ตอนที่ 260 ลู่เจี้ย! เจ้าคนบ้า

อาณาจักรซีเฉียนและจยาเซียนมีเมืองสุ่ยหันคั่นกลาง หากซีเฉียนประกาศสงครามก่อน ต้องขอเส้นผ่านทางจากเมืองสุ่ยหัน และถือเป็นการเดินทางไกลที่ยากลำบาก พลทหารจะเสียขวัญได้ หากออกรบกับอาณาจักรจยาเซียนคงจะพ่ายแพ้อย่างย่อยยับแน่นอน ดังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงจุดอ่อนนี้ ทางที่ดีที่สุดคือการโจมตีเมืองสุ่ยหันก่อน ทว่า แม้เมืองสุ่ยหันจะอ่อนแอ แต่หากสู้รบกันจริงๆ อาณาจักรซีเฉียนก็จะต้องได้รับความสูญเสียเช่นกัน ท้ายสุดแล้ว อาณาจักรจยาเซียนจะได้เปรียบที่สุด!

ฮ่องเต้ซีเฉียนได้ตัดสินใจในใจแล้วว่าลู่เจี้ยจงใจทำให้เขาโกรธเพื่อที่จะให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อนและตกหลุมพรางที่ราชวงศ์จยาเซียนวางไว้ในที่สุด!

ดังนั้นเขามิอาจติดกับนั้นได้!

“ไสหัวออกไป! ไสหัวออกไปให้หมด!” จู่ๆ ฮ่องเต้ซีเฉียนก็เกรี้ยวโกรธขึ้น

พอเห็นความโกรธของฮ่องเต้ซีเฉียน คนอื่นๆ ก็ได้เดินจากไปทีละคน

ขณะที่ เฉียนจวิ้นและเฉียนลี่กำลังจะเดินจากไป กลับถูกเขาเรียกไว้ “พวกเจ้าสองคน ช่วงนี้อย่าไปยุ่งวุ่นวายกับองค์หญิงเสวียนเทียน!”

แววตาของเฉียนลี่และเฉียนจวิ้นหม่นหมองพร้อมๆ กัน และทำได้เพียงทำตามคำสั่งแล้วถอยออกไป

…

หลังจากเดินออกจากพระราชวังซีเฉียน ลู่เจี้ยก็พาเจียงหลีไปที่รถม้าซึ่งรออยู่หน้าประตูพระราชวัง

เจียงเฮ่าและลู่เสวียนถูกเฟิงสิงอวิ๋นที่เดินตามหลังมาเรียกไว้

แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการให้น้องสาวของเขาใกล้ชิดกับลู่เจี้ยมากเกินไป แต่ฉากในพระราชวังซีเฉียน ทำให้ เจียงเฮ่าไม่สามารถรั้งเจียงหลีไม่ให้ขึ้นรถม้าไปได้

เขาถอนหายใจเงียบๆ พลางมองไปที่รถม้าด้วยความกังวลก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเฟิงสิงอวิ๋น

“เจ้ารู้แผนการของฮ่องเต้ซีเฉียนได้อย่างไร” บนรถม้า ดวงตาที่สดใสของเจียงหลีจับจ้องไปที่ใบหน้าของลู่เจี้ยที่เกือบจะทำให้อาณาจักรของพวกเขาได้รับความเสียหาย

นางมิได้โง่ถึงขนาดที่มองไม่ออกว่ากาปรากฏตัวของลู่เจี้ยนั้น ตั้งใจมาช่วยแก้ไขปัญหาอันยุ่งเหยิงตรงหน้าของนาง

“ไม่เห็นจะเข้าใจยากเลย” ลู่เจี้ยตอบลวกๆ

นอกจากบุคคลทั้งสองบนรถม้าแล้ว ยังมีที่ว่างเหลืออยู่ แต่หลังจากได้ยินคำตอบนั้นจากปากของเขาแล้ว เจียงหลีก็โค้งมุมปากยิ้มและเอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาโดยไม่รู้สึกเขินอาย

ตอนนี้ หญิงสาวได้อยู่ในอ้อมแขนเขาแล้ว ทำให้ร่างกายของลู่เจี้ยถึงกับแข็งทื่อ

ดูเหมือนว่าเขาจะกลัวเล็กน้อย หญิงสาวใจกล้าคนนี้มุทะลุและทำในสิ่งที่ท้าทายความยับยั้งชั่งใจของเขาอีกแล้ว

“ท่านอาโปรดรักนวลสงวนตัวด้วย” ลู่เจี้ยเตือนนางด้วยเสียงแหบแห้ง

รอยยิ้มบนมุมปากของเจียงหลีกลับชัดเจนยิ่งขึ้น นางไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับทำมือคารวะโค้งในอ้อมอกเขา “หลานชายคนดี อารู้สึกเหนื่อย ให้อาพิงสักหน่อย และไม่ต้องห่วงนะ อาไม่ทำอะไรเกินเลยแน่นอน”

มุมปากของลู่เจี้ยกระตุกอย่างรุนแรง

หากเขาทำได้ เขาอยากจะลงโทษผู้หญิงใจกล้าคนนี้อย่างสาสมที่มาท้าทายเขาเสมอๆ!

“ท่านทำให้ฮ่องเต้ซีเฉียนโกรธเช่นนี้ ไม่กลัวว่าเขาจะสั่งฆ่าพวกเราประเดี๋ยวนั้นเลยหรือ” เจียงหลีเงยหน้ามองดูโครงร่างที่สมบูรณ์แบบของเขา

ลู่เจี้ยยิ้มจางๆ และดูมั่นใจ “เขาไม่กล้าหรอก ฮ่องเต้ซีเฉียนเป็นคนคิดมาก หากข้ายิ่งแข็งกร้าว เขาก็ยิ่งระวังและสงสัยว่าข้ามีจุดประสงค์อื่น เมื่อยิ่งสงสัย เขาก็ยิ่งไม่กล้าทำอะไรวู่วาม”

“แล้วสิ่งที่ท่านพูดไปล้วนเป็นเพียงแสดงที่ให้ฮ่องเต้ซีเฉียนดูล่ะสิ” น้ำเสียงของเจียงหลีไม่พอใจเล็กน้อย

ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ชั่วครู่นางจะรู้สึกซาบซึ้งไปเพื่ออะไร!

ลู่เจี้ยลดสายตามองนางด้วยดวงตาที่แวววาวประดุจอัญมณีที่งดงาม เจียงหลีเห็นภาพสะท้อนในดวงตาของเขา มันสว่างและชัดเจนมาก

“คำพูดของเจี้ย กลั่นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ”

ตึง!

คำพูดเหล่านี้กระแทกใจของเจียงหลีอย่างรุนแรงภายใต้การจ้องมองของเขา

ความซาบซึ้งรินไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ และค่อยๆ ลามไปที่ดวงตา

แต่ก่อนที่เจียงหลีจะพูดความรู้สึกลึกๆ ออกมา คำพูดถัดไปของลู่เจี้ยกลับผลักความรู้สึกซาบซึ้งนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว

“หลีเอ๋อร์เป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่งต่อราชวงศ์จยาเซียน”

“เพียงเพราะสิ่งนี้เองหรือ” ใบหน้าของเจียงหลีเคร่งเครียด ดวงตาก็หม่นหมองลงเล็กน้อย

ลู่เจี้ยมองหน้านางอย่างสงสัย และดูเหมือนจะย้อนถามว่า แล้วจะให้เป็นเช่นไรได้เล่า

บ้าชะมัดเลย!