ตอนที่ 25 ไสหัวไปให้พ้น! กล้าดีอย่างไรถึงมาเอาเปรียบเหล่าเหนียง!

ราชินีพลิกสวรรค์ – ตอนที่ 25 ไสหัวไปให้พ้น! กล้าดีอย่างไรถึงมาเอาเปรียบเหล่าเหนียง!

เซียวเซียวรู้สึกขมขื่นในใจ

เดิมทีเขารับการฝึกฝนและได้รับการคัดเลือกจากขบวนรบทุบพันครั้งฝึกร้อยครามาอย่างดี เพียงเขากัดฟันสู้แล้วพุ่งเข้าไป และเป็นคนแรกที่เดินออกมาสนามรบ ก็จะสามารถเข้าเป็นรายชื่อสายลับของตระกูลลู่ แต่ว่า ไม่นานหลังจากที่เริ่มต้น เขาก็ถูกเจียงหลีจับและลากไป ผลของการเดินเร็วนี้และ ขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยคราที่เกิดขึ้นกับเขาซ้ำเติมและส่งผลทำให้เขาอาเจียนเป็นเลือด

ใครจะรู้ว่านี่ยังไม่ใช่ตอนจบ

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเขา เจียงหลีเตะเขาบินปลิว และลากเขาไปกับพื้นเป็นระยะทางที่ไกล ก่อนที่จะหยุดอยู่นอกสนาม เซียวเซียวใช้มือจับจุดที่เจียงหลีเตะเขา และเมื่ออ้าปากก็พ่นเลือดออกมา

เขาเงยหน้าขึ้นใบหน้าของเขาซีด เหงื่อเย็นก็ออกมาด้วย แล้วจ้องมองที่เจียงหลี

หลังจากที่เจียงหลีกระทำทั้งหมดนี้แล้ว เลือดก็ไหลออกจากมุมปาก เมื่อครู่นี้นางไม่ได้รู้สึกดีไปกว่าเซียวเซียว แน่นอนว่าขบวนรบทุบพันครั้งฝึกร้อยครานี้ส่งผลอย่างชัดเจนต่อร่างกาย

“ขออภัย เดิมทีข้าอยากจะโยนเจ้าออกไป แต่ข้าเป็นเพียงหญิงสาว กำลังของมือมีไม่มากเท่ากำลังเท้า ดังนั้นโปรดให้อภัยกับข้าด้วย” ประโยคนี้เจียงหลีกล่าวอย่างไม่จริงใจมากนัก

“…” เซียวเซียวจะพูดอะไรได้เล่า ได้แต่โทษชะตาชีวิตตัวเองว่าทุกข์ระทม ทำไมถึงต้องมาพัวพันกับแม่เสือสาวตัวนี้ด้วย

เมื่อเห็นว่าเขาไม่เคลื่อนไหว เจียงหลีจึงตะโกนเสียงดัง “ยังไม่ออกไปอีก!” เมื่อตะโกนคำเหล่านี้ออกไปอย่างหนักหน่วง นางรู้สึกว่าร่างกายของตนถูกกระแทกอย่างรุนแรง และกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ

ร่างกายของเซียวเซียวกระตุก และมีการตอบสนองในที่สุด

เขาออกจากสนาม แม้ว่ามันจะผ่านไปแบบที่ไม่สง่างามมากนัก

คนอื่นที่ยังอยู่ในสนาม ก็แสดงปฏิกิริยาเมื่อได้ยินคำพูดของเจียงหลี พวกเขาต้องการที่จะปฏิบัติตามแต่กลับไม่พบคนที่เตะพวกเขา

“ขอร้องเจ้า มาเตะข้าออกไป”

“เจ้าเตะข้าออกไปที เพื่อประโยชน์ของเจ้าเอง”

“…” สักพักก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ทุกคนต้องการถูกเตะออกและต่อสู้เพื่ออันดับหนึ่ง

ลู่จ้านมองทุกดูอย่างอย่างเย็นชา พฤติกรรมของเจียงหลีนั้นเกินความคาดหมาย เมื่อเจียงหลีลากเซียวเซียวแล้ววิ่ง เขาเพียงแต่รู้สึกแปลกๆ เมื่อนางไล่เขาให้ออกจากสนามรบ ลู่จ้านก็เกือบจะเปิดปากด่าแม่

โชคดีที่ในที่สุดเขาก็กลืนคำพูดเข้าไป ด้วยความพากเพียรอย่างน่าประหลาด

ลู่จ้านไม่ได้สั่งหยุดพฤติกรรมของเจียงหลี เป็นการยอมรับกลายๆ อย่างไรก็ตามหลังจากความวุ่นวายในการต่อสู้สิ้นสุดลง เขาก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง

เหล่าผู้ที่ตีกลองหลังจากมองเห็นแล้ว ความเร็วในมือของพวกเขาก็เพิ่มเสียงมากขึ้นและถี่ขึ้น เสียงนั้นเหมือนหมัดชก ประหนึ่งว่าค้อนได้ทุบตีบนร่างกายของทุกคน ผ่านผิวหนังเข้าไปสู่กระดูกขาวทั่วร่าง

อ้าาา!

อ้ากก!

ทันใดนั้นมีเสียงกรีดร้องในสนาม และคนที่อยู่ข้างในสนามรบนั้นก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้ อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะเตะคนออกไปเลย แม้แต่เจียงหลีเองก็ถูกกดลงบนพื้นด้วยเสียงกลอง ขาของนางทรุดลงบนพื้น มือทั้งสองข้างค้ำพยุงร่างกายของตนเอาไว้และตัวสั่นอยู่ตลอดเวลา

นางก้มหัวลง เพื่อไม่ให้ผู้คนมองเห็นสีหน้าของตนในขณะนี้ เห็นเพียงเลือดที่หยดลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น

เซียวเซียวมองไปที่เจียงหลีด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน จากนั้นก็ยืนขึ้นและเดินโซเซไปทางของลู่จ้าน

ตรงข้ามคือพวกคนที่ถอนตัวออกไป ได้จ้องมองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง

“หากข้ารู้ว่ามีวิธีแบบนี้ พวกข้าก็ไม่ต้องถอนตัวแล้ว” ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ

คนที่เดิมพันกับเซียวเซียวจ้องไปที่ร่างบางของเจียงหลี เขายิ่งกังวลว่านางจะยืนหยัดได้ถึงระยะเวลาครึ่งก้านธูป

อย่างไรก็ตามตราบใดที่เด็กคนนั้นไปถึงทางออก การต่อสู้ก็จะหยุดลง ระยะเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็ถือได้ว่าข้าไม่ใช่ผู้แพ้ ใช่แล้ว ผู้ที่แพ้คือเด็กคนนั้นและไม่ใช่ข้า เขาคาดหวังความให้เกิดความบังเอิญอยู่ภายในใจ