ตอนที่ 528 เจอหนูสายฟ้าอีกครั้ง

ซูผิงรู้สึกสงสัย “ ปกติพ่อทำอะไรเมื่อออกทะเล”

“ งานของพ่อ…” ซูหยวนชาน ตอบด้วยรอยยิ้ม“ ในฐานะนักเดินเรือเราล่องเรือออกไปค้นหาวัตถุดิบหายากและเป็นที่ต้องการในทะเล ลูกคงรู้ใช่ไหมว่ามีรอยแยกมิติในดินแดนรกร้าง แต่ลูกอาจไม่รู้ว่าลูกสามารถพบรอยแยกเหล่านั้นในทะเลได้เช่นกัน แน่นอนว่าลูกจะไม่เห็นผู้คนมากมายต่อสู้กับสิ่งต่างๆในทะเลพร้อมกับอสูรป่ามากมายที่นั่น ใครก็ตามที่เจอวัตถุดิบจะเป็นเจ้าของโดยชอบธรรม

“ ลูกสามารถรวบรวมและหยิบอะไรก็ได้ที่เจอในรอยแยกมิติที่ในทะเล ตามธรรมชาติแล้วอาจเป็นอันตรายได้ ลูกอาจเจอราชาอสูรร้ายอยู่ในรอยแยกเหล่านั้น นั่นคือเวลาที่ผู้คนต้องการเรา ผู้เชี่ยวชาญด้านการตรวจสอบ”

“ แล้วพ่อจะทำอย่างนั้นได้ยังไง?”

“ เป็นงานที่ต้องทุ่มเทและใส่ใจเป็นพิเศษ เราอาจใช้อสูรบางตัวที่มีสัญญาชั่วคราว พวกเราชาวเรือจะเข้าไปเองถ้าไม่มีอสูร”

IIII

ซูผิงหมดคำจะพูด การสำรวจทะเลอาจถึงแก่ชีวิต แล้วคำว่าใส่ใจเป็นพิเศษหมายความว่าไง ซูหยวนชานเล่าต่อและแบ่งปันเรื่องราวของนักเดินเรือคนอื่น ๆ และอธิบายถึงรอยแยกมิติที่แปลกประหลาดที่สุดที่เขาเคยเห็น

ซูผิงฟังด้วยความสนใจ

พ่อของเขาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการผจญภัยของเขา แต่ซูผิงสามารถเข้าใจลักษณะที่น่ากลัวของงานได้ บางครั้งเขารู้สึกกลัวแทนพ่อของเขา

พวกเขาใกล้จะไม่มีเรื่องคุยต่อ ซูผิงก็ถามคำถาม “ จากสิ่งที่พ่อบอกผม ผมสามารถบอกได้ว่ายิ่งพ่อมีพลังมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีขึ้นเมื่อเป็นนักเดินเรือ ทำไมผู้ชายทั่วไปจึงชอบทำงานในทะเลกัน?”

เหตุผลสำหรับคำถามนั้นคือซูผิงไม่สามารถตรวจพบสัญญาณของพลังดวงดาวที่มีจากพ่อของเขา ซึ่งเขาไม่ใช่นักรบอสูรต่อสู้ เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น

“ สิ่งที่ลูกพูดไม่ใช่แค่กฎสำหรับนักเดินเรือเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอาชีพทั้งหมดด้วย อย่างไรก็ตามผู้ที่อยู่ในระดับสูงกว่าจะไม่ต้องการเป็นนักเดินเรือ แล้วทำไมไม่เลือกที่จะหารายได้ง่ายๆบนดิน? เฉพาะคนที่ชีวิตมีค่าน้อยเท่านั้นที่จะรับงานเป็นลูกเรือ แน่นอนว่าพวกเขาจะต้องเป็นคนที่มีความกล้าที่จะทำงานนี้ด้วย” ซูหยวนชาน ตอบ

“ พวกเรามีลูกเรือหลายระดับ นักรบอสูรเป็นนักเดินเรือขั้นสูง และคนอย่างพ่อที่รับผิดชอบการขนส่งวัสดุก็เป็นแค่คนเดินเรือธรรมดาเท่านั้น”

ซูผิงตอบด้วยความเงียบชั่วขณะ

จากนั้นแม่ของเขาก็ขึ้นมาเรียกพวกเขา และให้พวกเขาไปช่วยทำเกี๊ยว

ซูหยวนชาน เดินลงไปชั้นล่างพร้อมกับซูผิง

ซูหยวนชาน สวมผ้ากันเปื้อนและไปที่ห้องครัวเพื่อสับหมูในขณะที่หลี่ฉิงรู่ล้างผัก ซูผิงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นมองพ่อแม่ของเขาที่ช่วยกัน ช่างเป็นภาพที่อบอุ่น แต่ยังขาดบางอย่าง เมื่อคิดต่อไปเขาก็ตระหนักว่าตัวขี้แกล้งของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่

