ตอนที่ 259 ลู่เจี้ยจอมเผด็จการ

เขายังไม่คู่ควร!

ทันทีที่ประโยคนี้ลั่นออกมา สวนบุปผาของพระราชวังซีเฉียนก็เงียบสงัดลง

งานเลี้ยงราชสำนักที่ครึกครื้น ขณะนี้บรรยากาศได้เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว ฮ่องเต้ซีเฉียนที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้รอยยิ้มที่มุมปากกลับแคบลงและวางแก้วในมือลงกับโต๊ะด้วยเสียงดังสนั่น

เสียง ปั้ง ดังขึ้น ทำให้เฉียนลี่ที่ก้มหน้าอยู่มุมปากได้โค้งขึ้นเล็กน้อย แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว

คำตอบของลู่เจี้ย ทำให้ความตึงเครียดในใจของเขาหายไปทันทีและหลังจากนี้ไปก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาแล้ว เหลือเพียงรอดูการแสดงสดที่น่าภิรมย์ใจเท่านั้น

แต่หลังจากเฉียนจวิ้นได้ยินคำปฏิเสธเช่นนี้ ความรู้สึกของเขาแตกต่างจากเฉียนลี่โดยสิ้นเชิงและอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ลู่เจี้ยด้วยสายตาที่ตึงเครียดและน่าสะพรึงกลัว

“ลูก นั่งลง” นี่เป็นคำสั่งที่มิอาจต้านทานได้ เฉียนจวิ้นต่อสู้ในใจและนั่งลงด้วยความโกรธ

หลังจากได้ยินคำพูดของลู่เจี้ย เจียงหลีโค้งมุมปากยิ้มอย่างขี้เล่นและมองไปที่ลู่เจี้ยอย่างหยอกเย้า ในเมื่อชายผู้นี้รีบออกตัวแก้ไขสถานการณ์เช่นนี้ นางจึงรอชมการแสดงสด

หลังจากที่เจียงเฮ่าและลู่เสวียนได้ยินสิ่งที่ลู่เจี้ยพูด หัวใจที่ทะยานขึ้นสูงก็สงบลงเล็กน้อย

เฟิงสิงอวิ๋นที่นั่งดูอยู่กวาดสายตาไปที่ลู่เจี้ย จากนั้นก็มองไปที่เจียงหลีพร้อมกับถอนหายใจเงียบๆ

“นายน้อยลู่หมายถึงอะไร องค์ชายรองแห่งอาณาจักรซีเฉียนของข้าไม่คู่ควรกับองค์หญิงเสวียนเทียนอย่างนั้นหรือ” ฮ่องเต้ซีเฉียนกวาดสายตาไปทางลู่เจี้ยด้วยสายตาอันเฉียบคม

คำพูดของเขาได้เพิ่มความตึงเครียดของบรรยากาศโดยรอบและขุนนางซีเฉียนก็ต่างมองไปที่ลู่เจี้ยเช่นกันด้วยสายตาที่ไม่ประสงค์ดี

แน่นอนว่าลู่เจี้ยดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงความแหลมคมจากดวงตาคู่นี้ เขาแค่ยิ้มและยังคงพูดด้วยท่าทีเกียจคร้านว่า “ฮ่องเต้ซีเฉียน คำพูดข้ายังไม่กระชับและชัดเจนเพียงพอหรือ หากเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะพูดอีกครั้ง เขา ยัง ไม่ คู่ ควร!”

ครานี้เขาพูดทีละพยางค์

“บังอาจ! ” ฮ่องเต้ซีเฉียนเกรี้ยวโกรธยิ่งนัก ตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนทันที!

“บังอาจหรือ” ลู่เจี้ยพึมพำเบาๆ สายตาของเขามองไปที่ฮ่องเต้ซีเฉียน ซึ่งในดวงตาสีเขียวครามคู่นี้มีความลึกซึ้งและความเข้าใจยากรวมอยู่ด้วย แต่กลับไม่มีกลิ่นอายของความโกรธอยู่เลย แต่มีความน่าเกรงขามปรากฏอยู่แทน

น้ำเสียงติดตลกทำให้ใบหน้าของฮ่องเต้ซีเฉียนหม่นหมอง ดวงตาของเขากระพริบเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวว่า “หากนายน้อยลู่ไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้ ก็ปฏิเสธอย่างสุภาพได้ แต่นี่เจ้ากลับพูดว่าลูกชายข้าไม่คู่ควร มันจะมากเกินไปหรือไม่”

