยี่ยงไร” ลู่เจี้ยรู้สึกน่าขันเข้าไปใหญ่

การกลับมาของเจียงหลี ทำให้หัวใจที่แหลกสลายของเขากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง ถ้าหากมีนางอยู่ด้วยแล้วดูเหมือนว่าเขาจะสามารถปล่อยวางทุกสิ่งและมีความสุขกับช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบนี้ได้

ดังนั้นเขาจึงเต็มใจที่จะดูแลนาง ตามใจนาง เอาใจนางและตัวติดกับนาง

สีหน้ายิ้มแย้มของชายคนนี้ ทำให้เจียงหลีโกรธ ทันใดนั้นเอง นางก็ก้มศีรษะลง และจูบลงบนริมฝีปากที่เย็นเยียบของชายคนนี้อย่างไม่คาดคิด ทั้งรุนแรงและหยาบโลน

!

ลู่เจี้ยถึงกับผงะ จากน้ำแข็งบางๆ ที่เคลือบความสวยงามตรงใต้ตาของเขาก็กลายเป็นน้ำอ่อนๆ นี่เป็นการลงโทษของท่านนี่เอง การลงโทษเช่นนี้ช่างหอมหวานยิ่งนัก

รสจูบของเจียงหลีดูเหมือนจะมีกลิ่นของการแก้แค้นเล็กน้อย

หลังจากที่นางถอยออกนั้น ริมฝีปากของลู่เจี้ยจากเดิมที่ซีดจางนั้น กลายเป็นริมฝีปากที่ทั้งแดงและอิ่มน้ำแล้ว อย่างไรก็ตามด้วยใบหน้าอันมีเสน่ห์ของเขา ทำให้ยิ่งดูมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก

โชคดีที่ครั้งนี้เจียงหลีไม่หลงกลในความหล่อของเขา นางถามด้วยสีหน้างุนงง “เจ้าจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ” จำเป็นต้องต่อต้านทุกอย่างด้วยแรงของตนเองเลยหรือ

“หลีเอ๋อร์” ลู่เจี้ยยื่นมือออกไปพยายามจับผมที่ร่วงหล่นจากหูของนาง แต่นางก็ตบมันออก เขาไม่ได้โกรธแต่ยังคงยิ้มจางๆ “ทุกคนมีหน้าที่ที่ตนเองต้องรับผิดชอบและข้าแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ”

หน้าที่งั้นรึ

เจียงหลีหัวเราะในใจ