ตอนที่ 430 ลงมือ

ตอนที่ 430 ลงมือ ”นั่นมันอะไร?” ซูผิงตกใจลุกขึ้นนั่ง ในขณะเดียวกันไซเรนนอกห้องโดยสารก็ดังขึ้น เสียงไซเรนจะดังเมื่อรถไฟถูกโจมตีเท่านั้น! ซูผิงตั้งสมาธิและใช้ประสาทสัมผัสตรวจสอบในทันทีเขาสังเกตเห็นว่าอสูรร้ายบางตัวกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในดิน ดูเหมือนว่ามีอสูรร้ายขั้นสูงเข้ามาใกล้รถไฟ รถไฟจะไม่พังใช่ไหม? แทนที่จะห่วงตัวเองเขากลับกังวลเรื่องรถไฟมากกว่า หากรถไฟขัดข้องการเดินทางของเขาจะล่าช้า ปัง!! ทันใดนั้นรถไฟก็สั่นอีกครั้งราวกับว่ามีบางอย่างกระแทกเข้าที่ด้านข้างของรถไฟแล้วกระเด็นกลับไปที่ผนังของอุโมงค์ แม้แต่ถุงลมนิรภัยที่ติดตั้งระหว่างห้องโดยสารก็ถูกใช้งาน ซูผิงตอบสนองได้เร็ว เขายืนพิงกำแพงรถไฟจึงไม่ได้รับอันตราย เขาพยายามตรวจสอบแต่ไม่เห็นอสูรร้ายใด ๆ นอกห้องโดยสาร แรงสั่นสะเทือนเป็นเพราะห้องโดยสารอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆถูกโจมตี! พูดถึงอสูรร้ายซูผิงมองไปที่กำแพงหินนอกกระจก ขบวนรถไฟตกราง ด้วยการทำลายล้างเช่นนี้รถไฟจะไม่สามารถพาเขาไปยังเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ อาไอ้อสูรร้าย ซูผิงคิด เขาวางกระเป๋าเป้ไว้ในที่เก็บของ ผลักประตูเปิดแล้วออกไป ห้องโดยสารกำลังเอียง ด้านนอกห้องโถงซูผิงเห็นว่าคนในห้องอื่น ๆ พากันออกมาเช่นกัน คนทั่วไปที่สวมชุดแฟนซีที่ไม่มีพลังดวงดาวได้รับบาดเจ็บจากการกระแทก บางคนได้รับบาดเจ็บที่หัวและมีเลือดออก บางคนไม่ได้สวมอะไรเลยนอกจากกางเกงใน พวกเขาเพิ่งจะนอน คนรวยบางคนจับวงกบประตูแน่นและร้องไห้ ”ช่วยด้วย!” “ใครก็ได้ช่วยฉันที!” “ฉันมีเงิน ฉันจะให้เงินหนึ่งล้าน ไม่ๆห้าล้าน กับคนที่ปกป้องฉันได้!” ในห้องโดยสารเบาะนั่งแบบแข็งจะมีความทนทานน้อยกว่าและไม่มีถุงลมนิรภัย ในการปะทะกันเช่นนั้นคนทั่วไปจะถูกฆ่าโดยตรง นั่นคือเหตุผลที่คนรวยเลือกที่จะจ่ายเงินมากขึ้นเพื่ออยู่ในห้องโดยสารแบบห้องนอนเดี่ยว ใครบอกว่าเงินซื้อชีวิตไม่ได้?ในขณะที่คนร่ำรวยร้องไห้และคร่ำครวญนักรบอสูรขั้นสูงบางคนก็วิ่งเข้าไปหาพวกเขาทันทีคนที่เอาแต่กรีดร้องโดยไม่เสนอเงินก็ถูกเพิกเฉยในความวุ่นวายนั้นซูผิงได้เห็นเด็กสาวที่เอาแต่ใจชายชราในชุดสูทสีดำ รวมถึงจี้ซานถังและหลานสาวของเขา คนเหล่านั้นทุกคนปลอดภัยดี มีโล่พลังดวงดาวปกคลุมพวกเขา เกิดการปะทะครั้งใหญ่แต่นักรบอสูรทุกคนที่อยู่ในขั้นกลางขึ้นไปจะต่อต้านไว้ได้แน่นอนเว้นแต่พวกเขาจะไม่ทันระวังขณะนอนหลับจากนั้นกลุ่มเจ้าหน้าที่ก็มาถึงหัวหน้าทีมวัยกลางคนกล่าวอย่างเคร่งขรึม“ ทุกคนต้องอยู่ในห้องโดยสาร และไม่หนีไปไหน เรามีนักรบอสูรกิตติมศักดิ์คอยจัดการอสูรร้ายอยู่แล้ว หากออกจากห้องโดยสารตัวคุณเองจะได้รับอันตราย!”นักรบอสูรกิตติมศักดิ์!คำทั้งสี่คำเพียงพอที่จะบรรเทาความกังวลใจของทุกคนคนที่อยู่ในอาการตื่นตระหนกถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ เนื่องจากเราต้องเผชิญกับสถานการณ์พิเศษ ผมจึงขอให้นักรบอสูรขั้นกลางและขั้นสูงช่วยเราดูแลคนอื่น ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน ผมหวังว่าคุณจะสามารถทำงานร่วมกันเพื่อให้ได้ผลดีที่สุด” หัวหน้าทีมกล่าวเสริม เขามองไปที่นักรบอสูรขั้นสูง จ้องมองไปที่ชายชราในชุดสูทและจี้ซานถังทั้งสองเป็นนักรบอสูรระดับปรมาจารย์ซึ่งหัวหน้าทีมสามารถสังเกตเห็นได้เพราะแม้แต่เขาก็รู้สึกกดดันเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขาตามคำอธิบายของหัวหน้าทีมนักรบอสูรขั้นสูงสามคนเดินออกมา และบอกว่าพวกเขาจะดูแลคนอื่นๆความจริงพวกเขาจะทำก็ต่อเมื่อสถานการณ์เป็นใจตัวอย่างเช่นในการปะทะกันเหมือนครั้งก่อน พวกเขาจะคอยรักษาความปลอดภัยเมื่อการปะทะอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตต่อคนทั่วไปได้“ใครก็ตามที่ต้องการความคุ้มครองสามารถมาหาฉันได้” จี้ซานถังตะโกนบอกคนที่อยู่ใกล้เขาเขาเห็นซูผิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ และตะโกนว่า“ เฮ้ มาเถอะ”ซูผิงพยักหน้าแต่ไม่ไปเขาไม่ต้องการให้ใครมาดูแลเขาเขาไม่อยากสร้างปัญหาให้จี้ซานถังมากไปกว่านี้เขาพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเขาขอบคุณจี้ซานถังรู้สึกประหลาดใจที่เห็นว่าซูผิงปฏิเสธแต่ไม่ได้พูดอะไรอีก อย่างไรก็ตามจี้ฉิวเยว่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เธอคิดว่าซูผิงกำลังทรยศในทางกลับกันชายชราในชุดสูทไม่ให้ความสนใจกับหัวหน้าทีมเขาเพียงแค่มองไปรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวังอย่างมาก เท่าที่เขากังวล เขาแค่ต้องปกป้องคน ๆ เดียวและนั่นก็คือคุณหนูของเขาทันใดนั้นซูผิงก็ขมวดคิ้ว