ใช่ จริงอยู่ที่การแต่งงานสามารถปฏิเสธอย่างสุภาพได้ ไม่จำเป็นต้องพูดไม่ไว้หน้าถึงเพียงนี้

จากนั้น ลู่เจี้ยได้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ และมองไปที่ฮ่องเต้ซีเฉียนด้วยรอยยิ้ม “ไม่คู่ควรก็คือไม่คู่ควร หรือว่าฮ่องเต้ซีเฉียนจะไม่คุ้นชินกับการได้ฟังความจริงเช่นนี้ และพอใจฟังเพียงคำพูดที่หลอกลวงเหล่านั้น หากเป็นเช่นนี้ ความล่มสลายของอาณาจักรซีเฉียนก็อยู่ไม่ไกลแล้ว”

“ลู่เจี้ย! ” ฮ่องเต้ซีเฉียนตะโกนอย่างดุดัน

เมื่อเขาพูดจบ ทหารองครักษ์ก็ค่อยๆ เข้าล้อมสถานที่แห่งนี้

“ฮ่องเต้ซีเฉียน” ใบหน้าของลู่เจี้ยกลับไม่เห็นร่องลอยความตื่นตระหนกใดๆ ปรากฏขึ้นเลย และเขาจ้องมองไปที่ฮ่องเต้ซีเฉียนด้วยสายตานิ่งสงบ “ข้าเป็นทูตของอาณาจักรจยาเซียน ท่านกล้าฆ่าข้าหรือ” เขายิ้มอย่างแปลกประหลาด ทำให้ฮ่องเต้ซีเฉียนตะลึงงันในใจ… ภายในหัวใจของเขาดูเหมือนจะปรากฏความรู้สึกที่ว่าลู่เจี้ยจงใจกวนประสาทเขา!

ติดกับไม่ได้! ฮ่องเต้ซีเฉียนกล่าวกับตัวเองในใจ เขายกมือขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้เหล่าทหารองครักษ์เคลื่อนไหว

ลู่เจี้ยยิ้มอย่างดูแคลนที่หาใครมาเทียบเคียงไม่ได้

ดวงตาของเขากวาดมองไปที่กลุ่มคนในงานอย่างทะนงตนจนท้ายที่สุดสายตาของเขาก็จดจ้องไปที่เจียงหลีซึ่งกำลังเล่นจอกสุราและดูการแสดงสดอยู่

เขาเดินเข้าไปหานางอย่างช้าๆ โดยไม่มีใครอยู่ข้างๆ “องค์รัชทายาท องค์หญิงเสวียนเทียนแห่งอาณาจักรจยาเซียนของข้า ใบหน้าสวยงาม สูงส่งสง่างาม งดงามชดช้อย หยิ่งผยองทะนงตน ใต้หล้าไม่มีสอง…”

รอยยิ้มมุมปากที่ขี้เล่นของเจียงหลีค่อยๆ จางลง หัวใจของนางท่ามกลางคำพูดเหย้าแหย่เขา ยิ่งทำให้นางโมโหขึ้นเรื่อยๆ

“… ฉลาดปราดเปรื่อง จะถูกแปดเปื้อนได้อย่างไร นับแต่นี้ไป หากใครกล้ามีความคิดเช่นนี้กับองค์หญิงเสวียนเทียน ก็คือศัตรูกับอาณาจักรจยาเซียน อาณาจักรของข้าพร้อมประกาศสงคราม! ”

ทุกคนตกใจ!

ลู่เจี้ยที่อยู่ต่างแคว้นต่างแดนกลับพูดจาเช่นนี้ต่อหน้าสาธารณชน!

เจียงเฮ่ามองไปที่ลู่เจี้ยด้วยสีหน้าสับสนซึ่งแววตานั้นมีเพียงน้องสาวของเขาเท่านั้น และสุดท้ายก็ทำได้แต่ถอนหายใจ

เจียงหลีวางจอกสุราในมือลงและลุกขึ้นยืนภายใต้การจ้องมองของลู่เจี้ย คำพูดของเขา…

ที่จริงแล้วเจ้าคิดกับข้าเช่นนี้หรือ หัวใจของเจียงหลีสั่นสะท้าน หลังจากคลุกคลีกับลู่เจี้ยมานาน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินการประเมินจากเขา

ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง ลู่เจี้ยยื่นมือไปจับมือเล็กๆ ของเจียงหลีไว้ในฝ่ามือ และพานางเดินจากไป