ตอนที่ 437 การประชุมผู้ฝึกสอน

ตอนที่ 437 การประชุมผู้ฝึกสอน หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซูผิงมาถึงย่านหนึ่งในเขตเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ เมืองฐานนี้มีขนาดใหญ่กว่าเมืองฐานทั่วไปถึงสามเท่า กำแพงด้านนอกสูงถึงหนึ่งพันเมตรและสามารถป้องกันผู้อยู่อาศัยจากอสูรร้ายระดับเก้าส่วนใหญ่ได้ แม้แต่ราชาอสูรร้ายก็ยังต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อบุกเข้ามา มีเขตที่อยู่อาศัยเขตการปกครอง และเขตแสงศักดิ์สิทธิ์ในเมืองฐาน ในบรรดาเขตทั้งหมดย่านแสงศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ใจกลางเมืองฐาน;ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของสมาคมผู้ฝึกสอน ย่านที่อยู่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนอกสุดเนื่องจากซูผิงไม่ใช่คนท้องถิ่น คนขับรถจึงขับรถพาเขาไปยังย่านที่อยู่อาศัยเท่านั้น ซูผิงลงจากรถและมองไปรอบๆ แม้ว่าย่านที่อยู่อาศัยจะอยู่ใกล้กับชายแดนของเมืองฐานแต่อาคารต่างๆก็สวยงามมากทีเดียว อาคารสูงและคฤหาสน์ขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นเกือบเต็มพื้นที่ อาคารบางหลังมีลักษณะเฉพาะ อาคารหลายหลังตกแต่งด้วยภาพวาดอสูรรบ อาคารบางหลังถูกสร้างให้เป็นรูปอสูรเช่นมังกร แต่นอนอยู่บนพื้น! มีคนเดินเท้าจำนวนมากบนท้องถนนพร้อมกับอสูรตัวเล็กที่น่ารัก ซูผิงยังสามารถเห็นภาพอสูรมากมายที่วาดบนท้องถนนไม่ว่าจะเป็นอสูรตระกูลปีศาจหรือตระกูลธาตุ ทั้งเมืองเป็นโลกของอสูรดวงดาว ซูผิงมีความเชื่อว่าสิ่งแวดล้อมมีความสำคัญอย่างยิ่งกับความสนใจของผู้คน ไม่น่าแปลกใจที่เมืองนี้เป็นแหล่งกำเนิดของนักรบอสูรระดับปรมาจารย์หลายคนในทุกปีๆ มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ “เร็วเข้า ฉันได้ยินมาว่าการแข่งขันผู้ฝึกสอน ได้เริ่มขึ้นแล้ว” “เร็วเข้า!” ผู้หญิงผู้ชายหลายคนวิ่งผ่านหน้าซูผิง ซูผิงไม่เข้าใจการแข่งขันผู้ฝึกสอน? ผู้ฝึกสอนจะแข่งขันกันยังไง? ความเข้าใจของซูผิงเกี่ยวกับผู้ฝึกสอนคือพวกเขาล้วนต้องฝึกอสูณกันสักพักก่อนจะแสดงผลลัพธ์ได้บางทีอาจหลายวันหรือแม้กระทั่งเดือน การแข่งขันจะน่าเบื่อขนาดไหน?ด้วยความอยากรู้ซูผิงเดินตามผู้ชายและผู้หญิงไปไม่นานซูผิงก็มาถึงสนามกีฬาขนาดกลาง ผู้ชายและผู้หญิงนั่นเข้าไปข้างในแล้วซูผิงกำลังจะตามเข้าไป“ท่านโปรดแสดงบัตรเชิญ หรือบัตรประจำตัวผู้ฝึกสอนของท่านให้เราดูก่อน” ผู้คุมสองคนที่ประตูหยุดซูผิงทันใดนั้นซูผิงก็จำได้ว่าผู้ชายและผู้หญิงโชว์บางอย่างให้กับผู้คุม“อืม…ผมไม่มี”ซูผิงตอบผู้คุมประหลาดใจหนึ่งในนั้นกล่าวว่า“ ไม่มีแม้แต่บัตรประจำตัวผู้ฝึกสอนเหรอ? แม้แต่บัตรระดับพื้นฐานก็ยังใช้ได้”ซูผิงไม่เคยไปที่สมาคมผู้ฝึกสอนของเมืองฐานหลงเจียงและไม่เคยได้รับบัตรประจำตัวแบบนี้มาก่อน แม่ของเขามี เธอเคยเปิดร้านมาก่อน และเป็นผู้ฝึกสอนมืออาชีพ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในขั้นสูงก็ตาม“ผมไม่เคยสมัครเลย ผมซื้อตั๋วได้ไหม” ซูผิงถามผู้คุมทั้งสองส่ายหัว“ ไม่ บัตรประจำตัวเท่านั้น คุณสามารถไปสมัคร แล้วค่อยกลับมาใหม่ก็ได้”ซูิผงไม่เคยคิดเลยว่าเงินจะไม่สามารถแก้ปัญหาได้ที่นี่ได้เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ซูผิงจึงหันหลังกลับและพร้อมที่จะจากไป“คุณอยากดูการแข่งขันไหม? ฉันพาคุณเข้าไปข้างในได้” เขาได้ยินเสียงที่น่าพอใจผู้หญิงสองคนกำลังเดินเข้ามาหาเขาทั้งคู่อายุยี่สิบต้นๆ สาวคนหนึ่งไว้ผมหางม้าใส่กางเกงยีนส์และเสื้อยืดสีขาว ในขณะที่อีกคนปล่อยผม เธอดูมีสไตล์มาก ใส่ชุดสีม่วงและรองเท้าส้นสูง “ หรงหรงเธอกำลังทำอะไร? เราไม่รู้จักเขา” ผู้หญิงอีกคนพยายามห้ามเพื่อน”ไม่เป็นไรเขาต้องการเข้าไป และฉันมีตั๋วพิเศษ เราสามารถพาเขาไปกับเราได้” หญิงสาวผมหางม้ายิ้มหวานหญิงสาวในชุดสีม่วงเหลือบมองเพื่อนของเธอด้วยท่าทางรำคาญแล้วมองซูผิง เห็นว่าเขาดูดีมาก หล่อและเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง ทันใดนั้นหญิงสาวในชุดสีม่วงก็ไม่มีปัญหากับการตัดสินใจของเพื่อนอีกต่อไป“ขอบคุณมาก” ซูผิงขอบคุณสาว ๆ ที่ใจดี