ตอนที่ 526 อาณาจักรมังกร

โดยไม่มีใครมาขวางทางพวกเขา ซูผิง เซี่ยจินชุ่ย และฉินตู้หวงออกจากอาณาจักรลับอันเป็นที่ตั้งของหอคอย

ในขณะที่เขายืนอยู่บนภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะอันหนาวเย็น ซูผิงก็หันกลับมา มองไปที่หอคอยเป็นครั้งสุดท้าย เขาค่อยๆละทิ้งความผิดหวังในใจ ทุกคนต้องพึ่งพาตัวเองในขณะที่อาศัยอยู่ในโลก เป็นเรื่องไม่ดีที่จะรอให้คนอื่นมาช่วยเหลือเสมอไป

ซูผิงเรียกสุนัขมังกรดำและให้กลายร่างเป็นมังกร

เซี่ยจินชุ่ยและฉินตู้หวงกระโดดขึ้น พวกเขาบินออกจากภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ

ซูผิงนำผู้เยียวยาวิญญาณออกจากกล่องดำ – เมื่อพวกเขาอยู่นอกขอบเขตอิทธิพลของหอคอย – เขาก็เรียกวิญญาณของมังกรเพลิงนรกออกมา

วิญญาณบางเบาราวกับหมอก และมีแนวโน้มว่าจะสลายไปได้ทุกนาที มีสีทองอยู่รอบ ๆ วิญญาณมันเป็นพลังเทพที่ปกป้องวิญญาณ

ซูผิงคิดไว้แล้วว่าเขาจะทำยังไงหากเขาไม่สามารถหาผู้เยียวยาวิญญาณได้ เขาจะนำวิญญาณของมังกรเพลิงนรกไปที่หลุมศพกึ่งเทพ เพื่อให้มันได้พักผ่อนในบ่อน้ำพุธรรมชาติในปราสาทของโจแอนนา พลังเทพจะเยียวยาวิญญาณเช่นกัน แต่มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด

เซี่ยจินชุ่ยและฉินตู้หวงยังคงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ขณะที่พวกเขาจ้องมองวิญญาณของมังกรครึ่งตัวที่โปร่งใส พวกเขาหมดคำพูด พวกเขาอ่านรายงานตอนที่ซูผิงอยู่ในอาการโคม่า พวกเขาพบว่ามังกรเพลิงนรกที่มีชื่อเสียงโชคร้ายระหว่างการต่อสู้ เสียชีวิตด้วยเงื้อมมือของราชาสวรรค์ต่างโลก โชคดีที่จิตวิญญาณของมังกรค่อนข้างยืดหยุ่นและไม่ได้หายไป ซึ่งสร้างความหวังในการคืนชีพมังกรเพลิงนรก

นั่นคือเหตุผลที่เซี่ยจินชุ่ยเต็มใจที่จะละทิ้งงานทั้งหมดของเขา และมุ่งหน้าไปยังหอคอยพร้อมกับซูผิงเขาต้องการที่จะชดเชยให้เขา

ในมุมมองรวม ซูผิงคือผู้ช่วยเมืองฐาน

ผู้เยียวยาวิญญาณตอบสนองเมื่อวิญญาณของมังกรเพลิงนรกออกมา สมุนไพรเริ่มสร้างหมอกมืดที่ล้อมรอบจิตวิญญาณของมังกร

ตามสิ่งที่เขารับรู้จากความผูกพันของพวกเขา ซูผิงสามารถบอกได้ว่ามังกรเพลิงนรกกำลังรู้สึกสบาย วิญญาณหดตัวและแอบเข้าไปในรากของผู้เยียวยาวิญญาณ ลอยไปรอบ ๆ ภายใน ดูดซับพลังงานเพื่อเยียวยาตัวเอง

ซูผิงดีใจที่เห็นว่าผู้เยียวยาวิญญาณได้ผล

แต่การทำให้วิญญาณของมังกรอยู่ได้นานขึ้นด้วยผู้เยียวยาวิญญาณนั้นเป็นเพียงการแก้ปัญหาชั่วคราว เขาต้องหาต้นกำเนิดของมังกรที่ระบบกล่าวเพื่อชุบชีวิตมังกรเพลิงนรก แค่นั้นเขาก็จะพักผ่อนได้อย่างสบาย ๆ

เซี่ยจินชุ่ยรู้สึกดีใจที่วิญญาณของมังกรเพลิงนรกเสถียรขึ้น เมื่อมองไปที่ความงดงามของภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะที่ส่องประกายอยู่ในสายตาของเขา เซี่ยจินชุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะอุทานว่า“ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณจะได้รับภาษีที่ส่งไปยังหอคอย คุณจะเป็นผู้พิทักษ์เมืองฐานหลงเจียง”

ซูผิงส่ายหัว “ เก็บเงินไว้ใช้ปรับปรุงโครงสร้างของเมืองฐานเถอะ หากคุณพบว่ามีปัญหาเนื่องจากมีเงินมากไปก็ให้พยายามลดภาษี เพื่อให้ผู้คนมีชีวิตที่สบายขึ้น”

