ตอนที่ 463 แย่งชิง

ตอนที่ 463 แย่งชิง ที่สนามเสียงเชียร์และเสียงโห่ร้องด้วยความยินดียังคงดำเนินต่อไป มีการจัดพิธีมอบรางวัลเพื่อเฉลิมฉลอง ถัดจากเวทีรองประธานประกาศผลการเดิมพันเล็กๆของพวกเขา น่าแปลกใจที่หู่จิวถงเป็นผู้ชนะเพียงคนเดียว คนอื่น ๆ ตัดสินผิดหมด! “ฉัน…เป็นผู้ชนะเพียงคนเดียวหรอเนี่ย?” หู่จิวถงไม่อยากจะเชื่อเขาแทบไม่เคยชนะ ไม่ต้องพูดถึงการเป็นผู้ชนะเพียงคนเดียว! ผู้ฝึกสอนชั้นนำคนอื่นๆ ก็ประหลาดใจเช่นเดียวกับเขา พวกเขาโอเคกับการแพ้พนัน แต่ความจริงที่ว่าหู่จิวถงสามารถชนะได้นั้น ขัดต่อความเป็นไปได้มาก “เฒ่าหู่ทำได้ดีมาก! ตาดี” ”ไม่เป็นไรฉันจะมอบหนังสือทักษะฝึกให้กับนาย” พวกเขาส่ายหัวเนื่องจากนี่เป็นเพียงการเดิมพันเพื่อความสนุก พวกเขาไม่ได้จริงจังกับมัน และการแพ้มันไม่ได้ทำให้พวกเขาอารมณ์ไม่ดี แน่นอนว่าหู่จิวถงเป็นคนเดียวที่ให้ความสำคัญกับมันอย่างจริงจัง ซูผิงส่ายหัวเช่นกันเขาผิดหวังเล็กน้อย “ผมต้องให้หนังสือทักษะแก่คุณตอนนี้ใช่ไหม?” ซูผิงถามหู่จิวถง เขาไม่มีหนังสือทักษะแต่เขาสามารถทำสำเนาทักษะสายฟ้าขั้นกลางหนึ่งหรือสองเล่มจากกฎสายฟ้าเบื้องต้น และมอบหู่จิวถง ด้วยวิธีนี้หู่จิวถงจะสามารถถ่ายทอดทักษะสายฟ้าให้กับอสูรร้ายได้นั่นเป็นทักษะการฝึกฝน แต่เป็นทักษะที่แตกต่างจากวิธีทั่วไป ”ไม่เป็นไรคุณให้ผมทีหลังก็ได้”หู่จิวถงยิ้มแจ่มใส แค่ชนะการเดิมพันเขาก็มีความสุขมากแล้ว เขาไม่สนใจของเดิมพันมากขนาดนั้น ซูผิงพยักหน้า ผู้ฝึกสอนชั้นนำคนอื่นๆ พูดติดตลกกับหู่จิวถง รองประธานก็เตือนพวกเขาว่า“ โอเค คุณชอบผู้เข้าร่วมคนไหนหรือเปล่า? คุณเริ่มคิดได้แล้ว กฏเหมือนเดิม หากหลายคนสนใจศิษย์คนเดียวกันก็ขึ้นอยู่กับศิษย์ว่าพวกเขาสนใจใครมากกว่ากัน นอกจากนี้หลังจากวันนี้ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้สร้างปัญหาให้กับผู้อื่น ในการเลือกของพวกเขา!” การเดิมพันไม่เกี่ยวข้องภารกิจสำคัญของวันนี้คือให้พวกเขาเลือกศิษย์ ผู้ฝึกสอนชั้นนำเริ่มจริงจังหลังจากนั้นพวกเขามองหน้ากัน และพยายามสื่อถึงความตั้งใจของกันและกัน “น้องซูมีใครถูกใจคุณไหม?”ลู่เหรินเว่ยถามซูผิงซูผิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มเท่านั้นลู่เหรินเว่ยยิ้มฝืนๆ เป็นการตอบแทน ซูผิงเรียนรู้ที่จะเล่นเร็วกว่าที่เขาคิดพิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลงแล้วถึงเวลาที่ผู้ฝึกสอนชั้นนำจะมาเลือกศิษย์แล้วทุกคนหันไปสนใจเก้าที่นั่ง“นั่นสินะ…” ชายสูงวัยพูดกับหญิงสาวที่นั่งข้างๆทั้งคู่ถูกแช่แข็งเมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ท่ามกลางผู้ฝึกสอนชั้นนำพวกเขาจ้องมองด้วยความเจ็บปวดชายหนุ่มคนนั้นเหรอ?คนที่เราเจอบนรถไฟใต้ดิน?!เขาไม่ใช่นักรบอสูรกิตติมศักดิ์หรอ?ทำไมเขาถึงอยู่ที่นั่น บนที่นั่งสำหรับผู้ฝึกสอนชั้นนำ?ชายสูงวัยและหญิงสาวคือจี้จานถังและหลานสาวของเขาจี้ฉิวเยว่ที่ซูผิงได้เจอระหว่างทางทางมาที่นี่ จี้จานถังพาหลานสาวของเขามาที่เมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์เพื่อเข้าร่วมการทดสอบผู้ฝึกสอนและการแข่งขัน น่าเสียดายที่เธอถูกคัดออกจากการแข่งขันเนื่องจากเธออยู่ในระดับหกเท่านั้น เธอยังไม่ถึง 10 อันดับแรกด้วยซ้ำ พวกเขาอยู่ดูการแข่งขันต่อไป พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะได้เห็นซูผิงที่นี่ คนที่ฆ่านักรบอสูรที่มีกิตติมศักดิ์ด้วยหมัดเดียว “ เขาเป็นผู้ฝึกสอนหรือเปล่า?”จี้ฉิวเยว่ถามปู่ของเธอจี้จานถังรู้สึกงงเขาไม่สามารถตอบคำถามได้ เขาจะไปรู้ได้ยังไง?ความจริงที่ว่าซูผิงนั่งอยู่กับผู้ฝึกสอนชั้นนำเป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาต้องมีตัวตนที่โดดเด่นแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นผู้ฝึกสอนเองก็ตามจี้จานถังรู้สึกดีใจที่เขาไม่ได้ทำให้ซูผิงไม่พอใจชายหนุ่มคนนั้นมีความน่ากลัวในหลาย ๆ ด้าน“ปู่คิดว่าเขาขึ้นรถไฟที่สถานีหลงเจียง ไม่คิดว่าเขามาจากเมืองฐานแสงศักดิ์สิทธิ์ดูด้วยสำเนียงของเขา เขามาจากเมืองฐานหลงเจียงใช่หรือไม่?”จี้จานถังคิดอะไรออก “ หลังจบการแข่งขัน เราแวะไปที่เมืองฐานหลงเจียงระหว่างทางกลับกัน”เมืองฐานหลงเจียงเป็นสถานีที่พวกเขาต้องเดินทางกลับการหยุดชั่วคราวที่นั่นจะไม่ทำให้พวกเขาช้าลงมากนักจี้ฉิวเยว่ยังคงงุนงง….บนเวทีหลังจากพิธีมอบรางวัลทั้งสองคนที่ไม่ได้เข้าสู่3 อันดับแรกก็ถูกเชิญให้กลับขึ้นไปบนเวที พวกเขาทั้งห้ายืนเรียงแถวกันมองไปที่เก้าที่นั่งแถวหน้า