ตอนที่ 426 ออกเดินทาง

ตอนที่ 426 ออกเดินทาง ในฐานะพนักงานโจแอนนาสามารถดูแลร้านแทนซูผิงได้ ตัวอย่างเช่นการรับลูกค้าและการเก็บค่าบริการ สำหรับการฝึกอสูร โจแอนนาไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่สนามบ่มเพาะด้วยตัวเองซูผิงต้องเป็นคนพาเธอไปที่นั่น แต่โจแอนนาสามารถช่วยซูผิงใช้หุ่นฝึกซ้อมได้ ซูผิงจำเป็นต้องเลือกสนามบ่มเพาะสำหรับการฝึกหุ่นก่อนที่เขาจะออกไป โจแอนนาสามารถเลือกอสูรจากพื้นที่เก็บของ และใส่ตัวใหม่เข้าไป ด้วยวิธีนี้เมื่อซูผิงไม่อยู่โจแอนนาก็ยังคงดำเนินการต่อได้ แม้ว่าเธอจะทำได้เพียงการฝึกทั่วไป แต่การทำเงินได้ย่อมดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ซูผิงบอกโจแอนนาทุกอย่างที่เธอต้องรู้ จากนั้นเขาก็มองไปที่ถังยู่หราน คราวนี้เขาไม่ได้ส่งเธอกลับเข้าไปในม้วนภาพ โจแอนนาจะยุ่งเกินไปถ้าต้องทำทุกอย่างคนเดียว “อย่าลืมออกไปช่วยโจแอนนา”ซูผิงพูดกับถังยู่หราน ถังยู่หรานมีความสุขมากที่เธอไม่ต้องเข้าไปในม้วนภาพ เธอพยักหน้า นับตั้งแต่ที่เธอเห็นโจแอนนาแสดงทักษะถังยู่หรานก็ไม่เคยกล้าเถียงเธออีกเลย ซูผิงไม่มีความกังวลที่ต้องฝากร้านไว้กับสองสาวโจแอนนาเป็นผู้ปกครองในหลุมศพกึ่งเทพ และเธอเป็นผู้จัดการที่มีคุณสมบัติเหมาะสม เธอดูแลร้านให้เขามามากเกินพอแล้ว ในระหว่างทานอาหารกลางวันซูผิงกลับบ้าน บอกกับแม่และและซูหลิงเยวี่ยว่าเขาจะไม่อยู่บ้าน เขาบอกว่าเขาจะไปนานสุดห้าวัน เขาบอกว่าห้าวันเพราะเขามีเวลาเจ็ดวันในการทำภารกิจให้เสร็จและนี่ก็ผ่านมาแล้วสองวัน ซูหลิงเยวี่ยอยากรู้มากกว่านี้แต่เธอก็ไม่ได้ถามคำถามมากมาย เธอรู้ว่าซูผิงไม่ใช่เด็กผู้ชายที่เธอเคยรู้จัก เขาถูกลิขิตให้ทำบางสิ่งที่เธอไม่สามารถเข้าไปเกี่ยวข้องได้ หากเธอต้องการมีส่วนร่วมเธอจะต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะตามเขาให้ทัน สำหรับแม่ของเขาหลี่ฉิงรู่ต้องการถามรายละเอียดแต่ซูผิงก็ตอบเธอแล้ว แน่นอนว่าซูผิงไม่เบื่อกับเรื่องนั้นหลี่ฉิงรู่ถามเพียงเพราะเธอเป็นห่วงหลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จซูผิงก็พร้อมที่จะไปเขาบอกลาโดยไม่รอช้าเขาขึ้นรถไฟใต้ดินไปยังเมืองฐานที่สมาคมผู้ฝึกสอนแห่งอนุทวีปตั้งอยู่สำหรับสาเหตุที่เขาไม่เลือกวิธีที่เร็วกว่าอย่างการขี่อสูรเหตุผลง่ายๆก็คือเขาไม่รู้ทางซูผิงมักจะอยู่ในเมืองฐานเขาไม่เคยไปเมืองฐานอื่น ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาในยุคนี้มีเพียงแค่คนที่มีความกระตือรือร้นเท่านั้นที่จะไปเมืองฐานต่างๆประชาชนทั่วไปสามารถเดินทางไปยังเมืองฐานอื่นๆ ได้เช่นกันโดยใช้รถไฟใต้ดิน แต่คนส่วนใหญ่จะเลือกอยู่ในเมืองฐานที่พวกเขาเกิด อีกอย่างรถไฟใต้ดินก็ไม่ปลอดภัยนัก จะมีอุบัติเหตุบางอย่างทุก ๆ สองสาม มีทั้งคนเจ็บและเสียชีวิตเป็นไปไม่ได้ที่จะป้องกันอสูรร้ายที่วิ่งอยู่ใต้ดินได้อย่างมีประสิทธิภาพหลังจากที่หลี่ฉิงรู่รู้ว่าซูผิงกำลังไป ในวันนั้นเธอก็เตรียมเสื้อผ้าพร้อมกับอาหารและขนมและใส่กระเป๋าเป้ให้เขาเนื่องจากเธอได้เตรียมตัวอย่างละเอียดแล้วซูผิงจึงไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาสะพายกระเป๋าเป้”ได้เวลาต้องไปแล้ว”ซูผิงบอกลาแม่ของเขาและและซูหลิงเยวี่ยนี่เป็นครั้งแรกที่ซูผิงจะเดินทางไกล ด้วยความเป็นห่ว พวกเธอจึงอยากไปส่งซูผิงสถานี แต่เขาปฏิเสธนี่เป็นเพียงการเดินทางครั้งเดียวเขาไม่กลัวแม้ว่าเขาจะไม่เคยไปเมืองฐานอื่น เขาสามารถไปทั่วโลกได้ด้วยความแข็งแกร่งตอนนี้แต่เขายังคงเป็นเด็กในสายตาของแม่ไม่ว่าเขาจะอยู่ในระดับกิตติมศักดิ์หรือไม่ก็ตามซูผิงบอกให้ซูหลิงเยวี่ยห้ามแม่เขาเรียกรถแท็กซี่แล้วออกไปรถไฟใต้ดินข้ามเมืองอยู่ในบริเวณที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดมีเพียงสถานีเดียวในพื้นที่ย่านเมืองทรุดโทรมทั้งหมด ซูผิงนั่งรถแท็กซี่เป็นเวลาสองชั่วโมงก่อนที่เขาจะมาถึงสถานีในเขตจันทร์เสี้ยว ที่นี่ยังคงเป็นพื้นที่ย่านเมืองทรุดโทรมแต่โครงสร้างพื้นฐานค่อนข้างดีคล้ายกับพื้นที่ทางตอนเหนือของเมือง มีอาคารสูงตระหง่านมากมาย และถนนก็สะอาดและเรียบร้อยซูผิงเห็นนักเดินทางหลายคนถือกระเป๋าใบใหญ่พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนที่ไม่มีพลังดวงดาว นักเดินทางบางคนอยู่กันเป็นกลุ่มและพวกเขามีพลังดวงดาว ดูเหมือนว่าคนเหล่านั้นเป็นนักผจญภัยที่กำลังจะไปหาเลี้ยงชีพในเมืองฐานอื่น