รายได้จากภาษีของรัฐบาลค่อนข้างสูงทุกปี ซึ่งเป็นจำนวนเงินหลายพันล้าน ซูผิงไม่ต้องการเงินที่เขาไม่สามารถเปลี่ยนเป็นแต้มพลังงานได้ เขาไม่มีอะไรที่จะต้องใช้เงิน เขาเป็นคนที่ไม่สนใจเรื่องเงินหรือการใช้เงินนั้นเพราะมันกลายเป็นกิจกรรมที่น่าเบื่อ

เซี่ยจินชุ่ยจ้องซูผิงเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น เขาไม่เข้าใจเลย

เขารู้ดีว่าซูผิงทำธุรกิจร้านขายอสูรอย่างจริงจัง เขาระมัดระวังและละเอียดรอบคอบเสมอในการติดต่อกับเขา เขาเป็นศัตรูกับตระกูลหลิวในตอนแรก และพวกเขาก็แข่งขันกันอย่างดุเดือด อย่างไรก็ตามเมื่อเขาตัดสินใจที่จะเสนอเงินจำนวนมหาศาลให้กับซูผิง ซูผิงกลับปฏิเสธ

เซี่ยจินชุ่ยเชื่อว่าซูผิงเป็นคนที่ชอบเงิน

ไม่งั้นเขาคงจะไม่ทำเรื่องบ้าๆมากมายเพื่อร้านขายอสูรของเขา

แล้วเพราะอะไรจึงปฏิเสธ? เซี่ยจินชุ่ยไม่สามารถเข้าใจได้

การปฏิเสธของซูผิงไม่เพียง แต่ทำให้เซี่ยจินชุ่ยประหลาดใจ แต่ยังรวมถึงฉินตู้หวงด้วย เขามองไปที่ซูผิงและไม่รู้จะพูดอะไร ซูผิงมองไปที่วิญญาณมังกรภายในผู้เยียวยาวิญญาณด้วยสายตาที่อ่อนโยน เขาลูบสมุนไพรเหมือนกำลังลูบมังกรเพลิงนรก มีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาสามารถวางมือบนมังกรเพลิงนรกได้ แต่วิญญาณเป็นเพียงส่วนเดียวที่เหลืออยู่ การแสดงความรักที่ง่ายดายกลับกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

คนเราจะไม่รู้ว่าอะไรสำคัญ จนกว่าจะเสียมันไป นั่นคือสิ่งที่เป็นมาตลอด

ซูผิงเก็บผู้เยียวยาวิญญาณไว้ในพื้นที่เก็บของของเขา เพื่อให้มังกรเพลิงนรกได้พักผ่อนอยู่ข้างใน

พวกเขาเดินทางอย่างเร่งรีบ และมาถึงเมืองฐานหลงเจียงภายในครึ่งวัน

ซูผิงบินกลับไปที่ร้านของเขา

เซี่ยจินชุ่ยและฉินตู้หวงลาเขา เพราะทั้งคู่มีงานของตัวเองที่ไปจัดการ

ซูผิงไม่ได้เชิญพวกเขาเข้ามาในร้าน เขาเดินกลับเข้าไปข้างในหลังจากเรียกสุนัขมังกรดำกลับไปยังพื้นที่สัญญา

จงหลิงถงและถังยู่หรานนั่งอยู่ในร้านด้วยความกระวนกระวายใจขณะรอ พวกเธอไม่คิดว่าการเดินทางไปหอคอยของซูผิงจะเป็นเรื่องที่ดี และเป็นที่ยอมรับว่าบางครั้งผู้หญิงก็มีสัญชาตญาณที่ดี

หญิงสาวทั้งสองได้รับการแจ้งเตือนเมื่อมีคนเข้ามาในร้าน พวกเธอดีใจที่เห็นว่านั่นคือซูผิง

“อาจารย์!”

จงหลิงถงวิ่งไปหาเขาอย่างร่าเริง

ถังยู่หรานก็เข้ามาทักทายหลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็รีบไปหาซูผิงเช่นกัน

เธอมองเขาขึ้นลง และหน้าซีดเมื่อเห็นเลือดมากมายบนตัวเขา “ นักรบในตำนานที่หอคอยทำอะไรนาย?”ถังยู่หรานถาม เธอดูค่อนข้างโกรธ ในที่สุดจงหลิงถงก็สังเกตเห็น “ อาจารย์คุณบาดเจ็บสาหัส ฉันจะไปตามผู้รักษาให้ ” เธอยังพูดไม่ทันสิ้นเสียงก็เปิดส้นเท้าและเริ่มวิ่ง

ซูผิงคว้าแขนเธอไว้ เขาพูดอย่างไม่พอใจ“ ผู้รักษาอะไร? เรามีผู้รักษาที่ดีที่สุดในร้าน”