ตอนที่ 446 เราไม่ได้สนิทกัน

ตอนที่ 446 เราไม่ได้สนิทกัน ไต้เลอเหมาและเฉินหันไปใบหน้าของพวกเขาขุ่นมัว “ฉันได้ยินว่าตาแก่ติงปิดประตูบ่มเพาะอยู่ เขาไม่ค่อยไปไหน ผู้คนบอกว่าเขามุ่งเน้นวิธีการบ่มเพาะสายฟ้า ไฟและพยายามที่จะเป็นผู้ฝึกสอนชั้นนำ” “ใช่!” “เขากลายเป็นผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์เมื่อยี่สิบปีก่อนใช่ไหม? ถึงเวลาแล้วที่เขาจะก้าวไปอีกขั้น ” “พวกนาย อย่าเรียกเขาว่าตาแก่ติงสิ เขาจะได้ยิน”ชือหาวจื่อลดเสียงลง ไต้เลอเหมาถอนหายใจ”ใช่ ถ้าเขาทำสำเร็จเราจะต้องใช้คำที่สุภาพกว่านี้เพื่อพูดกับเขา” “เขามาแล้ว ไปทักทายกันเถอะ” เฉินลุกขึ้นยืนแล้ว การสร้างความสัมพันธ์ต้องทำตั้งแต่เนิ่นๆ เพราะเมื่อผู้อาวุโสติงก้าวหน้าแล้วจะทำได้ยาก ชือหาวจื่อและไต้เลอเหมาพยักหน้าพวกเขาพาศิษย์ไปทางเดินที่มีพรมสีแดง “ปรมาจารย์ติง…” เจิ้นเซียง,ทงทง,เฉียนซิวซิวและโจวหลินจ้องมองชายชราหลังค่อมที่มีรูปร่างหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ มีความแตกต่างในสถานะ แม้กระทั่งในหมู่ผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ เมื่อเห็นว่าพ่อ (อาจารย์) ของพวกเขามีปฏิกิริยาอย่างไร พวกเขาก็รู้ว่าพวกเขาจะต้องแสดงความเคารพต่อชายที่เรียกกันว่าปรมาจารย์ติงยังไง ซูผิงเหลือบมองคนๆนั้น แต่ก็ไม่ได้รู้สึกตกใจ ทันใดนั้นเขาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยสองคนในกลุ่มคนที่เดินตามปรมาจารย์ติงมา ซูผิงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์คนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นปรมาจารย์ติงเช่นกัน ผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ไม่กี่คนยังคงนั่งอยู่ นอกเหนือจากไม่กี่คนเหล่านั้น ผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์คนอื่น ๆ “ บังเอิญ” ยืนขึ้น และ“ บังเอิญ” ก้าวมาใกล้ทางเดินที่ปรมาจารย์ติงจะเดินผ่านอย่างแน่นอน เมื่อปรมาจารย์ติงเดินเข้ามาใกล้ผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ก็จะเข้าไปทักทาย ทางเดินนั้นสั้นแต่ต้องใช้เวลามากกว่าสิบนาทีในการมาถึงจุดที่ซูผิงอยู่“ ปรมาจารย์ติงไม่ได้เจอกันนานเลย!”ชือหาวจื่อ,เฉินและไต้เลอเหมากำลังแกล้งทำเป็นพูดคุยเกี่ยวกับอสูร ในขณะที่พวกเขาคอยสังเกตผ่านหางตาของพวกเขา เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นว่าปรมาจารย์ติงอยู่ใกล้มากพอ ชือหาวจื่อก็“ บังเอิญ” หันกลับมา และทักทายเขาด้วยความประหลาดใจ สงบ และปฏิกิริยาที่เป็นธรรมชาติ เฉินและไต้เลอเหมาก็แสดงท่าทีประหลาดใจและทักทายเช่นกันอืมพวกเขาซุบซิบนินทาเรียกอีกฝ่ายว่าตาแก่ติงแต่ตอนนี้พวกเขาเรียกเขาว่าปรมาจารย์ติงชื่อของปรมาจารย์ติงคือติงเฟิงชุนเขาสังเกตเห็นผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ในวินาทีที่เขาก้าวเข้ามาในห้อง เขาตระหนักดีว่าการเผชิญหน้าเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมชาติ เขากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับคนที่ยังคงนั่งอยู่ผู้คนไม่จำเป็นต้องจดจำคนที่ปฏิบัติกับพวกเขาด้วยดีนักแต่ถ้ามีใครตบหน้าคุณ คุณจะไม่มีวันลืม และคุณจะยิ่งโกรธเมื่อเวลาผ่านไป!คนที่ยังนั่งอยู่ดี ฉันจะจำไม่ลืม“พวกเธอต้องเป็นลูกสาวของคุณแน่ พวกเธอฉลาดมาก” ติงเฟิงชุนกล่าวกับชือหาวจื่อด้วยรอยยิ้มติงเฟิงชุนไม่เคยสนใจชือหาวจื่ออย่างไรก็ตามเขาจำลูกสาวของชือหาวจื่อได้ดีพวกเธอเป็นนักเรียนที่แข็งแกร่งในบรรดาลูก ๆ ของผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์ หญิงสาวทั้งสองมีผลการเรียนที่ดี และไปถึงระดับหกก่อนที่พวกเธอจะอายุครบยี่สิบ พวกเธอเก่งมาก!ในอนาคตพวกเธออาจกลายเป็นผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์เช่นเดียวกับชือหาวจื่อผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์สามคนในครอบครัวเดียวกัน สุดยอดจริงๆ!ติงชุนเฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงลูกชายตัวแสบของเขาที่ต้องการเป็นแค่นักรบอสูรเท่านั้นช่างโง่เขลา“ปรมาจารย์ติงก็ชมพวกเธอเกินไป”ชือหาวจื่อกล่าวอย่างนอบน้อมเจิ้นเซียงและทงทงหน้าแดงด้วยความตื่นเต้นซูผิงมองไปที่สองสาวผู้อาวุโสติงจะบอกได้ยังไงว่าพวกเธอฉลาดในเมื่อแค่มอง? “นาย?!”ทันใดนั้นมีคนส่งสียงร้องออกมาและก้าวออกมาจากฝูงชนด้านหลังติงเฟิงชุนผู้ฝึกสอนระดับปรมาจารย์กำลังคุยกันใครเป็นคนที่แทรกเข้ามา?คือผู้หญิงหู่หรงหรงหน้าแดงด้วยความอับอายเมื่อเธอสังเกตเห็นว่ามีคนจ้องมองเธอแต่เธอยังคงจ้องมองไปที่ซูผิง เธอไม่อยากจะเชื่อเลย ซูผิง ผู้ฝึกสอนระดับพื้นฐานที่เพิ่งมาเยือนเมืองแสงศักดิ์เป็นครั้งแรกมาทำอะไรในการประชุม?