เขาสงสัยว่าเธอทำอะไรอยู่ที่สถาบัน

ซูผิงส่ายหัว

หลังจากนั้นไม่นานไส้เกี๊ยวก็พร้อม พ่อแม่ของเขาทำเกี๊ยว ในขณะที่ซูผิงนั่งรออาหารอยู่

พวกเขาทำเกี๊ยวค่อนข้างน้อย แม่ของเขาทำอาหารสำหรับซูผิงและ ซูหยวนชาน จากนั้นเธอก็กลับไปทำอาหารส่วนของเธอ

พ่อลูกนั่งลงบนโต๊ะกินข้าวและคุยกัน ซูหยวนชาน ถามสิ่งต่างๆเกี่ยวกับลูกชายของเขาเช่น ถามว่าเขาก้าวขึ้นสู่ระดับที่สูงเช่นนี้ได้ยังไง

ซูผิงหาข้ออ้าง แต่เขากลัวว่าจะถูกหาว่าไม่เหมาะสมเพราะเขามีความรู้สึกว่าจะหลอกพ่อของเขาได้ไม่ง่ายเหมือนแม่ เขาสงสัยว่าพ่อสืบเรื่องของเขามาหรือเปล่า สิ่งที่โชคดีก็คือ ซูหยวนชาน ไม่ใช่นักรบอสูร เขาอาจจะรู้เรื่องเกี่ยวกับนักรบอสูร แต่เขาก็เป็นคนธรรมดาซึ่งเป็นโอกาสที่ซูผิงสามารถสร้างเรื่องราวขึ้นมา

ทีวีเปิดอยู่

ทันใดนั้นรายงานข่าวก็ขัดจังหวะ ซูหยวนชานและซูผิง นั่นคือช่องทีวีอย่างเป็นทางการของเมืองฐานหลงเจียง ซึ่งจะรายงานข่าวจริงเสมอ เนื่องจากเป็นช่องอย่างเป็นทางการจึงไม่จำเป็นต้องเผยแพร่ข่าวปลอมเพื่อดึงดูดความสนใจ มีภาพของเมืองฐานอื่น ๆ ในทีวีขณะนี้ เมืองฐานจิงไห่เป็นเมืองที่ไม่ไกลหรือใกล้จากเมืองฐานหลงเจียง แม้ว่ามันจะอยู่ใกล้ทะเลมากกว่าก็ตาม เรือที่ซูหยวนชานโดยสารกลับมาจอดที่ท่าเรือเมืองฐานจิงไห่

เมืองฐานจิงไห่ก็ตกอยู่ภายใต้การโจมตีเช่นกัน

ภาพของบ้านที่พังทลาย เศษซาก ซากศพที่ผิดรูป และเปื้อนเลือดของอสูรป่ากำลังฉายอยู่บนหน้าจอ

มีราชาอสูรร้ายอยู่ท่ามกลางอสูรป่าที่โจมตีเมืองฐานนั้น! แม้ว่าจะมีเพียงราชาอสูรร้ายเพียงตัวเดียว แต่ภัยคุกคามนั้นร้ายแรงต่อเมืองฐานจิงไห่ซึ่งเป็นเมืองฐานระดับ B โชคดีที่หลายคนจากเมืองฐานอื่น ๆ เข้ามาช่วย แม้เมืองฐานจิงไห่จะถูกทำลาย และมีผู้บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก แต่ราชาอสูรร้ายก็ไม่ได้กวาดล้างเมืองฐานให้หมดสิ้น!

นอกเหนือจากเมืองฐานทั้งสามที่ถูกโจมตีไปแล้ว เมืองฐานสองเมืองยังถูกล้อมรอบไปด้วยอสูรป่า นักข่าวกำลังสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่ของรัฐที่เมืองฐานแห่งหนึ่ง

ซูผิงหมดความอยากอาหารหลังมองความเละเทะ

เขาจำฉากนรกด้านนอกเมืองฐานหลงเจียงได้ เมืองฐานพวกเขารอดและอสูรป่าด้านนอกไม่ได้เข้าเมือง แต่การบาดเจ็บล้มตายก็ยังมากกว่าเมืองฐานอื่น เขาช่วยเหลือ แต่จำนวนอสูรป่ามากเกินไป เขาได้ออกโรงจัดการราชาอสูร แต่ทว่า อสูรป่าที่เหลือก็พอจะบุกเมืองฐานชั้นนำอื่น ห้าตระกูลใหญ่กับกำลังเสริมที่เดินทางจากเมืองฐานอื่นต้องเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องเมืองฐาน

