ตอนที่ 24 เตะออกไปทันที!

ราชินีพลิกสวรรค์ – ตอนที่ 24 เตะออกไปทันที!

ทันทีที่เสียงของลู่จ้านเงียบลง เจียงหลีก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางซ้ายและขวา

นางกวาดสายตาจากหางตาของตน มองเห็นเด็กวัยรุ่นสี่ห้าคนที่อายุมากกว่าเซียวเซียวเดินถอยหลังไปห้าก้าวด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว

เห็นทีคนเหล่านี้ได้ลิ้มรสความน่ากลัวของขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยคราแล้วจึงกลัว และเลือกที่จะถอยออกไป เจียงหลีเดาอยู่ในใจของตน

นางกระซิบถามเซียวเซียวที่อยู่ข้างๆ “จะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ถอยหลังไปห้าก้าว”

ความดูถูกได้เพิ่มขึ้นในสายตาของเซียวเซียว “ผู้ที่ถอยไปห้าก้าว ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเข้าไปในเรือนทหาร พวกเขาจะถูกขายให้เป็นทาสโดยตระกูลลู่”

หลังจากที่พูดจบแล้ว เขาก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่ลังเล

เจียงหลีกะพริบตา พบว่าเซียวเซียวเด็กคนนี้ แม้นจะมีภูมิหลังทั่วไป แต่กลับมีความหยิ่งผยอง นี่เขากำลังดูถูกคนเหล่านั้นที่ยอมแพ้เองงั้นรึ บางทีคนเหล่านั้นไม่ได้ตั้งใจยอมแพ้ในตอนต้น มิเช่นนั้นพวกเขาคงจะไม่เข้าร่วมในการคัดเลือก อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขามาถึงที่นี่แล้ว และได้เห็นรูปแบบการฝึกฝนด้วยตาของพวกเขา คงเกิดความขี้ขลาดขึ้นภายในใจ และเลือกล้มเลิกด้วยตนเอง แต่สิ่งที่ตระกูลลู่ที่อยู่อย่างยาวนามมาหลายร้อยปีไม่ต้องการที่สุดก็คือคนขี้ขลาด!

วัยรุ่นหกคนที่ติดตามเซียวเซียว สบตากันอย่างลับๆ สายตาของพวกเขาแน่วแน่และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันกับเซียวเซียว เจียงหลีมองไปที่ทั้งเจ็ดคน กวาดสายตาไปมาสองสามครั้ง ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

พอมีคนนำ หลายคนจากบริเวณอื่นก็ได้ลุกเดินออกมา ดูจากท่าทางของพวกเขาแล้ว ประหนึ่งต้องรวบรวมความกล้าเป็นอย่างมากจึงจะก้าวออกมาได้

เจียงหลีละสายตา และมองไปที่ขบวนรบขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครา นางมีความครั่นคร้ามต่อผู้นำคนนี้ ขบวนรบที่น่าเกรงขามนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของนางเป็นอย่างมาก

“ขบวนทุบพันครั้งฝึกร้อยครา จะทุบพันครั้ง ฝึกซ้อมร้อยครากันอย่างไร” เจียงหลีบ่นพึมพำ ไขว้มือทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง ยืดลำตัวตั้งตรงแล้วเดินไปยังสนามฝึกด้วยท่าทีมั่นใจและสงบ

จะมาก็เข้ามา เหตุใดต้องเดินมาแค่ก้าวเดียว

ขู่ให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างนั้นหรือ!