พวกเขาชนะเพราะพวกเขามีจำนวนเยอะกว่าอสูรป่า

“ที่นั่นไม่ปลอดภัย..”ซูหยวนชานถอนหายใจ เขาหยิบเกี๊ยวขึ้นมากินเพิ่มและส่ายหัว

ซูผิงตอบกลับด้วยความเงียบ

เขาจำสิ่งที่เขาได้ยินเกี่ยวกับถ้ำลึกในหอคอยได้ เขาไม่รู้รายละเอียด แต่ทว่า การปรากฏของราชาสวรรค์ต่างโลกและการโจมตีเมืองฐานหลายแห่งได้บอกเขาว่าสิ่งนั้นเริ่มหลุดกรอบ

นอกจากเมืองฐานสามแห่งที่โดนโจมตีแล้ว เมืองฐานสองแห่งโดนล้อมด้วยอสูรป่า นักข่าวกำลังสัมภาษณ์เจ้าหน้าที่รัฐบาลที่เมืองแห่งหนึ่ง

“ ผมมั่นใจไหม? นี่ไม่ใช่เวลาที่จะพูดถึงความมั่นใจ แต่เมืองฐานหานเฉิงพร้อมที่จะต่อสู้จนลมหายใจสุดท้ายของเรา!

“ เราตรวจพบการปรากฏตัวของราชาอสูรร้ายสองตัว เราขอความช่วยเหลือจากภายนอกอย่างจริงจัง นักรบอสูรกิตติมศักดิ์โปรดมาช่วยเราด้วย ผู้คนในเมืองฐานหานเฉิงจะไม่มีวันลืมความเมตตาของคุณ!”

ซูผิงสงสัยว่าหอคอยจะส่งกำลังเสริมไปยังเมืองฐานหานเฉิงหรือไม่ เมื่อไม่มีราชาอสูรร้ายอย่างราชาสวรรค์ต่างโลกอยู่ที่นั่น

ภาพที่น่าเศร้าและรอยเลือดในเมืองฐานหลงเจียงทำให้ซูผิงต้องการออกไป และช่วยเหลือเมืองฐานเหล่านั้นทันที

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งซูผิงก็ทำเกี๊ยวเสร็จ และกลับไปที่ร้านของเขาโดยไม่ค้างที่บ้าน

ที่ร้านของเขา

ซูผิงสังเกตว่าทุกคนที่รออยู่นั้นเป็นคนรู้จักทั้งนั้น

พวกเขาทักทายซูผิงทันที ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมเมื่อมองมาที่เขา ชื่อของเขาได้ยินไปทั่วเมืองฐานหลงเจียงในช่วงสองวันที่ซูผิงอยู่ในอาการโคม่า

หลังจากการต่อสู้ผู้คนเห็นว่าเมืองได้รับการปกป้องยังไง

บรรดาผู้ที่ได้รับการยกย่องจากห้าตระกูลใหญ่ได้ต่อสู้โดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเอง อาสาสมัครนักรบอสูรกิตติมศักดิ์จากเมืองฐานอื่น ๆ พุ่งเข้าใส่อสูรป่าอย่างดุเดือด คนที่โดดเด่นที่สุดคือซูผิงที่ต่อสู้กับราชาสวรรค์อย่างสะเทือนฟ้าดิน

ซูผิงกลายเป็นชื่อที่ทุกครอบครัวพูดถึง

ผู้คนต่างรู้ดีว่าเป็นเพราะซูผิง ตระกูลใหญ่ทั้งห้าและผู้ที่เดินทางมาจากเมืองฐานอื่น ๆ จึงยังคงยืนหยัดอยู่ได้

ซูผิงทักทายพวกเขาอย่างอบอุ่นก่อนที่เขาจะเดินไปที่มุมหนึ่ง และโทรหาเพื่อนอย่างปรมาจารย์ดาบ

“คุณซูเกิดอะไรขึ้น?”

ปรมาจารย์ดาบไม่คิดว่าจะมีสายจากซูผิง “คุณอยู่ที่ไหน? คุณพอมีเวลามาที่ร้านของผมไหม?”

“ ผมกำลังเดินทางไปที่เมืองฐานหานเฉิง คุณซูมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” ปรมาจารย์ดาบถาม

“ ผมบอกว่าผมจะให้ของขวัญคุณหลังจากการต่อสู้ถ้าคุณมาช่วยเรา คุณต้องไปช่วยต่อสู้กับอสูรป่าที่เมืองฐานหานเฉิง ของขวัญของผมสามารถช่วยคุณได้” ซูผิงตอบ