เจียงหลีเดินเข้าไปในสนามฝึกอย่างโอ่อ่า เซียวเซียวพอเห็นจึงหรี่ตาลง กำสองมือไว้แน่น สหายของเขามองดูและอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้ชื่นชมเจียงหลีอย่างแน่นอน แต่กำลังคิดว่านางช่างเป็นคนที่งี่เง่าจริงๆ

“ฮึ่ม เป็นจริงที่ว่า ผู้ที่ไม่รู้ย่อมไม่กลัว” มีเสียงเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ

เซียวเซียวหันไปและจ้องมองดวงตาอันเยือกเย็นที่เยาะเย้ยนั้น “อย่างน้อย นางเป็นผู้หญิง ก็ยังกล้าที่จะเข้าไป ไม่เหมือนบางคน ทำได้เพียงถอยหลังอย่างคนขี้ขลาดตาขาว”

“นี่เจ้า”

คำพูดของเขา ทำให้คนเหล่านั้นโกรธ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่กล้าอวดดีที่นี่ หนึ่งในนั้นหัวเราะเยาะ “หึ นั่นเป็นเพราะนางไม่รู้ว่าการต่อสู้นั้นทรงพลังแค่ไหน เกรงว่าเมื่อนางรู้แล้วจะร้องหาบิดามารดา”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็รอดูเถอะ” เซียวเซียวพูดอย่างไม่ยอมแพ้

“ถ้านางสามารถยืนหยัดในการต่อสู้ได้ถึงครึ่งก้านธูป ข้าจะคุกเข่าลงคำนับนางสามครั้งแล้วเรียกนางว่ามารดา” ชายคนนั้นถูกเซียวเซียวยั่วยุ และพูดอย่างไม่พอใจว่า “ถ้านางไม่ไหวเจ้าก็จงคุกเข่าลงคำนับข้าสามครั้งและเรียกข้าว่าบิดา เป็นอย่างไร เจ้ากล้าหรือไม่”

“ใช่ เจ้ากล้าหรือไม่ ถ้าไม่กล้า อย่ามาทำตัวเป็นวีรบุรุษที่นี่” ในขณะเดียวกันนั้นผู้ที่ถอนตัว ก็พร้อมใจกันไม่ยอมให้ผู้อื่นมาดูถูก

“พี่เซียว อย่าหุนหันพลันแล่นไป” คนเหล่านั้นที่อยู่รอบข้างๆ เซียวเซียวกระซิบบอก

“ใช่ อย่าหุนหันพลันแล่น เพื่อว่าเมื่อเจ้าจะต้องเรียกข้าว่าบิดา ในใจของเจ้าคงรอไม่ไหวที่จะบีบคอยัยเด็กนั่น” ชายคนนั้นพูดอย่างเยาะเย้ย

ท่าทางของเขา ยั่วให้คนรอบข้างเซียวเซียวไม่พอใจ แน่นอน แม้ว่าพวกเขารู้ว่าเจียงหลีมีทักษะบางอย่าง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่านางจะสามารถต่อสู้ได้ ขบวนรบเช่นนี้ลองเพียงแค่ครั้งเดียว ก็จะไม่คิดลองอีกเป็นครั้งที่สอง หากพวกเขาไม่เต็มใจที่จะสละโอกาสในการเข้าเป็นทหาร พวกเขาก็จะถอนตัวเช่นกัน

ในความคิดเห็นของพวกเขา เซียวเซียวไม่มีความจำเป็นต้องบาดหมางกับคนกลุ่มนี้เพื่อเจียงหลี

เซียวเซียวไม่ได้ตอบกลับทันที แต่มองกลับไปที่ด้านหลังของเจียงหลี สถานการณ์ฝั่งนี้ได้ก้าวเข้าสู่ประลอง เจียงหลีไม่ได้ตื่นตระหนกสงสัยกลองยักษ์เหล่านั้นแต่อย่างใด เมื่อเห็นท่าทางที่ผ่อนคลายของนาง เซียวเซียวอธิบายไม่ถูก เพียงรู้สึกว่านางสามารถทนต่อไปได้

“ได้ ข้าตกลง” เซียวเซียวเป็นคนที่เด็ดขาด หลังจากตัดสินในใจแล้วเขาก็ได้ตัดสินใจเดิมพันกับอีกฝ่าย